KAKALABAS KO LANG NG OSPITAL PERO INANGKIN NA NG BIYENAN KO ANG CONDO KO HABANG SUOT ANG DAMIT-TULUGAN KO — HINDI NILA ALAM, ANG PAGBUKAS KO NG ISANG KANDADONG DRAWER AY MAGLALANTAD NG KANILANG KAKILAKILABOT NA KRIMEN!
Dalawang buwan. Dalawang buwan akong nakaratay sa ospital dahil sa isang misteryosong sakit na sumira sa aking atay at nagpalugmok sa aking katawan. Muntik na akong mamatay, ngunit sa awa ng Diyos, nakaligtas ako.
Ako si Valerie, isang matagumpay na architect. Bago ako nagkasakit, maayos ang buhay namin ng asawa kong si Martin. Nakatira kami sa isang marangyang penthouse sa BGC na binili ko mula sa sarili kong ipon bago pa man kami ikasal.
Nang araw na ma-discharge ako, nagtaka ako dahil hindi ako sinundo ni Martin. “May emergency meeting sa opisina,” iyon ang palusot niya sa text. Kaya naman mag-isa akong nag-taxi pauwi, hila-hila ang dalawang mabibigat na maleta. Pagod na pagod ako at gusto ko na lang humiga sa sarili kong kama.
Ngunit pagbukas ko ng pinto ng aking penthouse gamit ang aking passcode, tumambad sa akin ang isang eksenang nagpagulo sa aking isipan.
Nakabukas ang TV nang napakalakas. Nagkalat ang mga balat ng sitsirya at baso ng wine sa mamahaling carpet ko. At sa gitna ng sala, nakaupo ang aking biyenan na si Doña Carmela.
Ang mas nakakapagpabaga ng dugo? Nakasuot siya ng aking paborito at mamahaling silk nightgown na binili ko pa sa Paris.
“Ma? Anong ginagawa niyo rito? Bakit kalat-kalat ang bahay… at bakit suot niyo ang damit ko?!” gulat at inis na tanong ko habang ibinababa ang aking mga maleta.
Lumingon si Doña Carmela. Sa halip na magulat o mahiya, itinaas niya ang kanyang kilay at binigyan ako ng isang mapang-insultong ngisi.
“Oh, buhay ka pa pala? Sayang naman,” malamig niyang sagot, humigop ng wine bago tumayo at namewang sa harap ko. “Bakit ka pa bumalik dito? Dapat dumiretso ka na sa bahay ng mga magulang mo.”
“Excuse me? Bahay ko ‘to, Ma. Ako ang bumili nito,” matigas kong sagot.
Tumawa nang malakas ang biyenan ko. “Bahay mo? Noon ‘yon, Valerie. Ang kumpanya mo ay bagsak na dahil tagal mong nawala, at ang penthouse na ito ay hindi na sa’yo! Ibinenta na ito ni Martin sa akin noong nakaraang buwan! Kaya kunin mo na ‘yang dalawang maleta mo at lumayas ka na dito dahil magpapaparty ako mamayang gabi!”
Parang pinukpok ng martilyo ang ulo ko. Ibinenta ni Martin? Imposible! Nakapangalan sa akin ang titulo ng property bilang exclusive owner, at wala siyang karapatang ibenta ito nang walang pirma ko.
Hindi ako umiyak. Sa halip na magwala tulad ng inaasahan niya, nanatili akong kalmado ngunit nag-aapoy ang aking mga mata. Kinuha ko ang cellphone ko at mabilis na tinawagan si Mr. Torres, ang Building Manager ng condominium, pati na rin ang Head of Security.
“Mr. Torres, kailangan ko kayo sa unit ko ngayon din. May trespasser na nag-aangkin ng ari-arian ko,” mariin kong utos.
Habang naghihintay, naglakad ako patungo sa aking home office. Sumunod sa akin si Doña Carmela, sumisigaw at nagbabanta. “Wala kang karapatang pumasok diyan! Papalayasin kita!”
Pagdating ko sa opisina, napansin ko ang aking antique mahogany desk. Ang pinaka-ilalim na drawer, kung saan ko itinatago ang mga mahahalagang dokumento, ay may bagong kandado. Hindi ito ang orihinal na lock ko.
Kumuha ako ng isang mabigat na paperweight na gawa sa bakal at buong lakas kong pinukpok ang kandado.
“Hoy! Anong ginagawa mo?! Sisirain mo ang gamit ng anak ko!” tili ni Doña Carmela, pilit akong hinihila pero itinulak ko siya palayo.
CRACK! Nasira ang kandado. Hinila ko ang drawer.
