KABANATA 01: ANG TAHIMIK NA PAGBABALIK SA BAHAY

 

Ang katahimikan sa loob ng sasakyan habang nagmamaneho si Gabriel pauwi sa aming bahay sa Quezon City ay napakabigat. Para itong isang malaking pader na naghihiwalay sa aming dalawa.

 

Nakatitig lang ako sa bintana. Ang mga ilaw ng kalsada ay nagmumukhang malalaking guhit ng liwanag dahil sa mga luhang pinipilit kong huwag pumatak.

 

Sa loob ng tatlong taon ng aming pagpapakasal, kilala ko si Gabriel bilang isang lalaking may napakataas na moralidad. Siya ang tipo ng propesor na hindi tumatanggap ng kahit anong regalo mula sa estudyante, hindi nagsisinungaling, at lalong hindi gumagawa ng anumang bagay na labag sa batas o sa tamang gawi.

 

Kaya paano niya nagawang ipagkaila ako? Paano niya nagawang sabihin sa buong mundo—at sa harap ng ibang babae—na ako ay kapatid niya lamang?

 

Nang makarating kami sa aming tahanan, mabilis akong bumaba ng kotse. Hindi ko na hinintay na pagbuksan niya ako ng pinto tulad ng ginagawa niya dati.

 

Pagpasok ko sa pinto ng aming dalawang palapag na bahay, agad na lumadlad sa sala ang aming buhay. Sa ibabaw ng piano ay naroon ang aming malaking larawan sa kasal. Nakasuot ako ng puting gown na gawa sa French lace, at si Gabriel ay nakasuot ng tailored black tuxedo. Nakatitig siya sa akin sa larawan na para bang ako ang kanging-tanging babae sa buong mundo.

 

Napatigil si Gabriel sa likod ko. Tumingin siya sa larawan, pagkatang tanggapin ang malamig kong titig.

 

“Gusto mong ipaliwanag ko, ‘di ba?” tanong niya sa mababang boses.

 

Pumasok ako sa master bedroom at dire-diretsong binuksan ang ibabang drawer ng aming dresser. Doon nakatago ang dalawang berdeng libro—ang aming Marriage Certificate, kasama ang aming mga passport at titulo ng bahay.

 

Kinuha ko ang Marriage Certificate at inihagis ito sa ibabaw ng kama.

 

“Gabriel,” malamig kong tawag sa pangalan niya. “Ito ba ang dokumento ng magkapatid? O dokumento ng mag-asawa? Baka naman gusto mong basahin nang malakas para malaman ko kung sino talaga ako sa buhay mo?”

 

Hindi gumalaw si Gabriel. Nananatili siyang nakatayo sa may pinto ng silid. Ang kanyang mga mata na dating punong-puno ng katalinuhan at kaayusan ay bakat na bakat ngayon ang matinding pagod at paghihirap ng kalooban.

 

“Katrina…” simula niya, ngunit mabilis ko siyang pinutol.

 

“Huwag mong tawagin ang pangalan ko na para bang wala kang ginagawang kasalanan!” sigaw ko, kasabay ng pagpatak ng mga luhang matagal ko nang pinipigilan. “Akala ko laro lang! Nagpanggap akong may amnesia dahil gusto lang kitang trumip! Gusto kong makitang mag-alala ang napakaseryoso kong asawa! Pero ano ang ginawa mo? Ginamit mo ang pagkakataong ‘yon para gawin akong kapatid mo at ipakilala ang ibang babae bilang asawa mo!”

 

“Hindi mo naiintindihan, Katrina,” mahinang sabi niya habang dahan-dahang lumalapit sa akin.

 

“Edi ipaintindi mo sa akin!” sigaw ko habang itinutulak ang dibdib niya nang buong lakas. “Ipaliwanag mo kung bakit kailangan mong magsinungaling sa akin, kay Giselle, at sa buong mundong ‘to! Sino si Giselle Monteclaro?!”

 

KABANATA 02: ANG LIHIM NI GISELLE AT ANG NAKALIPAS

 

Bumuntong-hininga si Gabriel. Umupo siya sa gilid ng kama at itinakip ang dalawang kamay sa kanyang mukha. Sa kauna-unahang pagkakataon sa buong buhay ko, nakita ko si Gabriel Ilustre na nagmumukhang ganap na talunan.

