{"id":47,"date":"2026-05-12T02:47:15","date_gmt":"2026-05-12T02:47:15","guid":{"rendered":"https:\/\/thetruenews.online\/?p=47"},"modified":"2026-05-12T02:47:15","modified_gmt":"2026-05-12T02:47:15","slug":"hindi-pala-ako-kasama-sa-pamilya-nila-kaya-noong-gabi-ring-iyon-tahimik-akong-lumipad-palayo-at-doon-nagsimulang-gumuho-ang-mundo-nila","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/thetruenews.online\/?p=47","title":{"rendered":"HINDI PALA AKO KASAMA SA \u201cPAMILYA\u201d NILA\u2014KAYA NOONG GABI RING IYON, TAHIMIK AKONG LUMIPAD PALAYO AT DOON NAGSIMULANG GUMUHO ANG MUNDO NILA"},"content":{"rendered":"

May isang gabing tuluyan akong namatay bilang ina sa paningin ng mga anak ko.<\/p>\n

 <\/p>\n

Hindi dahil sinagot nila ako nang pabalang.<\/p>\n

Hindi dahil pinabayaan nila akong mag-isa.
\nKundi dahil nakita ko, sa isang simpleng post, na may \u201cfamily reunion\u201d pala sila\u2026 at ako lang ang hindi imbitado.<\/p>\n

Sampung taon akong nabuhay para sa kanila.
\nPero sa isang litrato, malinaw kong nakita ang totoo:
\nhindi nila ako itinuring na pamilya.
\nIsa lang akong kasambahay na walang sahod.<\/p>\n

 <\/p>\n

Nang tumawag ang panganay kong si Adrian nang gabing iyon, may pilit na pag-aatubili sa boses niya.<\/p>\n

\u201cMa, ah\u2026 lalabas lang kami nila Liza mamaya. Kakain kami kasama nina Marco.\u201d<\/p>\n

Nakatayo ako noon sa maliit na kusina ng condo nila sa Quezon City, hinihinaan ang apoy sa sinigang na bangus na paborito ni Adrian. Sa kabilang lutuan, kumukulo ang adobo para sa bunso niyang anak. May hiniwang mangga na rin ako sa ref dahil alam kong mahilig doon ang mga apo ko pagkatapos kumain.<\/p>\n

Ngumiti ako kahit walang nakakakita.<\/p>\n

\u201cMabuti naman, anak. Mag-bonding kayo. Huwag n\u2019yo na akong isipin. Kakain na lang ako rito.\u201d<\/p>\n

\u201cSalamat, Ma. Sige po, mauna na kami.\u201d<\/p>\n

 <\/p>\n

Mabilis siyang nagpaalam. Masyadong mabilis.<\/p>\n

Noong una, hindi ko iyon pinag-isipan. Sabi ko sa sarili ko, may sarili nang buhay ang mga anak ko. Hindi naman puwedeng laging umiikot sa akin ang mundo nila.<\/p>\n

Tahimik akong kumain nang mag-isa sa mesa. Kumpleto ang mga ulam na niluto ko, pero iisa lang ang plato. Ang tik-tak ng orasan sa dingding ang tanging kasama ko. Sa loob ng condo, napakalaki ng espasyo, pero sa gabing iyon, para akong sinisilid sa isang kahong walang hangin.<\/p>\n

 <\/p>\n

Bandang alas-nuwebe, kinuha ko ang cellphone ko para tingnan kung ano ang kinain nila. Siguro naman, kahit papaano, may ipapadala silang picture ng mga apo ko. Isang simpleng \u201cMa, ang sarap dito\u201d ay sapat na sana.<\/p>\n

Pero ibang larawan ang bumungad sa akin.<\/p>\n

\n
Story iyon ng manugang kong si Liza.<\/div>\n<\/div>\n

Isang malaking bilog na mesa sa isang mamahaling restaurant sa BGC. Nandoon si Adrian at si Liza. Nandoon din ang bunso kong si Marco at asawa niyang si Camille. Naroon ang dalawang apo ko, parehong nakangiti habang may hawak na juice. At higit sa lahat, nandoon ang mga magulang ng dalawang manugang ko.<\/p>\n

