{"id":186,"date":"2026-05-22T12:42:58","date_gmt":"2026-05-22T12:42:58","guid":{"rendered":"https:\/\/thetruenews.online\/?p=186"},"modified":"2026-05-22T12:42:58","modified_gmt":"2026-05-22T12:42:58","slug":"walang-naniwala-na-ang-empleyadang","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/thetruenews.online\/?p=186","title":{"rendered":"WALANG NANIWALA NA ANG EMPLEYADANG"},"content":{"rendered":"

WALANG NANIWALA NA ANG EMPLEYADANG NAKASUOT NG LUMANG BLUSA SA MANILA AY TALAGANG MARUNONG MAG-HAPONES PERO NANG MAGDESISYON ANG MGA EXECUTIVE MULA TOKYO NA UMALIS NA LANG SA KALAGITNAAN NG PULONG ISANG PANGUNGUSAP KO LANG ANG AGAD NAGPABAGO NG KANILANG ISIP\u2026<\/h1>\n
<\/div>\n

Ang pangalan ko ay Andrea.<\/p>\n

Dalawampu\u2019t anim na taong gulang.<\/p>\n

Isa lamang akong contractual employee ng Villareal Shipping, isang logistics company sa Pasay, Manila.<\/p>\n

Araw-araw akong sumasakay ng lumang jeepney mula sa inuupahan kong maliit na kwarto sa Para\u00f1aque papunta sa opisina.<\/p>\n

Halos dalawang oras ang biyahe.<\/p>\n

Kapag malakas ang ulan at baha ang kalsada, kailangan ko pang maglakad sa makitid na eskinita habang nakataas ang laylayan ng pantalon ko para lang hindi mahuli sa pagpasok.<\/p>\n

Dahil hindi ako puwedeng mawalan ng trabaho.<\/p>\n

Ang nakababata kong kapatid na lalaki ay sumasailalim sa dialysis sa isang pampublikong ospital sa Quezon City.<\/p>\n

Tatlong beses bawat linggo.<\/p>\n

At ang gastusin sa gamot ay parang balong walang hanggan ang lalim.<\/p>\n

Kaya kahit gaano ako maliitin, kailangan kong magtiis.<\/p>\n

Noong unang araw ko pa lang sa kumpanya, ginawa na nila akong katatawanan sa buong administrative department.<\/p>\n

Dahil lang sa isang linya sa r\u00e9sum\u00e9 ko:<\/p>\n

\u201cFluent in Japanese.\u201d<\/p>\n

At sa totoo lang, wala akong itsurang marunong ng foreign language.<\/p>\n

Simple lang ang ayos ko.<\/p>\n

Nakatali lang ang buhok ko.<\/p>\n

Kupas na blusa mula sa Baclaran market.<\/p>\n

Luma at halos matuklap na ang swelas ng sapatos ko.<\/p>\n

Pati cellphone ko, basag pa ang isang sulok ng screen.<\/p>\n

Kaya para sa kanila, imposible na marunong akong mag-Hapones.<\/p>\n

\u201cBaka kakapanood lang niya ng anime kaya feeling Japanese na.\u201d<\/p>\n

\u201cGaling lang yata sa maliit na university sa Laguna tapos fluent daw sa Japanese? Ang kapal ng mukha.\u201d<\/p>\n

\u201cBaka \u2018arigatou\u2019 lang alam niyan.\u201d<\/p>\n

\u201cAng dami talagang kabataan ngayon na nagsisinungaling sa r\u00e9sum\u00e9 para matanggap.\u201d<\/p>\n

Apat na buwan kong tiniis ang mga ganoong salita.<\/p>\n

Habang nagpo-photocopy.<\/p>\n

Habang kumakain sa pantry.<\/p>\n

Habang naghihintay ng elevator.<\/p>\n

Minsan nga, narinig ko pang malakas na tumawa si Maricar, ang team leader namin.<\/p>\n