 

“Si Giselle… ay ang kapatid ni Julian,” panimula niya sa basag na boses.

 

Natigilan ako.

 

Julian Monteclaro.

 

Ang pangalang ‘yon ay hindi bago sa akin. Si Julian ang matalik na kaibigan ni Gabriel noong sila ay nasa college pa lamang sa UP Diliman, at ang lalaking nagligtas sa buhay ni Gabriel limang taon na ang nakakalipas noong magkaroon ng malaking sunog sa research laboratory ng unibersidad. Si Julian ang namatay sa aksidenteng iyon upang mabuhay si Gabriel.

 

“Nang mamatay si Julian,” patuloy ni Gabriel, “ipinangako ko sa kanya sa huling sandali ng buhay niya na aalagaan ko ang pamilya niya, lalo na si Giselle. Si Giselle ay may malalang dilated cardiomyopathy—isang kondisyon sa puso kung saan unti-unting nabibigo ang puso niyang mag-pomba ng dugo.”

 

Tumingin sa akin si Gabriel, puno ng pakiusap ang kanyang mga mata.

 

“Dalawang buwan bago ang aksidente mo, natuklasan ng mga doktor na malapit nang bumagsak ang puso ni Giselle. Kasabay nito, nagkaroon siya ng severe retrograde amnesia at dissociative psychosis dahil sa matinding trauma nang malaman niyang wala na ang kuya niya. Sa isip ni Giselle… ang kuya niyang si Julian ay buhay pa, at ako—ako ang lalaking nakatakdang pakasalan niya.”

 

Nanlamig ang buong katawan ko sa narinig ko.

 

“Ang sabi ng neurologist at cardiologist niya sa St. Luke’s,” pagpapatuloy ni Gabriel sa nangangatog na boses, “anumang matinding emotional shock—tulad ng pagkaalam na mabilis na namatay si Julian o ang pagkaalam na may asawa na ako—ay maaaring magdulot ng instant cardiac arrest sa kanya. Ang puso niya ay masyadong mahina para kayanin ang katotohanan.”

 

Napatitig ako sa kanya, hindi makapaniwala sa aking mga naririnig.

 

“Kaya… kaya idinisenyo mo ang buong buhay mo para magsinungaling sa kanya?” tanong ko sa nanginginig na boses. “Kaya nung nalaman mong may amnesia ako, ginawa mo akong kapatid mo para kapag nakita ako ni Giselle, hindi siya magtaka kung bakit laging ako ang kasama mo?!”

 

Tumango si Gabriel nang mabagal. “Gusto ko lang siyang protektahan hanggang sa makahanap ng angkop na donor ng puso para sa transplant surgery niya! Katrina, patawarin mo ako… Hindi ko ginustong saktan ka. Nung sinabi ng doktor na may amnesia ka, natakot ako na baka kapag nakita mo si Giselle at nagtanong ka, mabunyag ang lahat at mamatay si Giselle sa harap natin!”

 

May ilang minutong katahimikan sa silid.

 

Tumingin ako sa lalaking minahal ko nang buong puso. Ang lalaking pinagkakatiwalaan ko nang higit pa sa sarili kong buhay.

 

“Gabriel,” mahinang tanong ko, “paano naman ako?”

 

Napatitig siya sa akin.

 

“Paano naman ang nararamdaman ko?” patuloy ko habang umaagos ang mga luha sa aking mukha. “Para protektahan ang babaeng ‘yon, mabilis mo akong itinapon bilang asawa. Ginawa mo akong kapatid. Pinagmukha mo akong tanga sa harap niya habang nakatayo siya doon at sinasabing siya ang legal mong asawa!”

 

“Katrina, ikaw ang mahal ko!” mabilis na sabi ni Gabriel habang sinusubukang hawakan ang mga kamay ko. “Ikaw ang asawa ko! Si Giselle ay isang responsibilidad—isang utang na loob na kailangan kong bayaran kay Julian dahil kung hindi dahil sa kanya, patay na ako limang taon na ang nakakalipas!”

