WALONG BUWANG BUNTIS AKO NANG MAGMAKAAWA AKONG IHINTO NG ASAWA KO ANG KOTSE DAHIL SA SAKIT NG TIYAN\u2026 PERO PINAGBINTANGAN NIYANG UMAARTE LANG AKO AT INIWAN SA GILID NG KALSADA! ILANG ORAS ANG MAKALIPAS, UMUWI SIYA AT NAGULAT NANG MALAMANG NASA OSPITAL AKO AT NAPALITAN NA NG TATAY KO ANG MGA KANDADO NG BAHAY NAMIN!
\nMadilim at umaambon noong gabing iyon. Tahimik sa loob ng sasakyan, maliban sa mabigat na buntong-hininga ng asawa kong si Jerome. Galing kami sa kaarawan ng isa sa mga katrabaho niya. Walong buwan na akong buntis sa aming panganay, at kanina pa ako nakakaramdam ng matinding pagkapagod kaya pinilit ko siyang umuwi na kami nang maaga. Inis na inis si Jerome. Para sa kanya, sinisira ko ang kaligayahan niya.<\/p>\n
Habang binabagtas namin ang isang madilim at walang-taong highway, biglang may tila pumunit sa ibabang bahagi ng aking tiyan. Hindi ito pangkaraniwang pananakit; isang matalim at nakakapasong kirot na nagpatigil sa aking paghinga. Napahawak ako nang mahigpit sa aking malaking tiyan at napadaing nang malakas.<\/p>\n
\u201cJerome\u2026 Jerome, parang awa mo na, itabi mo muna ang sasakyan,\u201d nanginginig at hirap kong pakiusap. \u201cA-Ang sakit ng tiyan ko\u2026 parang may mali\u2026\u201d<\/p>\n
Sa halip na mag-alala, mariin niyang hinampas ang manibela. \u201cAno ba, Clara?! Kanina ka pa nag-iinarte! Sinira mo na nga ang gabi ko, tapos ngayon magdadrama ka na naman para makuha ang atensyon ko?!\u201d<\/p>\n
\u201cHindi ako umaarte!\u201d humahagulgol kong sagot, namimilipit na sa sakit habang pinagpapawisan ng malamig. \u201cDalhin mo ako sa ospital, please! Hindi ko na kaya!\u201d<\/p>\n
Lalong nagalit si Jerome. Bigla niyang kinabig ang manibela at padabog na inihinto ang sasakyan sa gilid ng madilim na kalsada. Lumingon siya sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng inis at walang kahit anong bakas ng awa.<\/p>\n
\u201cKung gusto mong mag-inarte, bumaba ka! Mag-taxi ka papuntang ospital o pauwi. Hindi ako magiging alipin ng mga drama mo!\u201d bulyaw niya.<\/p>\n
Dahil sa tindi ng sakit at pag-ikot ng aking paningin, binuksan ko ang pinto upang sumagap ng hangin at baka sakaling mabawasan ang kirot kung tatayo ako. Ngunit pagkababang-pagkababa ko pa lamang, malakas na isinara ni Jerome ang pinto mula sa loob. Bago pa ako makapagsalita, umarangkada ang sasakyan at mabilis siyang nagmaneho palayo.<\/p>\n
Naiwan ako. Walong buwang buntis, namimilipit sa sakit, sa gitna ng madilim, malamig, at walang-taong kalsada.<\/p>\n
Napaluhod ako sa kalsada. Naramdaman ko ang pag-agos ng isang mainit na likido sa aking mga binti. Dugo. Umiyak ako nang humahagulgol, sumisigaw ng tulong ngunit walang nakakarinig. Kinuha ko ang aking cellphone mula sa aking bulsa gamit ang nanginginig kong mga kamay. Bago tuluyang magdilim ang aking paningin, isang sasakyan ang huminto sa aking harapan. Isang mag-asawang dumaan ang nakakita sa akin, at mabilis nila akong isinakay upang itakbo sa pinakamalapit na ospital.<\/p>\n
Habang nasa byahe, nagawa kong tawagan ang aking ama, si Papa Ricardo, isang retiradong pulis. Nang marinig niya ang nangyari sa akin, narinig ko ang panginginig ng boses niya sa matinding galit at takot.<\/p>\n
Sa Ospital<\/p>\n
Paggising ko, nasa loob na ako ng isang puting kwarto. Ang unang nakita ko ay ang lumuluhang mukha ng aking ama habang hawak ang aking kamay.<\/p>\n
\u201cP-Papa\u2026 ang anak ko\u2026\u201d garalgal kong bulong.<\/p>\n
Hinagkan niya ang aking noo. \u201cLigtas siya, Clara. Na-emergency C-section ka dahil sa placental abruption. Nasa NICU ang sanggol natin, pero malusog siya at lalaban. Ligtas na kayo.\u201d<\/p>\n
Nakahinga ako nang maluwag, ngunit agad na bumalik ang alaala ng ginawa ng asawa ko. \u201cS-Si Jerome, Pa\u2026 iniwan niya ako sa kalsada\u2026\u201d<\/p>\n
Kumuyom ang mga kamao ni Papa. Ang kanyang mga mata ay nagliliyab sa isang napakalamig at nakakakilabot na galit. \u201cAlam ko, anak. Sinabi sa akin ng mga doktor kung gaano ka-kritikal ang sitwasyon mo pagdating dito. Isang oras pa sana ang lumipas at pareho na kayong wala ng apo ko. Huwag kang mag-alala. Magpahinga ka lang dito. Ako na ang bahala sa lalaking iyon.\u201d<\/p>\n
Umalis si Papa sa ospital nang gabing iyon, hindi para hanapin si Jerome upang pakiusapan, kundi upang iparamdam dito kung ano ang mangyayari kapag kinalaban niya ang isang ama.<\/p>\n