Buong pamilya nila.<\/p>\n

Buong pamilya\u2014maliban sa akin.<\/p>\n

May caption pa sa ibaba:<\/p>\n

\u201cPinakamasarap sa lahat ang kumpletong salu-salo ng pamilya.\u201d<\/strong><\/p>\n

Parang may malamig na patalim na dahan-dahang bumaon sa dibdib ko.<\/p>\n

Pinalaki ko ang litrato. Tiningnan ko nang maigi, isa-isa. Nakita ko ang gray jacket na ako ang bumili para kay Adrian noong kaarawan niya. Nakita ko ang bagong relo ni Marco na ako rin ang dumagdag sa bayad. Nakita ko ang apo kong si Theo na may butil ng kanin sa gilid ng labi\u2014ibig sabihin, karga-karga na naman siguro siya ng kung sino habang kumakain, gaya ng ginagawa ko noon.<\/p>\n

\n
Lahat nakangiti.<\/div>\n<\/div>\n

Lahat kasama.
\nLahat masaya.<\/p>\n

At sa buong larawang iyon, ako lang ang wala.<\/p>\n

Hindi ako nainggit sa restaurant.
\nHindi ako nasaktan dahil hindi ako nailibre.
\nNasaktan ako dahil sa unang pagkakataon, malinaw kong naunawaan ang posisyon ko sa buhay nila.<\/p>\n

Hindi ako ina.
\nHindi ako lola.
\nHindi ako haligi ng tahanan.<\/p>\n

Isa akong libreng yaya.
\nLibreng tagaluto.
\nLibreng labandera.
\nLibreng tagapag-alaga ng mga batang isinilang nila pero ipinasa sa akin ang buong responsibilidad.<\/p>\n

Sampung taon na ang nakalipas nang maagang magretiro ako sa pagtuturo sa Pampanga para tulungan si Adrian sa unang anak niya. \u201cMa, pansamantala lang,\u201d sabi niya noon. \u201cKapag lumaki na si Theo, makakabalik ka na rin sa sarili mong buhay.\u201d<\/p>\n

Tumango ako noon dahil naniwala akong kailangan nila ako.<\/p>\n

Mula Pampanga, lumipat ako sa condo nila sa Quezon City. Noong una, sabi nila sa guest room daw ako. Pero nang dumating ang pangalawang anak nila, ginawang nursery ang kuwartong iyon. Napunta ako sa maliit na storage room sa likod ng kusina. Isang single bed, isang ilaw, at isang electric fan na maingay pa sa tricycle sa kalye.<\/p>\n

Wala akong bintana.
\nWala akong sariling aparador.
\nWala akong privacy.<\/p>\n

Pero tiniis ko.<\/p>\n

Tuwing madaling-araw, ako ang bumabangon para magluto ng agahan. Ako ang naghahatid-sundo sa mga bata sa school. Ako ang naglalaba kapag walang dumadating na helper. Ako ang naiiwan sa ospital kapag may lagnat ang mga apo ko. Ako ang bumibili ng gamot. Ako ang nagbabantay sa assignment. Ako ang nagliligpit ng kalat pagkatapos ng bisita. Ako ang nagpapaaraw ng kumot. Ako ang nag-aadjust sa lahat.<\/p>\n

At nang mangailangan si Marco ng down payment para sa condo nila sa Pasig, ibinenta ko ang lumang bahay naming mag-asawa sa Pampanga\u2014ang bahay na puno ng alaala ng yumao kong asawa. Ang kalahati, ibinigay ko kay Adrian. Ang kalahati, ibinigay ko kay Marco.<\/p>\n

Akala ko, ginagawa ko iyon dahil pamilya kami.<\/p>\n

Pero isang buwan bago ang gabing iyon, nilagnat ako nang mataas. Halos hindi ako makatayo sa sakit ng katawan. Tumawag ako kay Liza, mahina ang boses ko.<\/p>\n