 

“Pero ang ibinayad mo sa utang na loob mo ay ang dignidad ko bilang asawa mo!” sigaw ko sa kanya. “At hindi lang ‘yan! Ngayong buntis ako, anong balak mo? Sasabihin mo ba sa buong mundo na ang anak natin ay anak ng magkapatid?! O itatago mo rin ang batang ‘to para lang hindi ma-stress ang puso ni Giselle?!”

 

Nawalan ng maisagot si Gabriel. Ang kanyang katahimikan ang naging pinakamatinding sagot na narinig ko sa buong buhay ko.

 

KABANATA 03: ANG DESISYONG UMALIS

 

Kinabukasan, habang tulog pa si Gabriel dahil sa matinding pagod at puyat, tahimik kong inayos ang aking mga gamit.

 

Kumuha ako ng isang malaking suitcase. Inilagay ko roon ang aking mga damit, mahahalagang dokumento, at ang aking personal na savings. Hindi ko kinuha ang kahit anong alahas o regalang ibinigay sa akin ni Gabriel sa loob ng tatlong taon naming pagsasama.

 

Iniiwan ko ang bahay na ito. Hindi dahil hindi ko na mahal si Gabriel, kundi dahil hindi ko kayang manatili sa isang relasyong kung saan kailangan kong maging lihim at ikahiya para lamang sa kapakanan ng ibang tao.

 

Bago ako umalis, nag-iwan ako ng isang sulat sa ibabaw ng mesa sa sala, kasama ang aking wedding ring.

 

Gabriel,

 

Salamat sa tatlong taon ng pagiging mabuting tagapag-alaga sa akin. Tama ka, napakabuti mong tao. Napakatapat mong kaibigan. Ngunit sa sobrang pagiging tapat mong kaibigan kay Julian, nakalimutan mong may responsibilidad ka rin sa akin bilang asawa.

 

Hindi ko ipalalaglag ang batang ito. Ang sinabi ko sa ospital ay dala lamang ng galit at sakit. Ang batang ito ay walang kasalanan sa mga kasinungalingang itinayo mo.

 

Ngunit hindi ko rin papayag na lumaki ang anak ko sa ilalim ng isang kasinungalingan. Ayaw kong lumaki siyang nagtataka kung bakit ang ama niya ay may ibang pamilyang pinoprotektahan habang kami ay nakatago sa dilim.

 

Pupunta ako sa isang lugar kung saan ligtas kami ng anak ko. Huwag mo na kaming hanapin. Ipagpatuloy mo ang pagiging ‘mabuting asawa’ kay Giselle at ang pagiging ‘mabuting kaibigan’ kay Julian.

 

Ipoproseso ng abogado ko ang annulment papers natin sa mga susunod na araw.

 

— Katrina

 

Isinarado ko ang pinto ng bahay nang napakatahimik. Pumara ako ng taxi patungo sa terminal ng bus papuntang Baguio.

 

May maliit na rest house ang aking pamilya sa Baguio na matagal nang hindi ginagamit. Doon ako magtatago. Doon ko bubuuin ang bago kong buhay kasama ang sanggol sa aking tiyan.

 

KABANATA 04: ANG PAGBAGSAK NI PROFESSOR GABRIEL ILUSTRE

 

Nang magising si Gabriel at makitang wala na si Katrina sa bahay, agad siyang nabalot ng matinding takot.

 

Mabilis siyang tumakbo patungo sa sala at nakita ang sulat at ang simpleng gintong singsing na nasa ibabaw ng mesa. Para siyang pinukpok ng kidlat. Napaluhod siya sa sahig habang mahigpit na hawak ang singsing ng kanyang asawa.

 

“Katrina… huwag…” bulong niya sa walang taong silid.

 

Sa mga sumunod na linggo, ang buhay ni Gabriel ay unti-unting nawalan ng kaayusan.

 

Si Gabriel na dating napaka-seryoso, laging malinis ang suot na polo, at laging punctual sa kanyang mga klase sa unibersidad ay nagsimulang magbago. Madalas siyang pumasok na gulo-gulo ang buhok, may quatrom ng balbas, at halatang hindi natutulog nang ilang araw.

 

Sa loob ng silid-aralan, madalas siyang matulala habang nakatitig sa whiteboard.

