Tatlong buwan akong buntis nang ako mismo ang nakipaghiwalay sa mayaman kong fiancé sa Manila.
Nakaupo siya sa sala ng penthouse niya sa Bonifacio Global City, nakakunot-noo habang nakatingin sa akin na para bang nag-iinarte lang ako.
— Ano na naman bang iniisip mo, Alina?
Dahan-dahan kong inilapag ang ultrasound sa mesa.
— Wala. Ayoko na lang magpakasal.
— Dahil lang sinabi ni Mama na huwag munang ipaalam sa publiko ang pagbubuntis mo?
Tahimik akong tumango.
— Oo.
Mariing napahawak si Gabriel Reyes sa sentido niya.
— Sinabi ko naman sa’yo, iniisip lang ni Mama ang magiging epekto nito sa kumpanya. Pagkatapos ng engagement party ng kuya ko, saka natin iaanunsyo. Kailangan mo bang palakihin lahat ng bagay?
Tinitigan ko ang lalaking minahal ko nang anim na taon.
Ang lalaking kayakap ko pa kagabi.
Pero siya rin ang lalaking hinayaan ang ina niyang tratuhin na parang iskandalo ang batang nasa sinapupunan ko.
Napangiti ako nang mapait.
— Hindi ko ito pinalalaki. Napagod lang ako.
Hindi pa siya nakakasagot nang tumunog ang cellphone niya.
Assistant niya.
Tumayo siya at agad sinagot ang tawag sa harap ko.
— Sige, i-book mo na ang resort sa Boracay… siguraduhing ocean view ang kuwarto niya.
Pagkababa niya ng tawag, saka siya tumingin sa akin.
— May kailangan akong asikasuhin sa Boracay ngayong weekend.
Mahina kong tinanong:
— Kasama sino?
Saglit siyang natahimik.
— Kakabalik lang ni Serena sa Pilipinas. Hindi maganda ang lagay ng loob niya. Sasamahan ko lang siya magbakasyon.
Serena Valdez.
Kababata niya.
Anak ng matagal nang business partner ng pamilya Reyes.
Tatlong buwan pa lang mula nang bumalik siya galing Amerika matapos ang diborsyo niya.
At mula noon, palagi na siyang nasa paligid ni Gabriel.
Napahawak ako sa tiyan ko.
Hindi alam ni Gabriel…
Hindi isa ang dinadala ko.
Kambal.
Tahimik akong tumawag sa tiyahin ko sa Canada.
— Tita… pwede po bang tulungan ninyo akong makaalis papuntang Vancouver sa lalong madaling panahon?
Natigilan siya.
— Sigurado ka na ba?
Napatingin ako kay Gabriel na abalang nagre-reply sa messages ni Serena.
— Opo.
— Paano ang ama ng mga bata?
Marahan kong hinaplos ang tiyan ko.
— Mula ngayon… wala na siyang kaugnayan sa amin.
Alas-diyes na ng gabi nang makauwi si Gabriel.
Pagpasok niya, agad niyang nakita ang maleta sa tabi ng pinto.
— Saan ka pupunta?
— Lalayo muna ako sa Manila.
— Nagagalit ka pa rin ba tungkol sa Boracay?
Hindi ako sumagot.
Inalis niya ang relo niya at lumapit para yakapin ako.
Umatras ako.
Napakunot-noo siya.
— Alina, pwede bang tigilan mo na ang pagiging immature?
— Ako pa ang immature?
— Kakadiborsyo lang ni Serena. Hindi maayos ang lagay niya. Kaibigan lang ang turing ko sa kanya.
— Kailangan bang mag-book ng resort sa Boracay para sa kaibigan?
— Chineck mo ba ang cellphone ko?
— Narinig kita mismo.
Napabuntong-hininga siya.
— Fine. Sorry kung hindi ko naisip ang mararamdaman mo. Pero sana maintindihan mo rin ako.
Napatawa ako nang mahina.
— Tulad ng pag-intindi ni Serena?
Bahagya siyang natigilan.
