Bahagi 3: Ang Pagsabog ng Katotohanan<\/b><\/p>\n
Dumating ang araw ng sahod makalipas ang dalawang linggo.<\/p>\n
Karaniwan, pagpatak ng alas-diyes ng gabi ng kinsenas, agad kong tinatransfer ang tatlumpung libo sa account ni Paolo. Ngunit lumipas ang Sabado at Linggo nang walang pumapasok sa kanya.<\/p>\n
Lunes ng gabi, pagkapasok ko pa lang ng pinto, naratnan ko si Paolo at si Aling Celia na naghihintay sa sala. Si Mang Ramon naman ay nakaupo sa hapag-kainan habang umiinom ng kape.<\/p>\n
\u201cAndrea, may problema ba sa bangko mo?\u201d seryosong tanong ni Paolo habang hawak ang cellphone niya. \u201cWala pa ‘yung share mo para sa buwan na ‘to. Maniningil na ang Meralco bukas, at kailangan na ring mag-grocery ni Mama.\u201d<\/p>\n
\u201cWala namang problema sa bangko,\u201d mahinahon kong sagot habang tinatanggal ang aking sapatos.<\/p>\n
\u201cKung gano’n, bakit hindi ka pa nagpapadala?\u201d pasinghal na tanong ni Aling Celia. \u201cAlam mo namang kailangan naming mamalengke. Paano kakain ang pamilya?\u201d<\/p>\n
Humarap ako sa kanila. \u201cAkala ko ba, Ma, si Paolo at si Papa Ramon lang ang pamilya mo? Bakit kailangan ng pondo mula sa isang \u2018asawa lang\u2019?\u201d<\/p>\n
Natahimik ang buong sala. Nanlaki ang mga mata ni Aling Celia.<\/p>\n
\u201cA-anong sinasabi mo?\u201d utal na tanong ng biyenan ko.<\/p>\n
\u201cNarinig ko kayo noong gabing umalis si Bea,\u201d diretsong sabi ko kay Paolo. \u201cNarinig ko kung paano ninyo sabihing hindi niyo kailangang isipin kung kumakain ba ako sa bahay na ‘to. Narinig ko kung paanong \u2018asawa lang\u2019 ang tingin niyo sa akin.\u201d<\/p>\n
\u201cAndrea, nagkakamali ka ng rinig\u2014\u201d depensa agad ni Paolo, akmang hahawakan ang braso ko pero umatras ako.<\/p>\n
\u201cAt higit sa lahat, nagpunta ako sa bangko,\u201d inilabas ko mula sa bag ko ang makapal na printout ng bank statement at inihagis sa gitna ng coffee table. \u201cNasaan ang pitong daang libong pinagpaguran ko para sa bahay natin, Paolo? Bakit naipasa lahat sa account ng nanay mo?\u201d<\/p>\n
Namutla si Paolo. Hindi siya makatingin sa mga papel.<\/p>\n
Sumingit si Aling Celia, pilit na nagtataray para pagtakpan ang hiya. \u201cKarapatan ng anak ko ‘yan! Siya ang lalaki! At ako ang nag-alaga sa kanya, natural lang na tulungan niya ako sa mga gastusin ko at ng mga kamag-anak namin!\u201d<\/p>\n
\u201cKung ganoon, Ma, karapatan ko rin palang hindi na magbigay ng kahit isang sentimo simula ngayong gabi,\u201d tugon ko nang walang kurap. \u201cDahil simula sa oras na ito, tapos na akong magpakain ng mga taong itinuturing akong estranghero sa sarili kong hapag.\u201d<\/p>\n
\n