 

“Prof Ilustre, okay lang po ba kayo?” tanong ng isa sa kanyang mga estudyante pagkatapos ng isang lecture.

 

Tumingin lang sa kanila si Gabriel nang may bakat na matinding lungkot bago mabilis na inayos ang kanyang mga gamit at umalis nang walang sinasabi.

 

Araw-araw, pagkatapos ng kanyang mga klase, pumupunta si Gabriel sa mga private investigator na kinuha niya upang hanapin si Katrina. Nagpunta siya sa bahay ng mga magulang ni Katrina, sa mga kaibigan nito, at sa lahat ng ospital sa Metro Manila, ngunit walang sinuman ang gustong magsalita kung nasaan ang kanyang asawa.

 

“Napakagago mo, Gabriel!” galit na sigaw ng pinakamatalik na kaibigan ni Katrina na si Maya nang puntahan siya ni Gabriel sa kanyang opisina. “Sinakripisyo mo ang sarili mong asawa at ang sarili mong anak para lang sa utang na loob?! Akala mo ba matutuwa si Julian kung malalaman niyang sinira mo ang pamilya mo para sa kapatid niya?!”

 

“Maya, pakiusap…” pagmamakaawa ni Gabriel habang nakaluhod sa harap ng mesa ni Maya. “Sabihin mo lang kung nasaan si Katrina. Buntis siya… kailangan niya ako. Hindi ko kakayanin kung may mangyayaring masama sa kanila ng anak ko.”

 

“Wala siyang kailangan sa’yo!” depensa ni Maya. “Iwanan mo na si Katrina. Asikasuhin mo na lang ‘yang si Giselle na pinalit mo sa kanya!”

 

KABANATA 05: ANG KRISIS SA OSPITAL

 

Pagkalipas ng dalawang buwan mula nang umalis si Katrina, nakatanggap si Gabriel ng isang mabilis na tawag mula sa St. Luke’s Medical Center.

 

“Mr. Ilustre, pumunta ka rito agad! Si Ms. Giselle, nagkaroon ng cardiac arrest!”

 

Mabilis na nagmaneho si Gabriel patungo sa ospital. Nang makarating siya doon, nakita niya ang mga doktor at nurse na mabilis na tumatakbo pabalik-balik sa ICU.

 

Pagkaraan ng dalawang oras na masinsinang gamutan, lumabas ang attending physician ni Giselle, si Dr. Aris Mercado.

 

“Doc, kumusta po siya?” hingal na tanong ni Gabriel.

 

Bumuntong-hininga si Dr. Mercado. “Napanatili namin ang tibok ng puso niya sa tulong ng mga kagamitan, Gabriel. Pero napakahina na ng myocardium niya. Ang ejection fraction niya ay bumagsak na sa below 15%. Kung hindi siya makakakuha ng donor heart sa loob ng susunod na pitumpu’t dalawang oras… hindi na siya aabot.”

 

Napakapit si Gabriel sa pader. “Wala pa rin bang available na donor?”

 

“Wala pa,” sagot ng doktor. “At may isa pa akong kailangang sabihin sa’yo. Bago siya nawalan ng malay, nakakita siya ng lumang balita sa internet tungkol sa kasal ninyo ni Katrina tatlong taon na ang nakakaraan.”

 

Naningkit ang mga mata ni Gabriel sa gulat. “Ano?!”

 

“Nalaman na niya ang katotohanan,” maingat na sabi ni Dr. Mercado. “Nalaman niyang hindi mo siya asawa, at may sarili kang pamilyang nasira dahil sa pag-aalaga sa kanya. Ang matinding emotional shock na ‘yon ang nag-trigger ng cardiac arrest niya.”

 

Mabilis na pumasok si Gabriel sa loob ng ICU. Nakakabit kay Giselle ang napakaraming aparato. Nang makita niya si Gabriel, dahan-dahang iminulat ni Giselle ang kanyang mga mata. May mga luhang umaagos mula sa kanyang mga pisngi sa ilalim ng oxygen mask.

 

Inalis ni Giselle ang mask nang bahagya sa kabila ng pagbabawal ng nurse.

 

“G… Gabriel…” mahinang pabulong na sabi ni Giselle.

 

“Giselle, huwag kang magsalita. Magpahinga ka,” pakiusap ni Gabriel.