Bumungad sa akin ang isang makapal na brown envelope. Nang buksan ko ito, nakita ko ang dokumentong ipinagmamalaki ng biyenan ko: Isang Deed of Absolute Sale, nagpapatunay na “ibinenta” ko raw ang penthouse kay Doña Carmela sa halagang 20 Milyong Piso.
Tiningnan ko ang pirma ko sa ibaba. Peke. Kopyang-kopya, pero halatang pineke.
Ngunit ang mga sumunod na dokumento na nakuha ko mula sa drawer ay tuluyang nagpahinto sa pagtibok ng puso ko. Hindi lang ito tungkol sa pagnanakaw ng bahay. Ang lihim na nadiskubre ko ay isang kakila-kilabot na krimen.
Sa ilalim ng pekeng titulo, nakita ko ang mga sumusunod:
-
Tatlong Life Insurance Policies: Nakapangalan sa akin, nagkakahalaga ng kabuuang ₱50 Milyon. Ang sole beneficiary? Ang asawa kong si Martin. Kinuha ang mga ito dalawang buwan bago ako biglaang magkasakit.
-
Isang Resibo mula sa Black Market: Resibo para sa isang kemikal na tinatawag na Thallium—isang walang lasa at walang amoy na lason na kilalang sumisira sa atay at unti-unting pumapatay sa biktima na parang natural na sakit.
Kumurap ako habang bumubuhos ang malamig na pawis sa aking likod.
Hindi ako nagkasakit nang kusa. Nilason ako ng sarili kong asawa.
Pinlano niya ang lahat! Unti-unti niya akong nilason para mamatay ako, makuha niya ang ₱50 Milyong insurance, at mai-transfer ang penthouse ko sa nanay niya gamit ang pekeng pirma habang nasa bingit ako ng kamatayan!
Saktong pag-angat ko ng tingin, bumukas ang pinto ng opisina. Dumating si Mr. Torres kasama ang tatlong security guards at dalawang pulis na nagpapatrolya sa building.
Halos kasabay nito, dumating si Martin. Nakasuot ng mamahaling suit at may dalang mga shopping bags.
“Ma, nandito na ako—Valerie?!” Namutla si Martin nang makita ako. Nalaglag ang mga bitbit niya. “B-Bakit ka nandito? Sabi ng doktor next week ka pa—”
“Next week pa ako mamatay? ‘Yun ba ang inaasahan mo, Martin?” malamig ngunit nanginginig kong tanong habang hawak ang mga ebidensya.
Naglakad ako palapit sa mga pulis at ibinigay ang mga dokumento.
“Officer,” malinaw at matigas kong pahayag. “Gusto kong pormal na ireklamo ang mga taong ito. Ang babaeng iyan ay nag-trespass sa pamamahay ko gamit ang isang pinekeng Deed of Sale. At ang asawa ko… gusto kong ireklamo siya ng Frustrated Murder.”
Nanlaki ang mga mata ni Martin. “Valerie, nababaliw ka na ba?! Anong murder?!”
Itinaas ko ang resibo ng Thallium at ang mga life insurance policies.
“Pinlano mong patayin ako para sa 50 Milyong piso at sa penthouse na ito. Nilason mo ako, Martin. Ang resibong ito at ang toxicological report ng ospital na nagpapatunay ng heavy metal poisoning sa dugo ko ang magpapadala sa’yo sa kulungan habambuhay!”
Gumuho ang mundo ng mag-ina. Sinubukan ni Martin na tumakbo, ngunit mabilis siyang hinabol at pinabagsak ng mga pulis. Pinusasan siya habang nagpupumiglas at sumisigaw ng paghingi ng tawad.
Si Doña Carmela na kanina ay nagmamay-ari ng mundo ay napaluhod sa sahig, humahagulgol. “Valerie! Manugang ko! Patawarin mo kami! Wala akong alam sa paglason! Ang akala ko mamamatay ka na talaga sa sakit kaya inilipat na namin ang bahay!”
“Kasabwat ka, Ma. Magpaliwanag ka sa husgado,” malamig kong sagot habang tinatanaw siyang kinakaladkad palabas ng aking bahay, suot pa rin ang aking nightgown.
Sa isang iglap, nabura ang lahat ng pangarap ng mag-ina na yumaman mula sa aking kamatayan. Naiwan akong mag-isa sa aking marangyang penthouse, humihinga nang malalim. Sugatan man ang puso ko sa kataksilan ng taong pinangakuan ko ng pag-ibig, alam kong ako ang nanalo.
Hindi lang ako nakaligtas mula sa kamatayan; ibinaon ko sa kulungan ang mga demonyong nagtangkang nakawin ang buhay ko.