\u201cLiza\u2026 baka hindi ko kayang sunduin si Theo mamaya\u2026\u201d<\/p>\n

Hindi man lang siya nagtanong kung buhay pa ako.<\/p>\n

Ang una niyang sinabi ay, \u201cHa? Eh sino ngayon ang susundo? May meeting ako.\u201d<\/p>\n

Doon unang nagkaroon ng bitak ang puso ko.<\/p>\n

At ngayong gabing ito, sa isang simpleng post na may caption na \u201ckumpletong pamilya,\u201d tuluyan na iyong nabasag.<\/p>\n

Tahimik akong tumayo mula sa hapag. Hindi ako umiyak. Hindi ako nagwala. Hindi ako nagtanong kung bakit.<\/p>\n

Pumasok ako sa maliit kong kuwarto. Binuksan ko ang lumang cabinet na amoy alikabok. Kinuha ko ang passport ko, ang ATM ko, ilang dokumento, at ang passbook na naglalaman ng natitirang benepisyo ng yumao kong asawa. Kinuha ko rin ang iisang litrato naming mag-asawa noong bata pa kami\u2014nakangiti, walang kamalay-malay na darating ang panahong ako\u2019y magiging dayuhan sa sarili kong mga anak.<\/p>\n

Hindi ko isinama ang mga lumang damit kong pambahay.
\nHindi ko kinuha ang mga tsinelas na pudpod sa kakalakad para sa kanila.
\nHindi ko tiniklop ang mga pagod at luha ko.<\/p>\n

\n
<\/div>\n
\n
<\/p>\n
\n
\n
\n
Tumuklas pa<\/span><\/div>\n
Pagsasahimpapawid at Balita sa Network<\/span><\/div>\n
Pamilya<\/span><\/div>\n
Sanggunihang Pang-heyograpiko<\/span><\/div>\n
<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n

<\/ins><\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n

Nag-impake lang ako ng sapat para makaalis.<\/p>\n

Bago ako lumabas, sinulyapan ko ang buong condo. Ang mesa na ako ang nag-ayos. Ang kusina na ako ang nagpakintab. Ang sahig na ako ang nagwalis. Ang bahay na pinuno ko ng serbisyo pero kailanman ay hindi naging akin.<\/p>\n

Pagkalabas ko ng pinto, marahan ko itong isinara gaya ng ginagawa ko tuwing nagtatapon ako ng basura sa gabi.<\/p>\n

Walang nakapansin.
\nWalang pumigil.
\nWalang nagtanong kung saan ako pupunta.<\/p>\n

Sa elevator, nakita ko ang sarili kong repleksyon sa salamin\u2014payat, maputla, at tahimik na tahimik. Isang mukhang matagal nang hindi nakikita bilang tao.<\/p>\n

Pagdating sa ground floor, umihip ang malamig na hangin ng gabi. Umorder ako ng Grab papuntang airport.<\/p>\n

Habang nasa biyahe, pinatay ko ang cellphone ko.<\/p>\n

At sa unang pagkakataon matapos ang sampung taon, wala akong iniwang bilin.
\nWala akong iniwang pagkain sa mesa.
\nWala akong iniwang sagot sa tanong na tiyak na isisigaw nila kinabukasan:<\/p>\n

\u201cNasaan si Mama?\u201d<\/strong><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

part2\u2026<\/strong><\/p>\n

Nang lumapag ang eroplano sa Davao kinabukasan, madaling-araw pa lang.<\/p>\n

Hindi ko planong doon pumunta noong una. Basta ang gusto ko lang ay makalayo\u2014sa condo, sa storage room, sa amoy ng mantika at pagod, sa tunog ng boses na lagi akong kailangan pero hindi kailanman minahal nang tama. Pero nang makita ko sa booking screen ang unang flight palabas ng Maynila, iyon ang pinili ko.<\/p>\n

Paglabas ko ng airport, humigop ako ng malalim na hangin. Maalat, mainit, at kakaiba ang pakiramdam. Parang may bumubuhay sa matagal nang nanigas kong dibdib.<\/p>\n

