IKATLONG BAHAGI: ANG INTERROGATION AT ANG PAGKAHUBAD NG MASKARA<\/b><\/p>\n
Sa kabilang dako ng detention block, ang sigaw ni Stella Ignacio ay patuloy na bumabasag sa katahimikan ng pasilyo. Hindi tulad ni Marco na mabilis na gumuho ang loob, si Stella ay sanay sa mga engkwentro sa batas. Bilang isang beteranang con artist na nagpalipat-lipat sa Singapore, Hong Kong, at United Arab Emirates, alam niya kung paano gamitin ang pananakot, panlilinlang, at teknikalidad ng legal system upang makalusot.<\/p>\n
Nang pumasok ako sa interrogation room number 3 kasama si Prosecutor Manuel Arnaldo, nakaupo si Stella nang paimpit, naka-cross legs, at tila naghihintay lamang ng isang abala sa kanyang oras. Ang kanyang mamahaling designer dress ay may mga lukot na mula sa pagkaaresto, ngunit ang kanyang tingin ay nananatiling matalim at puno ng kamandag.<\/p>\n
“Nandito na pala ang legal wife na tagalinis ng dumi,” sarkastikong bungad ni Stella nang magtagpo ang aming mga paningin. “Akala mo ba may napatunayan ka na, Elena? Ang mga warrant ninyo ay walang silbi. May diplomatic and corporate ties ang pamilya ko sa Gitnang Silangan. Isang tawag ko lang sa aking consul, palabas na ako rito bago lumubog ang araw. At ikaw? Mananatili kang isang kawawang empleyada na iniwan ng asawa.”<\/p>\n
Naupo si Prosecutor Arnaldo at inilapag ang legal files, habang ako naman ay nanatiling nakatayo sa harap ng salaming two-way mirror, pinagmamasdan ang bawat kurap at galaw ng kanyang mga mata. Sa forensic audit, ang pinakamalaking pagkakamali ng isang kriminal ay ang pag-aakalang mas matalino sila kaysa sa mga numerong iniwan nila sa system logs.<\/p>\n
“Stella Ignacio,” panimula ni Arnaldo. “O mas tamang tawaging Remedios Santos mula sa San Fernando, Pampanga.”<\/p>\n
Napatigil si Stella. Ang kanyang mapagmataas na ngiti ay bahagyang kumibot.<\/p>\n
“Gusto mo bang basahin ko ang record mo noong 2018?” patuloy ng piskal habang inililipat ang lumang police report. “Estafa through falsification of commercial documents sa Angeles City. Tumakas ka patungong Bangkok gamit ang pasaporte ng iyong pinsan, nagparetoke ng mukha, at muling lumitaw sa Dubai noong 2021 gamit ang pangalang Stella Ignacio.”<\/p>\n
“Wala kayong ebidensya na ako ang taong iyan,” matigas na giit ni Stella, bagamat ang kanyang mga daliri ay nagsimula nang manginig sa ibabaw ng metal table. “Nagkakamali kayo ng tao. At ang pera na sinasabi ninyong ninakaw? Lahat ng iyon ay legal consultancy fees na ibinayad sa aking kumpanya ng Al-Mansoor Logistics. May kontrata ako. May pirma ng Vice President.”<\/p>\n
“Ang tinutukoy mo bang pirma ay ang pirma ng asawa ko na nilasing mo sa isang private lounge sa Jumeirah bago mo pinapirmahan ang power of attorney?” sabat ko sa isang malamig na tono.<\/p>\n
Tumingin siya sa akin nang may purong galit. “Tanga ang asawa mo, Elena! Gutom sa atensyon, gutom sa pagkilala! Napakadaling paikutin ng isang lalaking galing sa hirap na biglang nakatikim ng kaunting barya sa ibang bansa! Sinabi ko lang sa kanya na gwapo siya at karapat-dapat siyang maging bilyonaryo, ibinigay na niya sa akin ang buong access sa corporate accounts ng kumpanya niya!”<\/p>\n
“At iyan mismo ang confession na kailangan namin para sa article 315 ng Revised Penal Code in relation to Republic Act 10175,” kalmadong sagot ni Arnaldo habang itinuturo ang recording microphone sa gitna ng mesa.<\/p>\n
Narealize ni Stella ang kanyang pagkakamali. Namula ang kanyang leeg at nagbago ang kanyang ekspresyon mula sa pagmamataas patungo sa isang mabangis na hayop na nasukol sa sulok.<\/p>\n
“Hindi niyo ako maikukulong! Buntis ako! May proteksyon ako sa ilalim ng international humanitarian protocols! Hindi niyo maaaring ikulong ang isang nagdadalang-tao sa ganitong maruming pasilidad!” sigaw niya, pilit na inilalabas ang kanyang huling alas.<\/p>\n