\u201cKapag marunong talaga mag-Japanese \u2018yang si Andrea, magtitinda ako ng taho sa kalsada.\u201d<\/p>\n

Nagtawanan ang buong opisina.<\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

At tulad ng dati\u2026<\/p>\n

Nanahimik lang ako.<\/p>\n

Hindi dahil hindi masakit.<\/p>\n

Kundi dahil alam kong walang karapatan magreklamo ang mahirap.<\/p>\n

Biyernes noon.<\/p>\n

Malakas ang bagyo sa Cebu mula pa umaga.<\/p>\n

Lumipad ang buong project team ng kumpanya para makipagkita sa mga kinatawan ng Takahashi Electronics mula Japan.<\/p>\n

Napakalaking kontrata noon.<\/p>\n

Kapag natuloy, magiging exclusive logistics partner ang Villareal Shipping sa buong Visayas region.<\/p>\n

Halos lahat ng puhunan ng kumpanya ay inilaan sa deal na iyon.<\/p>\n

Nag-hire pa sila ng professional Japanese interpreter mula Makati.<\/p>\n

Pero paglapag pa lang namin sa Cebu\u2026<\/p>\n

Bigla itong nawalan ng malay sa airport.<\/p>\n

Internal bleeding.<\/p>\n

Dinala agad sa ospital.<\/p>\n

Nagkagulo ang buong team.<\/p>\n

\u201cMay makokontak pa ba tayong ibang interpreter?!\u201d<\/p>\n

Halos mapasigaw na si Director Ernesto.<\/p>\n

\u201cWala na pong available, sir! Kanselado lahat ng flights dahil sa bagyo!\u201d<\/p>\n

\u201cOnline interpreter?\u201d<\/p>\n

\u201cMahina po internet ng hotel, sir! Paulit-ulit nawawala!\u201d<\/p>\n

Nanigas ang atmosphere sa conference room ng Marco Polo Cebu.<\/p>\n

Sa labas ng salaming bintana, halos hindi na makita ang daan dahil sa lakas ng ulan.<\/p>\n

Kumukulog nang napakalakas.<\/p>\n

At sa loob\u2026<\/p>\n

Tatlong Japanese executives ang halos apatnapung minutong naghihintay.<\/p>\n

Palamig nang palamig ang mga mukha nila.<\/p>\n

Ang pinakamatandang lalaki ay si Takahashi Kenji.<\/p>\n

Naka-gray na suit.<\/p>\n

Diretsong-diretso ang upo.<\/p>\n

At sapat na ang tingin niya para maramdaman mong para kang lulubog sa hiya.<\/p>\n

Paulit-ulit nagpupunas ng pawis si Director Ernesto.<\/p>\n

Sinubukan niyang kumausap sa English.<\/p>\n

Pero maiikling sagot lang ang ibinibigay ng mga Hapones bago muling manahimik.<\/p>\n

Sobrang bigat ng hangin sa silid.<\/p>\n

Parang pati tunog ng aircon ay nakakabingi.<\/p>\n

Nasa pinakadulong sulok lang ako.<\/p>\n

Tahimik na nagta-type sa laptop.<\/p>\n

Parang multo.<\/p>\n

Gaya ng dati.<\/p>\n

At pagkatapos\u2014<\/p>\n

Biglang namatay ang ilaw sa buong hotel.<\/p>\n

\u201cPUG!\u201d<\/p>\n

Nagdilim ang buong conference room.<\/p>\n

May ilang babaeng napasigaw.<\/p>\n

Nagkagulo ang lahat.<\/p>\n

At sa gitna ng dilim, narinig ko nang malinaw ang malamig na boses ni Takahashi.<\/p>\n