 

“Patawarin… patawarin mo ako…” umiiyak na sabi ni Giselle. “Nasa akin ang… diary ni Kuya Julian. Nalaman ko ang lahat… Nalaman kong sinakripisyo mo ang sarili mong kaligayahan at ang asawa mo para lang sa kagustuhan mong tuparin ang pangako mo kay Kuya…”

 

Umiling si Gabriel habang hawak ang malamig na kamay ng dalaga. “Giselle, wala kang kasalanan. Kasalanan ko ang lahat.”

 

“Nasaan… nasaan ang asawa mo?” tanong ni Giselle. “Gusto kong… humingi ng tawad sa kanya bago ako mamatay… Sinira ko ang buhay ninyo…”

 

“Wala siya rito,” sagot ni Gabriel habang sumisikip ang kanyang dibdib sa matinding dusa. “Umalis siya… dahil sa kasalanan ko.”

 

KABANATA 06: ANG TAGPO SA BAGUIO

 

Pagkaraan ng dalawang araw, habang patuloy na naghihintay ng emergency donor si Giselle sa tulong ng mga life support machine, nakatanggap si Gabriel ng isang tawag mula sa kanyang private investigator.

 

“Mr. Ilustre, nahanap na namin si Mrs. Ilustre. Nasa isang maliit na rest house siya sa Wright Park, Baguio City.”

 

Hindi na nagdalawang-isip pa si Gabriel. Sumakay siya sa kanyang sasakyan at nagmaneho nang mabilis patungong Baguio sa kabila ng malakas na buhos ng ulan at makapal na hamog sa kahabaan ng Marcos Highway.

 

Alas-singko ng hapon nang makarating si Gabriel sa tapat ng rest house.

 

Bumuhos ang napakalakas na bagyo. Ang lamig ng hangin sa Baguio ay tumatagos hanggang sa kaibuturan ng kanyang mga buto, ngunit hindi iyon pansin ni Gabriel. Ang tanging nasa isip lang niya ay ang makita ang kanyang asawa.

 

Bumaba siya ng kotse at patakbong lumapit sa bakod ng bahay. Sa beranda, nakita niya si Katrina.

 

Nakaupo si Katrina sa isang rocking chair, nakabalot sa isang tebal na jacket, at bahagya nang halata ang paglaki ng kanyang tiyan sa ilalim ng kanyang damit—tatlong buwan na ang kanilang anak.

 

“Katrina!” sigaw ni Gabriel sa gitna ng kulog at ulan.

 

Napatigil si Katrina. Dahan-dahan siyang tumayo at tumingin sa pintuan ng bakod. Nang makita niya si Gabriel na basang-basa sa ulan, napahawak siya sa kanyang tiyan.

 

“Gabriel?” pabulong niyang sabi, ngunit narinig iyon ng hangin.

 

Binuksan ni Gabriel ang gate at mabilis na lumapit sa beranda. Pumasok siya sa ilalim ng bubong, basang-basa ang kanyang polo at pantalon, tumutulo ang tubig mula sa kanyang buhok.

 

“Katrina… salamat sa Diyos… nahanap din kita,” hingal na sabi ni Gabriel, sinusubukang hawakan ang mga kamay nito.

 

Mabilis na umatras si Katrina ng dalawang hakbang.

 

“Anong ginagawa mo rito, Gabriel?” malamig na tanong ni Katrina. “Paano mo nahanap ang lugar na ‘to?”

 

“Patawarin mo ako… pakiusap, Katrina, bumalik ka na sa akin,” pagmamakaawa ni Gabriel. “Hindi ko kayang mabuhay nang wala kayo ng anak natin. Araw-araw, para akong mamatay sa bahay natin nang wala ka.”

 

Nangiti nang napakasakit si Katrina.

 

“Nawala ako ng tatlong buwan, Gabriel. Sa tatlong buwang ‘yon, natutunan kong mabuhay nang wala ka. Natutunan kong alagaan ang anak natin nang hindi kailangang magtago o magpanggap na wala akong halaga.”

 

“Nalaman na ni Giselle ang katotohanan!” mabilis na sabi ni Gabriel. “Nalaman na niya ang lahat, Katrina! Nasa ospital siya ngayon… napakahina ng puso niya. Hindi ko na kailangang magsinungaling pa!”