Nag-check in ako sa isang maliit pero malinis na hotel malapit sa dagat. Nang mahiga ako sa kama, halos maiyak ako sa isang bagay na napakasimple\u2014malambot ang unan, at walang batang tatawag ng \u201cLola!\u201d sa gitna ng tulog ko. Walang manugang na sisigaw mula sa sala. Walang kalderong kailangang bantayan.<\/p>\n

 <\/p>\n

Natulog ako nang halos isang buong araw.<\/p>\n

Paggising ko, padilim na ang langit sa labas at kulay ginto ang dagat sa malayo. Binuksan ko ang cellphone ko.<\/p>\n

Parang sasabog ito sa dami ng missed calls at messages.<\/p>\n

Mahigit limampung tawag mula kay Adrian.
\nDalawampu mula kay Liza.
\nMarami rin mula kay Marco at Camille.<\/p>\n

May ilan pang message na kunwari mahinahon:<\/p>\n

Ma, nasaan ka na?<\/strong>
\nBa\u2019t mo pinatay phone mo?<\/strong>
\nHindi mo man lang sinabi na aalis ka?<\/strong>
\nSino magbabantay kina Theo bukas?<\/strong>
\nMay pasok kami pareho ni Liza.<\/strong><\/p>\n

Iyon ang una kong nakita.<\/p>\n

Hindi \u201cMa, ayos ka lang ba?\u201d
\nHindi \u201cMa, kumain ka na ba?\u201d
\nHindi \u201cMa, nag-aalala kami sa\u2019yo.\u201d<\/p>\n

Kundi:
\nSino ang magbabantay sa mga bata?<\/strong><\/p>\n

Natawa ako. Hindi iyak. Hindi galit. Isang tuyong tawa mula sa pusong matagal nang napagod.<\/p>\n

Muling tumawag si Adrian. Sinagot ko.<\/p>\n

\u201cMa! Nasaan ka ba? Bakit hindi ka nagsasabi? Kagabi pa kami pabalik-balik sa condo! Hindi mo man lang iniwan ang susi sa helper! Si Theo umiiyak, hinahanap ka. Saan ka ba talaga pumunta?\u201d<\/p>\n

Tahimik akong tumingin sa dagat bago sumagot.<\/p>\n

\u201cNagbakasyon ako.\u201d<\/p>\n

Natigilan siya. \u201cAno?\u201d<\/p>\n

\u201cNagbakasyon ako, Adrian. Dahil pagod na pagod na ako.\u201d<\/p>\n

\u201cMa, hindi ito oras para sa ganyan. Dapat sinabi mo man lang. Paano ang mga bata? Paano ang pagkain? Paano\u2014\u201d<\/p>\n

Pinutol ko siya.<\/p>\n

\u201cPaano kayo mabubuhay nang wala ang libreng katulong n\u2019yo? Iyon ba ang gusto mong sabihin?\u201d<\/p>\n

Natahimik siya.<\/p>\n

Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, ako ang hindi umurong.<\/p>\n

\u201cSabihin mo sa akin, Adrian. Noong nag-family dinner kayo kagabi, bakit ako lang ang wala?\u201d<\/p>\n

Mahaba ang katahimikan sa kabilang linya. Rinig ko ang paghinga niya. Pagkatapos, pumasok ang boses ni Liza, marahil inagaw ang phone.<\/p>\n

\u201cMa, huwag n\u2019yo naman pong palakihin. Dinner lang naman iyon. Baka sensitive lang kayo.\u201d<\/p>\n

Sensitive.<\/p>\n

Iyon ang tawag nila sa sampung taon ng pagsisilbi.
\nSa pagbebenta ko ng bahay ko para sa kanila.
\nSa pagkakasakit kong walang nag-alaga.
\nSa pagtulog ko sa bodega na parang lumang gamit.<\/p>\n

\u201cSensitive?\u201d mahinahon kong ulit. \u201cNoong sinabihan ninyo ang mga magulang n\u2019yo na sumama, naisip n\u2019yo ba ako? Noong nag-caption ka ng \u2018kumpletong pamilya,\u2019 naisip mo bang may isang babae sa bahay n\u2019yo na buong araw nagluto para sa inyo pero hindi ninyo sinama?\u201d<\/p>\n