Nagsasalita siya sa Japanese.<\/p>\n

\u201cUmalis na tayo. Walang kakayahan ang kumpanyang ito.\u201d<\/p>\n

Walang nakaintindi sa sinabi niya.<\/p>\n

Maliban sa akin.<\/p>\n

Humigpit ang hawak ko sa bolpen.<\/p>\n

Mabilis ang tibok ng puso ko.<\/p>\n

Dahil alam kong kapag bumagsak ang negosasyong ito\u2026<\/p>\n

Lahat kami mawawalan.<\/p>\n

At ang unang sisisihin\u2014<\/p>\n

Mga contractual employee na tulad ko.<\/p>\n

Tumingin ako kay Director Ernesto.<\/p>\n

Namumutla na siya habang desperadong sinusubukang tumawag sa cellphone.<\/p>\n

Nanginginig pa ang kamay niya.<\/p>\n

Sa labas, patuloy ang malakas na ulan.<\/p>\n

Sunod-sunod ang kulog.<\/p>\n

At sa gitna ng nakakasakal na katahimikan\u2026<\/p>\n

Dahan-dahan akong tumayo.<\/p>\n

Kumaskas nang mahina ang upuan ko sa sahig.<\/p>\n

Pero sa sobrang tahimik ng silid, para iyong batong ibinato sa patay na lawa.<\/p>\n

Lahat napalingon sa akin.<\/p>\n

Nakasimangot si Maricar.<\/p>\n

\u201cAndrea? Ano\u2019ng ginagawa mo?\u201d<\/p>\n

Hindi ako sumagot.<\/p>\n

Diretso lang akong naglakad papunta sa harapan.<\/p>\n

Namumula ang emergency lights sa kisame at humahaba ang anino ko sa malamig na sahig.<\/p>\n

Huminto ako sa harap ni Takahashi.<\/p>\n

Pagkatapos\u2026<\/p>\n

Marahan akong yumuko sa paraan ng mga Hapones.<\/p>\n

At nagsalita sa malinis at tuluy-tuloy na Japanese:<\/p>\n

\u201cHumihingi po ako ng paumanhin sa matagal na paghihintay ninyo sa ganitong sitwasyon.\u201d<\/p>\n

At sa sandaling iyon\u2014<\/p>\n

Parang tumigil ang buong mundo.<\/p>\n

Napatigil si Director Ernesto.<\/p>\n

Nakanganga si Maricar.<\/p>\n

May isang empleyadong nalaglag pa ang hawak niyang bolpen.<\/p>\n

At si Takahashi\u2026<\/p>\n

Dahan-dahan niya akong tiningnan.<\/p>\n

Sa unang pagkakataon, nagbago ang malamig niyang tingin.<\/p>\n

Pinagmasdan niya ako nang mabuti.<\/p>\n

Pagkatapos ay mabilis siyang nagtanong sa Japanese.<\/p>\n

Napakabilis.<\/p>\n

Masyadong mabilis para sa ordinaryong nag-aaral ng language.<\/p>\n

Pero agad akong sumagot.<\/p>\n

Walang kahit isang segundong pag-aalinlangan.<\/p>\n

At doon tuluyang nagbago ang ekspresyon niya.<\/p>\n

Nagkatinginan ang dalawang assistant niya.<\/p>\n

Parang may himalang nangyari sa harap nila.<\/p>\n

At kasabay noon\u2014<\/p>\n

Biglang bumalik ang ilaw sa conference room.<\/p>\n

Tumama ang malamig na puting liwanag sa mukha ng lahat.<\/p>\n

At malinaw kong nakita\u2014<\/p>\n

Namumutlang parang papel si Maricar.<\/p>\n

Dahil sa cellphone ni Takahashi\u2026<\/p>\n

May lumang litrato.<\/p>\n

Litrato ko.<\/p>\n

Naka-school uniform sa Japan.<\/p>\n

Nakatayo sa tabi ng isang matandang lalaking may napakabait na ngiti.<\/p>\n

Dahan-dahang ipinakita ni Takahashi ang screen sa buong board of directors.<\/p>\n