 

Napatitig si Katrina sa kanya, at sa halip na maawa, pinalitan ito ng matinding galit sa kanyang mga mata.

 

“So ibig sabihin,” sabi ni Katrina sa nanginginig na boses, “pumunta ka lang dito dahil nalaman na ni Giselle ang katotohanan? Kung hindi nalaman ni Giselle, ibig sabihin ba ay patuloy mo pa rin akong itatago bilang kapatid mo?! Kumporme ka lang na maging asawa ko uli dahil wala na ang dahilan mo para magsinungaling?!”

 

Natigilan si Gabriel. Narerealize niya ang kabuktutan ng kanyang mga salita.

 

“Hindi sa ganun, Katrina! Bago pa man malaman ni Giselle, araw-araw kitang hinahanap! Nagpapakagago ako sa Maynila para lang mahanap ka!”

 

“Huli na ang lahat, Gabriel,” patuloy ni Katrina habang pinupunasan ang mga luhang humahalo sa lamig ng hangin. “Ipinadala na ng abogado ko ang annulment papers sa bahay mo kahapon. Ayaw ko na. Ayaw ko nang maging pangalawang opsyon sa buhay ng sarili kong asawa.”

 

KABANATA 07: ANG PAGLUHOD SA ULAN

 

Nang marinig ni Gabriel ang salitang annulment, para siyang nawalan ng lakas.

 

Sa gitna ng buhos ng ulan, dahan-dahang lumabas si Gabriel mula sa ilalim ng bubong ng beranda. Humarap siya kay Katrina at pumatak ang dalawa niyang tuhod sa basang semento ng bakuran.

 

Nakaluhod ang Propesor. Ang lalaking kilala sa buong unibersidad bilang napakataas ng pride, napakadisenteng tao, at kailanman ay hindi nagmakaawa sa kanino man—ngayon ay nakaluhod sa gitna ng putik at malakas na ulan sa harap ng kanyang asawa.

 

“Gabriel, tumayo ka riyan!” sigaw ni Katrina, nagugulat sa ginagawa ng asawa.

 

“Hindi ako tatayo rito, Katrina,” umiiyak na sigaw ni Gabriel habang nakatingin sa itaas, diretso sa mga mata ni Katrina. “Gagawin ko ang kahit ano! Isusuko ko ang trabaho ko, isusuko ko ang lahat ng mayroon ako! Pero pakiusap… huwag mong kunin sa akin ang pamilya ko! Huwag mong ipagkait sa akin ang pagkakataong maging ama sa anak natin at maging tunay na asawa sa’yo!”

 

“Gabriel, bumangon ka!”

 

“Mali ako!” sigaw ni Gabriel habang pumapatak ang matitinding luha mula sa kanyang mga mata kasabay ng patak ng ulan. “Mali ako dahil inisip ko ang utang na loob bago ang pag-ibig ko sa’yo! Mali ako dahil ginawa kitang biktima ng sarili kong mga obligasyon! Nagpakatanga ako, Katrina! Akala ko nagpapakabayani ako, pero ang totoo, sinisira ko lang ang pinakamahalagang bagay sa buhay ko!”

 

Pinagmasdan ni Katrina ang kanyang asawa. Nakikita niya ang matinding sakit at pagsisisi sa bawat linya ng mukha nito. Wala na ang malamig at seryosong Propesor; ang natira na lamang ay isang lalaking durog na durog ang puso.

 

Dahan-dahang bumaba si Katrina sa mga hakbang ng beranda. Lumapit siya kay Gabriel at huminto sa tapat nito.

 

“Bakit mo ginawa ‘yon sa akin, Gabriel?” mahinang tanong ni Katrina habang umiiyak din sa gitna ng ulan. “Bakit mo ako pinaramdam na mas mahalaga ang ibang tao kaysa sa akin?”

 

Inabot ni Gabriel ang mga kamay ni Katrina at inilagay iyon sa kanyang basang pisngi.