Ang Pag-uwi ng Isang Halimaw<\/p>\n
Alas-kwatro na ng madaling araw nang bumalik si Jerome sa aming bahay. Lasing siya at amoy alak, siguradong nagpakasaya matapos niya akong iwanan sa kalsada. Akala niya ay madadatnan niya akong umiiyak sa sala at nagmamakaawa ng tawad.<\/p>\n
Nang ipasok niya ang kanyang susi sa pinto, hindi ito umikot. Pilit niyang inalog ang doorknob, ngunit ayaw nitong bumukas. Napatingin siya sa ibaba. Sa gilid ng pintuan, may limang malalaking itim na garbage bags. Nang silipin niya ito, nakita niyang naglalaman iyon ng lahat ng kanyang mga damit, sapatos, at personal na gamit.<\/p>\n
Bago pa siya makapag-react, bumukas ang pinto. Bumungad sa kanya ang aking ama. Matangkad, seryoso, at may hawak na isang malamig at matigas na awtoridad.<\/p>\n
\u201cP-Papa Ricardo? Anong ginagawa niyo rito ng ganitong oras? Nasaan si Clara? At bakit nasa labas ang mga gamit ko?!\u201d naguguluhang tanong ni Jerome, halatang tinatago ang kaba.<\/p>\n
Isang napakalakas at mabigat na suntok ang pinakawalan ni Papa, na direktang tumama sa panga ni Jerome. Tumalsik ang asawa ko at bumagsak sa semento, dumudugo ang labi.<\/p>\n
\u201cP-Papa! Ano bang problema niyo?!\u201d sigaw ni Jerome, hawak ang kanyang duguan at namamagang mukha.<\/p>\n
\u201cMuntik nang mamatay ang anak ko at ang apo ko nang dahil sa\u2019yo!\u201d dumadagundong na bulyaw ni Papa, sapat upang magbukas ng ilaw ang ilang kapitbahay. \u201cIniwan mo ang buntis mong asawa sa gilid ng highway na dinudugo! Kung walang mabuting kamay na nagligtas sa kanya, sana ay dalawang bangkay na ang kinukuha ko sa ospital ngayon!\u201d<\/p>\n
Nanlaki ang mga mata ni Jerome. Tuluyan siyang nahimasmasan mula sa pagkalasing. \u201cO-Ospital?! N-Nasa ospital si Clara?! Hindi ko alam\u2026 akala ko nag-iinarte lang siya! Pupuntahan ko siya!\u201d<\/p>\n
Akmang tatayo si Jerome, ngunit tinadyakan ni Papa ang mga garbage bags papunta sa kanya.<\/p>\n
\u201cHuwag na huwag ka nang lalapit sa anak ko,\u201d malamig at pinal na utos ni Papa. \u201cPinalitan ko na ang lahat ng kandado ng bahay na ito. Kung nakakalimutan mo, ako ang bumili ng lupang ito at nakapangalan ito ng buo kay Clara bago pa man kayo ikasal. Wala kang karapatan sa bahay na ito.\u201d<\/p>\n
\u201cP-Pero asawa niya ako! May karapatan ako sa anak ko!\u201d umiiyak na at desperadong sagot ni Jerome.<\/p>\n
Ngumisi nang mapait si Papa. \u201cWala na. Bukas na bukas, isasampa ng mga abogado namin ang kasong Violence Against Women and Children (VAWC) at Attempted Parricide laban sa\u2019yo. Sisiguraduhin kong mabubulok ka sa kulungan, at ni isang hibla ng buhok ng apo ko ay hindi mo mahahawakan.\u201d<\/p>\n
Isinara ni Papa ang pinto nang napakalakas, iniiwan si Jerome sa labas, duguan, umiiyak, at pinalayas na parang basurang walang halaga sa gitna ng malamig na madaling araw.<\/p>\n
Lumipas ang ilang taon. Ako at ang anak kong si Lucas ay namumuhay nang mapayapa, masaya, at ligtas kasama ang aking ama. Si Jerome? Nawalan siya ng trabaho dahil sa kasong isinampa ko, nabaon sa utang, at tuluyang tinalikuran ng sarili niyang pamilya dahil sa tindi ng kahihiyang ginawa niya.<\/p>\n
Natutunan ko sa pinakamasakit na paraan na hindi lahat ng lalaking nangako sa harap ng altar ay kayang panindigan ang pagiging asawa at ama. Ngunit natutunan ko rin na sa oras na bitawan ka ng taong dapat sana ay poprotekta sa iyo, naroon ang tunay mong pamilya na handang sunugin ang mundo upang iligtas ka.<\/p>\n
WALONG BUWANG BUNTIS AKO NANG MAGMAKAAWA AKONG IHINTO NG ASAWA KO ANG KOTSE DAHIL SA SAKIT NG TIYAN\u2026 PERO PINAGBINTANGAN NIYANG UMAARTE LANG AKO AT INIWAN SA GILID NG KALSADA!… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":415,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-414","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/414","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=414"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/414\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":416,"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/414\/revisions\/416"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/415"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=414"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=414"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=414"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}