Pagkatapos ay nagsalita siya sa English, malinaw na malinaw:<\/p>\n

\u201cShe\u2026 is Professor Sato Akihiro\u2019s student?\u201d<\/p>\n

Walang nangahas huminga.<\/p>\n

At ako\u2026<\/p>\n

Tahimik lang na nakatingin sa lumang litrato.<\/p>\n

Dahil ang lalaking nasa larawan\u2014<\/p>\n

Ay ang Japanese foster father kong namatay sa Osaka pitong taon na ang nakalipas.<\/p>\n

At ang lihim na buong tagal kong itinago\u2026<\/p>\n

Hindi na puwedeng manatiling sikreto.<\/p>\n

Nanatiling tahimik ang buong conference room.<\/p>\n

Tanging tunog lang ng malakas na ulan sa labas at mahinang ugong ng air conditioner ang maririnig.<\/p>\n

Pakiramdam ko ay biglang bumigat ang hangin.<\/p>\n

Hindi makapaniwala si Director Ernesto habang salit-salitang tumitingin sa akin at kay Takahashi Kenji.<\/p>\n

Si Maricar naman ay tila nawalan ng dugo sa mukha.<\/p>\n

\u201cHindi\u2026 imposible\u2026\u201d mahina niyang bulong.<\/p>\n

Ngunit walang pumansin sa kanya.<\/p>\n

Patuloy lamang akong nakatingin sa lumang litrato sa cellphone ni Takahashi.<\/p>\n

Pitong taon ko iyong itinago.<\/p>\n

Pitong taon kong pilit kinalimutan ang buhay ko sa Osaka.<\/p>\n

Ang buhay na minsan kong inakalang magiging tahanan ko habambuhay.<\/p>\n

Dahan-dahang tumayo si Takahashi mula sa kinauupuan niya.<\/p>\n

Lumapit siya sa akin.<\/p>\n

At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang meeting, nawala ang malamig niyang aura.<\/p>\n

\u201cAnak ka ba ni Professor Sato?\u201d tanong niya sa Japanese.<\/p>\n

Bahagya akong napayuko.<\/p>\n

\u201cHindi po,\u201d mahina kong sagot. \u201cInampon niya lang po ako noon.\u201d<\/p>\n

Hindi na nakagalaw ang kahit sino sa silid.<\/p>\n

Para bang lahat sila nanonood ng pelikulang hindi nila inaasahang mangyayari sa totoong buhay.<\/p>\n

Huminga nang malalim si Takahashi.<\/p>\n

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang ngumiti.<\/p>\n

Napakaliit na ngiti.<\/p>\n

Pero sapat iyon para magulat maging ang dalawang assistant niya.<\/p>\n

\u201cHindi ko akalaing makikita kita rito,\u201d sabi niya. \u201cMaraming beses kang ikinuwento ni Professor Sato.\u201d<\/p>\n

Parang may humigpit sa dibdib ko.<\/p>\n

Pitong taon na mula nang huli kong marinig ang pangalan ng matandang iyon mula sa ibang tao.<\/p>\n

At pitong taon ko ring pilit kinimkim ang sakit ng pagkawala niya.<\/p>\n

Naramdaman kong nanginginig ang mga daliri ko.<\/p>\n

Ngunit pinilit kong manatiling kalmado.<\/p>\n

Tumingin si Takahashi kay Director Ernesto.<\/p>\n

\u201cWhy didn\u2019t you tell us your company had someone like her?\u201d<\/p>\n

Halos mautal si Ernesto.<\/p>\n

\u201cS-sir\u2026 we\u2026 we didn\u2019t know\u2026\u201d<\/p>\n

At iyon ang totoo.<\/p>\n

Walang may alam.<\/p>\n

Dahil wala akong pinagsabihan.<\/p>\n

Pagkatapos mamatay ni Professor Sato, bumalik ako sa Pilipinas dala ang halos wala.<\/p>\n