\u201cMa, huwag n\u2019yo naman pong isumbat lahat,\u201d malamig na sabi ni Liza. \u201cTumulong din naman kami sa inyo. Pinatira namin kayo rito.\u201d<\/p>\n

Parang may huling pinto sa loob ko na tuluyan nang nagsara.<\/p>\n

 <\/p>\n

\u201cPinatira?\u201d dahan-dahan kong tanong. \u201cSa storage room? Sa kwartong walang bintana? Iyon ang tawag mo roon?\u201d<\/p>\n

Narinig kong nagsalita si Marco sa background. Sumisingit, nagtatangkang pakalmahin ang lahat. Pero huli na.<\/p>\n

\u201cMakinig kayong mabuti,\u201d sabi ko, matatag ang boses. \u201cHindi ako babalik.\u201d<\/p>\n

Biglang nagkagulo sa kabilang linya.<\/p>\n

\u201cMa!\u201d<\/p>\n

\u201cHuwag naman ganyan!\u201d<\/p>\n

\u201cPag-usapan natin \u2019to!\u201d<\/p>\n

\u201cNagagalit ka lang ngayon!\u201d<\/p>\n

\u201cPara sa mga bata na lang!\u201d<\/p>\n

Ngumiti ako, pero wala nang lambing sa ngiting iyon.<\/p>\n

\u201cLaging para sa mga bata. Laging para sa inyo. Kailan naging para sa akin?\u201d<\/p>\n

\n
<\/div>\n<\/div>\n

Walang nakasagot.<\/p>\n

Doon ko sinabi ang mga katagang kahit ako, hindi ko akalaing masasabi ko.<\/p>\n

\u201cMay hahanapin akong maliit na apartment dito. At mula ngayon, ibebenta ko na rin ang natitira kong lupa sa Pampanga sa pangalan ko lang. Iyong perang hawak ko, akin na iyon. Hindi na ako magbibigay ng kahit ano pa. At huwag ninyo akong hanapin kung ang pakay n\u2019yo lang ay may magluto, maglaba, o magbantay ng anak ninyo.\u201d<\/p>\n

Umiiyak na si Adrian. Ramdam ko iyon sa pagputol-putol ng boses niya.<\/p>\n

\u201cMa\u2026 hindi gano\u2019n ang tingin namin sa\u2019yo\u2026\u201d<\/p>\n

Napapikit ako.<\/p>\n

\u201cAnak, hindi mo kailangang sabihin. Ipinakita n\u2019yo na.\u201d<\/p>\n

Ibinaba ko ang tawag nang nanginginig ang kamay ko. Akala ko, pagkababa ko ng phone, dudurog ako. Pero hindi.<\/p>\n

Sa halip, may kakaibang katahimikan na dumapo sa akin.<\/p>\n

Kinabukasan, naghanap ako ng maliit na inuupahang unit sa may Matina. Simple lang\u2014may bintana, may sariling kusina, may upuang puwedeng upuan nang hindi ako nagmamadaling tumayo para pagsilbihan ang iba. Bumili ako ng dalawang paso ng halaman. Isinabit ko ang litrato naming mag-asawa sa tabi ng bintana.<\/p>\n

\n
<\/div>\n<\/div>\n

Makalipas ang ilang linggo, may tumawag sa akin mula sa isang community center. Kailangan nila ng volunteer na magtuturo ng basic reading sa mga batang hindi sanay magbasa. Noong una, volunteer lang. Pagkaraan, inalok nila akong maging part-time instructor.<\/p>\n

Sa unang araw ng klase, may isang batang babae na yumakap sa akin pagkatapos naming magbasa.<\/p>\n

\u201cTeacher Mila,\u201d sabi niya, \u201cang bait n\u2019yo po.\u201d<\/p>\n

Halos maiyak ako.<\/p>\n

Hindi dahil matagal ko nang hindi naririnig ang salitang iyon.
\nKundi dahil ngayon ko lang ulit naramdaman na may halaga ako nang hindi kailangang magpakapagod hanggang maubos.<\/p>\n