 

“Dahil natakot ako,” bulong ni Gabriel. “Natakot akong maging dahilan ng pagkamatay ng kapatid ng taong nagligtas sa buhay ko. Pero sa kababawan at katakutan kong ‘yon, halos patayin din kita sa sakit. Katrina… handa akong magdusa buong buhay ko para lang mapatawad mo ako. Pakiusap… bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon.”

 

Bago pa man makasagot si Katrina, biglang tumunog nang malakas ang cellphone ni Gabriel sa loob ng kanyang basang jacket.

 

Nangangatog ang mga kamay na inilabas ito ni Gabriel. Ang tumatawag ay si Dr. Mercado mula sa St. Luke’s.

 

Sinagot ni Gabriel ang telepono at inilagay ito sa speaker.

 

“Gabriel!” boses ni Dr. Mercado mula sa kabilang linya. “Nahanap na kami ng angkop na donor para kay Giselle! Isang aksidente sa kalsada rito sa Pampanga, at compatible ang puso sa kanya! Inihahanda na namin siya para sa emergency heart transplant surgery ngayong gabi!”

 

Nakahinga nang maluwag si Gabriel, ngunit nanatili siyang nakatingin kay Katrina.

 

Narinig din ni Katrina ang balita sa telepono. Tumingin siya kay Gabriel at nakita ang isang malalim na pagbabago sa mga mata ng kanyang asawa—wala na roon ang takot, wala na roon ang pag-aalinlangan. Ang naroon na lamang ay ang kagustuhang ayusin ang lahat.

 

“Pumunta ka na sa Maynila,” mahinang sabi ni Katrina sa kanya. “Samahan mo siya sa operasyon niya. Iyon ang huling obligasyon mo kay Julian.”

 

Tumingin si Gabriel sa kanya nang may kaba. “Paano ka? Paano ang anak natin?”

 

Hinawakan ni Katrina ang mukha ni Gabriel at pinunasan ang tubig sa kanyang mga mata.

 

“Pumunta ka roon. Kapag matagumpay ang operasyon at maayos na ang lahat… bumalik ka rito sa Baguio. At sa oras na bumalik ka… gusto kong makita ang asawa ko—hindi ang kaibigan ni Julian, at lalong hindi ang kuya ko.”

 

KABANATA 08: ANG BAGONG UMAGA

 

Lumipas ang labindalawang oras ng kritikal na operasyon sa St. Luke’s Medical Center.

 

Matagumpay na naisalpakan ng bagong puso si Giselle Monteclaro. Pagkaraan ng dalawang araw sa ICU, dahan-dahang nagising ang dalaga. Ang kanyang mukha na dating napakaputla ay mayroon nang kulay at ang kanyang vital signs ay ganap nang stable.

 

Nakatayo si Gabriel sa tabi ng kanyang kama. Sa pagkakataong ito, hindi siya nakahawak sa kamay ni Giselle. Nakatayo siya nang may igang galang at tamang distansya.

 

“Gabriel…” mahinang sabi ni Giselle.

 

“Giselle,” ngumiti nang bahagya si Gabriel. “Ligtas ka na. Ang bagong puso mo ay malakas at malusog. Sinabi ng doktor na makakapamuhay ka na nang normal sa mga susunod na buwan.”

 

Naiyak si Giselle sa kagalakan. “Salamat… salamat sa lahat ng ginawa mo para sa akin, Gabriel. At patawarin mo ako sa lahat ng gulong naidulot ko sa pamilya mo.”

 

“Wala kang kasalanan,” tapat na sagot ni Gabriel. “Ito ang huling beses na bibisitahin kita bilang tagapag-alaga mo, Giselle. Kinausap ko na ang mga kamag-anak ng nanay mo sa probinsya, at nakahanda silang alagaan ka kapag nakalabas ka na ng ospital. Mag-iiwan din ako ng trust fund para sa lahat ng mga kakailanganin mong gamot.”

 

Tumingin si Giselle sa kanya nang may pag-unawa. “Pupuntahan mo na ba ang asawa mo?”

 

Tumango si Gabriel. “Oo. Kailangan kong bawiin ang buhay na halos masira ko.”

 

“Humayo ka na,” ngumiti si Giselle habang may luhang gumagalaw sa kanyang mga mata. “Sabihin mo sa kanya… na napakaswerte niya dahil may asawa siyang tulad mo na handang gawin ang lahat, kahit na magmukha siyang masama, para lang matupad ang isang pangako. Pero sabihin mo rin sa kanya na huwag ka na niyang pakawalan uli.”