Nagkasakit si Mama.<\/p>\n

Nalubog kami sa utang.<\/p>\n

At sa isang iglap, napalitan ng realidad ang dating buhay ko sa Japan.<\/p>\n

Hindi mahalaga kung gaano ako kagaling magsalita ng Japanese.<\/p>\n

Hindi iyon makakapagbayad ng dialysis.<\/p>\n

Hindi iyon makakapuno ng refrigerator.<\/p>\n

Kaya pinili kong mamuhay nang tahimik.<\/p>\n

Simple.<\/p>\n

Invisible.<\/p>\n

Akala ko mas madali iyon.<\/p>\n

Nagpatuloy ang meeting nang gabing iyon.<\/p>\n

At sa unang pagkakataon simula nang pumasok ako sa Villareal Shipping, hindi ako tinrato bilang tagakuha ng photocopy.<\/p>\n

Katabi ako ni Takahashi sa conference table.<\/p>\n

Ako ang nagsalin ng bawat detalye ng kontrata.<\/p>\n

At habang tumatagal ang usapan, mas lalo akong namamangha sa bilis ng pagbabago ng tingin ng mga tao.<\/p>\n

Kanina lang, halos hindi nila ako matingnan nang diretso.<\/p>\n

Ngayon, bawat salitang lumalabas sa bibig ko ay parang napakahalaga.<\/p>\n

Nakakatawa.<\/p>\n

At medyo masakit.<\/p>\n

Minsan talaga, hindi ka nila rerespetuhin hangga\u2019t wala kang napapatunayang pakinabang.<\/p>\n

Halos alas-dose na ng gabi nang matapos ang negotiation.<\/p>\n

Sa wakas, pumirma si Takahashi sa preliminary agreement.<\/p>\n

Napalakpak ang buong board of directors.<\/p>\n

Halos mapaiyak sa tuwa si Director Ernesto.<\/p>\n

Paulit-ulit niya akong pinasasalamatan.<\/p>\n

Si Maricar naman ay tahimik lang sa gilid.<\/p>\n

Hindi makatingin sa akin.<\/p>\n

Habang nag-aayos ako ng mga dokumento, bigla kong narinig ang boses ni Takahashi sa likuran ko.<\/p>\n

\u201cMay oras ka ba bukas?\u201d<\/p>\n

Napalingon ako.<\/p>\n

\u201cPo?\u201d<\/p>\n

\u201cMay gusto sana akong ibigay sa iyo.\u201d<\/p>\n

Kinabukasan, tumigil ang ulan.<\/p>\n

Maaliwalas ang umaga sa Cebu.<\/p>\n

Pinuntahan ko si Takahashi sa caf\u00e9 ng hotel.<\/p>\n

Tahimik ang lugar.<\/p>\n

May amoy ng bagong timplang kape at tinapay.<\/p>\n

Pagdating ko, agad siyang tumayo at iniabot sa akin ang isang maliit na kahon.<\/p>\n

\u201cIniwan ito ni Professor Sato bago siya namatay.\u201d<\/p>\n

Parang tumigil ang tibok ng puso ko.<\/p>\n

Dahan-dahan kong binuksan ang kahon.<\/p>\n

At agad lumabo ang paningin ko.<\/p>\n

Isang lumang fountain pen.<\/p>\n

At isang maliit na sulat-kamay sa Japanese.<\/p>\n

Kilalang-kilala ko ang sulat na iyon.<\/p>\n

Kay Papa Sato.<\/p>\n

\u201cPara kay Andrea. Kapag dumating ang panahon na muli kang matatakot sa mundo, tandaan mong hindi mo kailangang magtago habang buhay.\u201d<\/p>\n

Nanginig ang kamay ko.<\/p>\n

Hindi ko napigilang mapaluha.<\/p>\n

Bigla kong naalala ang matandang lalaking laging naghahanda ng mainit na miso soup tuwing winter sa Osaka.<\/p>\n