Sakto namang muling tumunog ang cellphone niya.
Pangalan ni Serena ang nasa screen.
Tumingin siya sa akin bago magsalita.
— Hindi pa rin siya makatulog mula nang maghiwalay sila ng asawa niya. Sasagutin ko lang.
Lumabas siya sa balkonahe.
Kahit sarado ang salamin, rinig ko pa rin ang malambing niyang boses.
— Ano na naman? Umiiyak ka na naman ba?
Matagal akong nakatayo sa sala.
Pagkatapos ay tahimik kong hinila ang maleta palabas.
Habang nagsasara ang elevator, biglang nag-vibrate ang cellphone ko.
Message mula kay Serena.
“Hi Ate Alina, nagluto ako ng seafood lugaw para sa inyo. Sabi ni Gabriel nahihirapan kayong kumain dahil sa pregnancy. Iniwan ko po sa lobby.”
Matagal kong tinitigan ang message.
Pagkatapos ay binlock ko siya.
Kinabukasan, habang inaayos ko ang visa ko sa Makati, tumawag ang mama ni Gabriel.
Malamig ang boses niya.
— Alina, pine-pressure mo ba si Gabriel?
Napangiti ako nang mapait.
Hanggang ngayon, hindi pa rin niya ako tinatawag na parang parte ng pamilya.
— Hindi ko po siya pine-pressure.
— Kung ganoon, bakit ka umaalis?
— Dahil gusto ko nang tapusin ito.
— Huwag mong isipin na dahil buntis ka, pwede mo nang gawin lahat ng gusto mo.
Mahigpit kong hinawakan ang folder ko.
— Hindi ko kailanman ginamit ang mga bata para manipulahin siya.
— Pero pinapahiya mo ang pamilya namin. Malapit nang ilabas ng media ang engagement announcement. Kapag nawala ka ngayon, ano na lang ang sasabihin ng mga tao?
Napatawa ako nang mahina.
Hanggang ngayon…
Ang iniisip pa rin niya ay reputasyon ng pamilya Reyes.
Hindi ako.
Hindi ang mga bata.
Pinutol ko ang tawag.
Paglabas ko ng visa center, may humintong itim na Mercedes sa harap ko.
Bumukas ang pinto.
At si Serena ang bumaba.
Naka-puting dress siya, mahinhin at elegante tulad ng tipikal na sosyal na babae sa Manila.
May dala rin siyang insulated bag.
— Ate Alina.
Malamig ko siyang tiningnan.
— Ano’ng kailangan mo?
— Nag-aalala lang ako. Sabi ni Gabriel umalis ka raw sa bahay. Dinalhan kita ng sabaw.
— Hindi kailangan.
Ngumiti pa rin siya.
— Huwag ka nang magalit kay Gabriel. Kagabi nga nasa condo ko siya hanggang halos alas-tres ng madaling araw dahil sobrang nag-aalala siya sa’yo.
Natigilan ako.
Agad niyang tinakpan ang bibig niya.
— Sorry… hindi ko dapat nasabi iyon…
Matagal ko siyang tinitigan.
Pagkatapos ay dahan-dahan kong tinanong:
— Serena… mahal mo talaga siya, hindi ba?
Saglit na nawala ang ngiti niya.
Pero agad din siyang yumuko na parang naaawa sa sarili.
— Ayoko lang siyang makitang nasasaktan.
— Talaga?
— Ate Alina… alam mo naman siguro na matagal nang gusto ng pamilya Reyes na maging kami ni Gabriel…
Mahigpit kong hinawakan ang ultrasound sa loob ng bag ko.
Bigla kong naintindihan ang lahat.
Sa simula pa lang…
Ako pala ang taong hindi kabilang sa mundo nila.
Lumapit si Serena at mahina siyang nagsalita.
— Kung mahal mo talaga siya… dapat maintindihan mo rin ang pressure niya.
Mapait akong ngumiti.
— Tama ka.
Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ang larawan ng ultrasound ng kambal.
Tinitigan ko iyon sa huling pagkakataon.
Pagkatapos ay dinelete ko.