Lumipas ang tatlong buwan bago unang lumipad si Adrian papuntang Davao para hanapin ako.<\/p>\n

Pumayat siya. Mukhang napagod. Wala ang dating kumpiyansa sa mukha niya. Nang makita niya ako sa labas ng center, parang gusto niyang lumuhod.<\/p>\n

\u201cMa\u2026 pasensya ka na.\u201d<\/p>\n

 <\/p>\n

Tumingin ako sa kanya nang matagal. Nakita ko ang anak kong minsang inalagaan ko nang may buong pagmamahal. Pero nakita ko rin ang lalaking hinayaan akong maging anino sa sarili niyang bahay.<\/p>\n

\n
<\/div>\n<\/div>\n

\u201cPinapatawad kita,\u201d sabi ko.<\/p>\n

Bigla siyang napaiyak.<\/p>\n

Pero itinuloy ko ang sasabihin ko.<\/p>\n

\u201cPinapatawad kita, pero hindi na ako babalik.\u201d<\/p>\n

Napayuko siya. \u201cKahit para sa mga bata?\u201d<\/p>\n

Mahinahon akong umiling.<\/p>\n

\u201cMas mabuting matutunan ninyong maging magulang sa sarili ninyong mga anak. Katulad ng dapat sana noon pa.\u201d<\/p>\n

Hindi ko siya isinumpa.
\nHindi ko siya niyakap.
\nHindi ko rin siya itinaboy.<\/p>\n

Hinayaan ko lang siyang maramdaman ang bigat ng kawalan ng isang taong inakala niyang mananatili habambuhay kahit gaano nila balewalain.<\/p>\n

Bago siya umalis, iniabot niya sa akin ang isang sobre.<\/p>\n

\u201cNagpagawa kami ng kwarto para sa\u2019yo,\u201d mahina niyang sabi. \u201cMay bintana na. Malaki na. Kung sakaling\u2026\u201d<\/p>\n

Hindi ko na binuksan ang sobre.<\/p>\n

\u201cAnak,\u201d sagot ko, \u201chindi kuwarto ang kulang sa akin noon. Kundi lugar sa puso ninyo.\u201d<\/p>\n

Umalis siyang luhaan.<\/p>\n

At ako, bumalik sa silid-aralan, kung saan may mga batang sabik matutong bumasa, may liwanag na pumapasok sa bintana, at may buhay na sa wakas ay akin na ulit.<\/p>\n

\n
<\/div>\n<\/div>\n

Sa gabing iyon, umupo ako sa tabi ng bintana habang dinadampian ng hangin ang kurtina. Tumingin ako sa langit at sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon, hindi ko naramdaman na ako\u2019y iniwan.<\/p>\n

Dahil minsan, ang pinakamapait na paglayo ang siyang daan para maalala mo na tao ka rin, hindi lang ina, hindi lang lola, hindi lang tagapag-alaga.<\/p>\n

At ang pagmamahal, kapag paulit-ulit na ibinibigay nang walang paggalang, ay hindi na tahanan\u2014kundi kulungan.<\/p>\n

\u00a0Huwag mong hayaang maubos ka sa pagmamahal na hindi marunong tumanaw, dahil ang tunay na pamilya ay hindi lang \u2019yung marunong tumanggap ng sakripisyo mo\u2014sila \u2019yung marunong ding pahalagahan ang puso mong unti-unting napapagod.Paki-\u201clike\u201d at \u201cshare\u201d ang kwentong ito sa mas marami pang mambabasa kung sa tingin mo ay interesante at makabuluhan ito.<\/strong><\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

May isang gabing tuluyan akong namatay bilang ina sa paningin ng mga anak ko.   Hindi dahil sinagot nila ako nang pabalang. Hindi dahil pinabayaan…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":48,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-47","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/47","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=47"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/47\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":49,"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/47\/revisions\/49"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/48"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=47"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=47"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/thetruenews.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=47"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}