 

KABANATA 09: ANG HULING PAG-IBIG

 

Pagkaraan ng limang buwan.

 

Sa malamig na hangin ng Baguio City, habang ang araw ay dahan-dahang sumisikat sa ibabaw ng mga puno ng pino, nakaupo si Katrina sa beranda ng rest house.

 

Ang kanyang tiyan ay malaki na—siyam na buwan na siyang buntis at anumang araw ay nakatakda na siyang magsilang.

 

Narinig niya ang tunog ng isang sasakyang huminto sa tapat ng bakod.

 

Dahan-dahang tumayo si Katrina.

 

Mula sa kotse, bumaba si Gabriel. Nakasuot siya ng simpleng white shirt at maong na pantalon. May hawak siyang malaking bouquet ng mga sariwang sunflower—ang paboritong bulaklak ni Katrina—at isang maliit na kahot na gawa sa kahoy.

 

Dahan-dahang lumapit si Gabriel sa beranda. Hindi siya nagmamadali, ngunit ang bawat hakbang niya ay puno ng kasiguraduhan at pagmamahal.

 

“Magandang umaga, misis ko,” nakangiting bati ni Gabriel.

 

Napangiti rin si Katrina, ang mga matang puno ng init na matagal nang nawala. “Magandang umaga, Propesor.”

 

Inabot ni Gabriel ang mga bulaklak sa kanya. Pagkatapos ay lumuhod siya—hindi para magmakaawa sa gitna ng ulan, kundi para idikit ang kanyang tainga sa malaking tiyan ni Katrina.

 

“Kumusta ang anak natin?” pabulong na tanong ni Gabriel habang hinahaplos ang tiyan ng asawa.

 

“Malikot,” sagot ni Katrina habang itinatakbo ang kanyang mga daliri sa buhok ni Gabriel. “Laging sumisipa tuwing naririnig ang boses mo sa mga recorded lectures na pinapatugtog ko.”

 

Natawa si Gabriel—isang totoong tawa na nanggaling sa lalim ng kanyang puso.

 

Tumayo siya at binuksan ang maliit na kotak na gawa sa kahoy. Sa loob nito ay naroon ang dalawang gintong singsing ng kanilang kasal, kasama ang isang bagong dokumento—isang Deed of Donation kung saan inilipat niya ang lahat ng kanyang ari-arian sa pangalan ni Katrina at ng kanilang magiging anak.

 

“Kinuha ko na ang annulment papers sa abogado,” sabi ni Gabriel habang nakatitig sa mga mata ni Katrina. “Pinunit ko na ang mga ‘yon. Katrina San Jose Ilustre… wala nang kasinungalingan. Wala nang mga lihim. Wala nang utang na loob na mas mahalaga kaysa sa’yo. Ikaw ang nag-iisang asawa ko sa harap ng Diyos, sa harap ng tao, at sa buong buhay ko.”

 

Kinuha ni Gabriel ang singsing at dahan-dahang isinuot ito sa daliri ni Katrina.

 

Inabot din ni Katrina ang singsing ni Gabriel at isinuot ito sa daliri ng asawa.

 

“Gabriel,” mahinang sabi ni Katrina habang isinasandal ang kanyang ulo sa dibdib ng lalaki, naririnig ang mabilis at matatag na tibok ng puso nito.

 

“Hmm?”

 

“Kapag nanganak ako… huwag ka nang mag-drama roon at magpanggap na kuya ko uli, ah?”

 

Natawa si Gabriel at niyakap nang mahigpit ang kanyang asawa, ibinubuhos ang lahat ng pagmamahal na matagal niyang itinago.

 

“Hinding-hindi na, mahal ko. Sa buong mundo… ipagmamayabang ko na ikaw ang pinakamagandang bagay na nangyari sa buhay ko.”

 

Sa gitna ng malamig na hangin ng Baguio at sa ilalim ng liwanag ng bagong umaga, natagpuan ng dalawang puso ang tunay na tahanan—isang tahanang binuo hindi sa kasinungalingan, kundi sa tapat at walang katapusang pag-ibig.