Kinuha ko mula sa aking bag ang isang opisyal na dokumentong may dry seal mula sa Dubai Health Authority at sa Philippine General Hospital, kung saan dinala siya kaninang madaling araw para sa standard medical examination bago ang inquest.<\/p>\n
Inihagis ko ang dokumento sa kanyang harapan.<\/p>\n
“Ito ang resulta ng ultrasound mo kaninang alas-kwatro ng madaling araw mula sa PGH Ob-Gyne Department,” matalim kong wika. “Gusto mo bang basahin ko nang malakas para marinig ng mga pulis sa labas? Total abdominal hysterectomy with bilateral salpingo-oophorectomy noong 2023 sa isang private clinic sa Deira, Dubai. Hindi ka buntis, Stella. Ang tanging laman ng tiyan mo ay ang kapal ng mukha mo at ang kasinungalingang ginamit mo para itali si Marco sa leeg habang kinukuha mo ang lahat ng kanyang ninakaw.”<\/p>\n
Nalaglag ang panga ni Stella. Ang kanyang mga labi ay nanginginig ngunit walang salitang lumalabas. Ang maskara ng isang sopistikada, mayamang dilag ay tuluyang natunaw, inilalantad ang isang desperadong mandarambong na wala nang matakbuhan.<\/p>\n
“Alam mo ba kung ano ang pinakamasaklap para sa’yo, Stella?” patuloy ko habang yumuyuko ako upang pantayan ang kanyang mga mata. “Akala mo kontrolado mo ang laro. Ngunit dalawang linggo bago kayo lumapag sa Maynila, nakipag-ugnayan na sa akin ang tunay na may-ari ng Al-Mansoor Logistics\u2014si Sheikh Tariq Al-Mansoor. Nang maipakita ko sa kanila ang forensic paper trail ng mga ninakaw ninyo, binigyan nila ako ng buong kapangyarihan bilang kanilang legal representative dito sa Pilipinas. Hindi lamang extradition ang haharapin mo. Lahat ng bank accounts mo sa Switzerland, Singapore, at dito sa BDO at BPI ay kasalukuyan nang sumasailalim sa civil forfeiture proceedings sa ilalim ng Anti-Money Laundering Council.”<\/p>\n
Sa sandaling iyon, tuluyang nawala ang tapang ni Stella. Ang kanyang buong katawan ay bumagsak sa mesa, umiiyak nang walang luha, humihingal sa matinding panic attack.<\/p>\n
“Elena… please,” pabulong niyang pakiusap, ang boses ay basag at malayo sa matinis na tawa niya sa aking sala kagabi. “Kunin niyo na ang lahat ng pera. Mayroon pa akong tatlong milyong piso na cash sa isang safety deposit box sa Pasay. Ibibigay ko sa’yo ang susi! Sabihin mo lang sa Interpol na iurong ang kaso sa Dubai! Pag pinabalik nila ako doon, bibitayin ako o mabubulok ako sa kulungan sa disyerto!”<\/p>\n
“Ang perang iyon ay hindi sa’yo, at lalong hindi para sa akin,” sagot ko habang tumatayo nang tuwid. “Iyan ang perang ninakaw ninyo mula sa libu-libong manggagawa at investors ng kumpanya na nawalan ng benepisyo dahil sa ginawa ninyong embezzlement. Pagbayaran mo ang bawat sentimo.”<\/p>\n
Pinihit ko ang pinto at lumabas. Sa pasilyo, nakita ko si Marco na inilalabas mula sa kabilang kwarto, naka-posas at bitbit ng dalawang armadong escort patungo sa transport van na magdadala sa kanila sa Pasig City Regional Trial Court para sa pormal na pagbasa ng sakdal.<\/p>\n
Nang makita ako ni Marco, muli siyang nagpumiglas. “Elena! Kinausap mo ba si Stella?! Sabihin mo sa akin, totoo ba ang sinabi mo kanina?! Niloko lang niya ako?!”<\/p>\n
Tumingin ako sa kanya nang may malamig na pagkaawa\u2014hindi ang awa ng isang nagmamahal, kundi ang awa ng isang tao sa isang ligaw na aso na tumalon sa sarili nitong hukay.<\/p>\n
“Hindi ka lang niya niloko, Marco,” wika ko sa kanya bago siya tuluyang hilahin ng mga pulis. “Ikaw ang nagbayad para sa sarili mong bitag. At ang masakit pa roon, ipinagpalit mo ang babaeng nagbuwis ng buhay para itaguyod ka, sa isang multo na kailanman ay hindi nagmahal sa’yo.”<\/p>\n
Naiwan siyang sumisigaw at nagwawala sa pasilyo habang isinasara ang mabigat na bakal na pinto ng presinto. Ang laban ay lumipat na mula sa madidilim na kwarto ng imbestigasyon patungo sa bukas na bulwagan ng hustisya.<\/p>\n
\n