Ang lalaking nagturo sa akin ng Japanese.<\/p>\n

Ang lalaking nagsabi noon:<\/p>\n

\u201cHindi mahalaga kung saan ka nanggaling. Ang mahalaga ay kung paano ka bumabangon.\u201d<\/p>\n

Matagal akong umiiyak noon sa caf\u00e9.<\/p>\n

At tahimik lang na umupo si Takahashi sa harap ko.<\/p>\n

Hindi siya nagsalita.<\/p>\n

Hinayaan niya lang akong ilabas lahat ng sakit na pitong taon kong kinimkim.<\/p>\n

Nang gabing bumalik kami sa Manila, iba na ang pakikitungo ng buong opisina sa akin.<\/p>\n

Halos lahat bumabati.<\/p>\n

Ngumingiti.<\/p>\n

May ilang pilit pang nakikipagkaibigan.<\/p>\n

Pero alam kong hindi iyon dahil nakilala nila ako.<\/p>\n

Kundi dahil alam na nila kung ano ang kaya kong gawin.<\/p>\n

Pagpasok ko kinabukasan, agad akong pinatawag sa opisina ni Director Ernesto.<\/p>\n

Pagkabukas ko ng pinto, nakangiti agad siya.<\/p>\n

\u201cSit down, Andrea.\u201d<\/p>\n

Hindi na siya sumisigaw tulad dati.<\/p>\n

Hindi na rin niya ako tinatawag na \u201ccontractual.\u201d<\/p>\n

\u201cInirekomenda ka mismo ni Mr. Takahashi sa headquarters.\u201d<\/p>\n

Natigilan ako.<\/p>\n

\u201cAno pong ibig ninyong sabihin?\u201d<\/p>\n

Iniabot niya sa akin ang isang folder.<\/p>\n

\u201cPromoted ka.\u201d<\/p>\n

Hindi ako agad nakapagsalita.<\/p>\n

Akala ko mali ang narinig ko.<\/p>\n

\u201cStarting next month, regular employee ka na. And\u2026\u201d ngumiti siya nang malaki, \u201cikaw na ang magiging Japanese liaison officer ng kumpanya.\u201d<\/p>\n

Parang nanlamig buong katawan ko.<\/p>\n

Regular employee.<\/p>\n

Sa wakas.<\/p>\n

Ibig sabihin no\u2019n\u2026<\/p>\n

May stable na gamot na ang kapatid ko.<\/p>\n

Hindi ko na kailangang mangamba gabi-gabi kung saan kukuha ng pambayad sa ospital.<\/p>\n

Napaluha ako roon mismo sa opisina.<\/p>\n

Hindi ko napigilan.<\/p>\n

At marahil unang beses akong nakita ni Director Ernesto bilang totoong tao.<\/p>\n

Hindi bilang empleyado lang.<\/p>\n

Pagkalabas ko ng opisina, nadatnan kong naghihintay si Maricar sa pantry.<\/p>\n

Tahimik lang siya.<\/p>\n

Mukhang ilang araw na hindi nakatulog.<\/p>\n

Pagkakita niya sa akin, agad siyang tumayo.<\/p>\n

\u201cAndrea\u2026\u201d<\/p>\n

Hindi ko siya sinagot.<\/p>\n

Huminga siya nang malalim.<\/p>\n

\u201cSorry.\u201d<\/p>\n

Simple lang.<\/p>\n

Pero halatang hirap na hirap niyang sabihin iyon.<\/p>\n

\u201cTotoo pala lahat.\u201d<\/p>\n

Ngumiti ako nang bahagya.<\/p>\n

\u201cHindi ko naman kailangang magsinungaling.\u201d<\/p>\n

Namula siya sa hiya.<\/p>\n

\u201cAlam ko.\u201d<\/p>\n

Tahimik kaming dalawa sandali.<\/p>\n

Pagkatapos ay yumuko siya.<\/p>\n

\u201cAt saka\u2026 hindi na ako magtitinda ng taho.\u201d<\/p>\n

Hindi ko napigilang matawa.<\/p>\n

At sa unang pagkakataon simula nang pumasok ako sa kumpanyang iyon, magaan ang pakiramdam kong tumawa.<\/p>\n

