Nang pumasok ako sa pribadong silid ng pagdinig sa Manhattan, bitbit ko ang aking mga abogado at ang aking dignidad. Nakaupo sa kabilang panig si Gabriel, na mukhang tumanda nang sampung taon. Si Bianca naman ay balisa, hawak-hawak ang batang lalaking sakitin ang hitsura. Si Don Ernesto ay nakataas ang kilay, habang si Do\u00f1a Lourdes ay nakapameywang pa.<\/p>\n
\u201cAndrea!\u201d galit na tumayo si Gabriel. \u201cAkala ko ba\u2019g naglaho ka na? Bakit kailangan mo pang magtago sa likod ng mga pekeng kumpanya at huwad na yaman?\u201d<\/p>\n
Hindi ako natinag. Umupo ako nang tuwid at tinitigan sila sa mga mata.<\/p>\n
\u201cMr. Cuenca,\u201d malamig kong sambit. \u201cAng tanging itinago ko lang ay ang sarili ko mula sa inyo. Ang mga ari-arian ko ay bunga ng sarili kong pawis at ng tsekeng ibinigay ninyo bilang bayad para sa kalayaan ko.\u201d<\/p>\n
\u201cSinungaling!\u201d sigaw ni Don Ernesto. \u201cGusto mo kaming pigaan! Ipinapa-subpoena namin ang lahat ng pinansyal mo dahil baka ninakaw mo iyon sa mga account ng kumpanya!\u201d<\/p>\n
\u201cChairman Cuenca,\u201d wika ng abogado ko habang inilalapag ang makakapal na folder sa mesa. \u201cBago ninyo akusahan ang kliyente ko ng pagnanakaw, marahil ay mas mabuting pagtuunan ninyo ng pansin ang mga dokumentong ito.\u201d<\/p>\n
Binuksan ng hukom ang mga dokumento. Makikita roon ang mga legal na sertipikasyon at, higit sa lahat, ang apat na kopya ng opisyal na DNA test na isinagawa sa pinakamahusay na laboratoryo sa New York.<\/p>\n