Lumipas ang mga buwan.<\/p>\n

Unti-unting nagbago ang buhay ko.<\/p>\n

Nailipat ko sa mas maayos na ospital ang kapatid ko.<\/p>\n

Nakapag-rent kami ng disenteng apartment sa Makati.<\/p>\n

At si Mama\u2026<\/p>\n

Unti-unti na ring gumagaling.<\/p>\n

Minsan, habang pauwi ako galing trabaho, biglang tumunog ang cellphone ko.<\/p>\n

Unknown Japanese number.<\/p>\n

Pagkasagot ko, narinig ko agad ang pamilyar na boses.<\/p>\n

\u201cAndrea-san.\u201d<\/p>\n

Napahinto ako sa paglalakad.<\/p>\n

\u201cMr. Takahashi?\u201d<\/p>\n

\u201cMay business proposal sana ako.\u201d<\/p>\n

Napangiti ako.<\/p>\n

\u201cAno po iyon?\u201d<\/p>\n

\u201cMag-o-open kami ng bagong regional office sa Pilipinas.\u201d<\/p>\n

Saglit siyang tumahimik.<\/p>\n

Pagkatapos ay nagsalita nang mas mahinahon.<\/p>\n

\u201cAt gusto kong ikaw ang mamahala.\u201d<\/p>\n

Hindi ako agad nakasagot.<\/p>\n

Sa paligid ko, maingay ang gabi sa Manila.<\/p>\n

May businahan.<\/p>\n

May nagtitinda ng fishball sa gilid ng kalsada.<\/p>\n

May mga taong nagmamadaling umuwi.<\/p>\n

Pero sa sandaling iyon\u2026<\/p>\n

Pakiramdam ko ay napakalayo ko na sa dating Andrea na tahimik lang na umiiyak sa jeep habang iniisip kung paano bubuhayin ang pamilya niya.<\/p>\n

\u201cBakit po ako?\u201d mahina kong tanong.<\/p>\n

Narinig ko ang mahinang tawa ni Takahashi sa kabilang linya.<\/p>\n

\u201cBecause Professor Sato was right about you.\u201d<\/p>\n

Natahimik ako.<\/p>\n

\u201cAt ano po ang sinabi niya?\u201d<\/p>\n

Saglit siyang tumawa ulit bago sumagot.<\/p>\n

\u201cShe\u2019s the kind of person who survives storms without losing her kindness.\u201d<\/p>\n

Biglang uminit ang paligid kahit malamig ang hangin ng gabi.<\/p>\n

Napangiti ako habang nakatingala sa ilaw ng siyudad.<\/p>\n

At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon\u2026<\/p>\n

Pakiramdam ko hindi na ako nag-iisa.<\/p>\n

Dahil minsan pala, kahit gaano kahirap ang buhay\u2026<\/p>\n

Darating din ang araw na maririnig ng mundo ang boses mong matagal nilang binalewala.<\/p>\n

<\/div>\n
\n
<\/div>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

WALANG NANIWALA NA ANG EMPLEYADANG NAKASUOT NG LUMANG BLUSA SA MANILA AY TALAGANG MARUNONG MAG-HAPONES PERO NANG MAGDESISYON ANG MGA EXECUTIVE MULA TOKYO NA UMALIS NA LANG SA KALAGITNAAN NG… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":187,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-186","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/186","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=186"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/186\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":188,"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/186\/revisions\/188"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/187"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=186"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=186"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=186"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}