Nasulyapan iyon ni Serena at biglang nagbago ang mukha niya.
— Buntis ka?!
Hindi ako sumagot.
Agad niya akong hinawakan sa braso.
— Alam ba ni Gabriel?
Eksaktong sandaling iyon, tumunog ang cellphone niya.
Nakita ko ang pangalan sa screen.
“Mom Reyes.”
Biglang namutla si Serena at dali-daling gustong ibaba ang tawag.
Pero huli na.
Nakita ko na.
Dahan-dahan akong napatingin sa kanya.
At sa sandaling iyon…
Naintindihan ko na rin sa wakas.
Matagal nang magkausap si Serena at ang mama ni Gabriel.
Baka mas matagal pa kaysa relasyon namin ni Gabriel.
Nang makita ni Serena ang tingin ko, namutla siya.
Hindi pa man siya nakakapagsalita, sunod-sunod nang nag-ring ang cellphone ko.
Si Gabriel.
Isang tawag.
Dalawa.
Sampu.
At ang huling message niya:
“Alina, nasaan ka? Sinabi ni Serena na alam mo na ang lahat. Sagutin mo ang tawag ko ngayon din!”
Kasabay noon…
Sa kabilang kalsada, bumaba si Gabriel mula sa itim niyang Porsche habang malakas ang ulan sa Maynila.
Nakita niya ang ultrasound paper sa kamay ko.
At sa mismong sandaling iyon…
Tinangay iyon ng malakas na hangin papunta sa gitna ng kalsada.
Tinangay ng malakas na hangin ang ultrasound paper papunta sa gitna ng kalsada.
Nanlaki ang mga mata ni Gabriel.
Halos hindi na siya makahinga habang nakatitig sa papel na unti-unting nababasa sa ulan.
Mabilis siyang tumakbo papunta roon kahit malakas ang busina ng mga sasakyan sa EDSA.
— Sir! Delikado!
May sumigaw mula sa gilid ng kalsada pero hindi siya nakinig.
Nang makuha niya ang papel, agad niya iyong binuksan.
At doon…
Tuluyan siyang natigilan.
Twin Pregnancy.
Dalawang heartbeat.
Dalawang bata.
Nanigas ang kamay niya habang hawak ang ultrasound.
Unti-unti siyang napatingin sa akin.
Namumutla ang mukha niya.
— Kambal…?
Hindi ako nagsalita.
Mabilis siyang lumapit sa akin kahit basang-basa sa ulan.
— Alina… bakit hindi mo sinabi sa akin?
Napangiti ako nang mapait.
— Kailan ka ba nagkaroon ng oras para makinig?
Natigilan siya.
Sa unang pagkakataon mula nang magkakilala kami…
Mukha siyang takot na takot.
— Hindi totoo ito… hindi mo ako iiwan nang ganito lang…
Tahimik kong kinuha ang passport ko mula sa bag.
— Tapos na tayo, Gabriel.
Bigla niyang hinawakan ang kamay ko.
Mahigpit.
Parang takot na mawala ako.
— Hindi. Hindi pa tapos.
— Bitawan mo ako.
— Hindi hangga’t hindi tayo nag-uusap.
Tumulo ang ulan mula sa buhok niya pababa sa mukha.
Hindi ko alam kung ulan lang ba iyon o may kasama nang luha.
Pero sa unang pagkakataon…
Hindi na ako naaawa.
Pagod na pagod na ako.
— Gabriel, noong sinabi ng mama mo na ipalaglag ko ang mga anak natin, pinrotektahan mo ba ako?
Hindi siya nakasagot.
— Noong gabi-gabing kasama mo si Serena habang mag-isa akong umiiyak, pinili mo ba ako?
Tahimik siya.
— Kaya ngayon… huwag mo nang tanungin kung bakit ako aalis.
Unti-unting nanghina ang pagkakahawak niya sa kamay ko.
At sa sandaling iyon…
Dumating ang taxi na tinawag ko.
Sumakay ako nang hindi na lumilingon.
Sa side mirror, nakita kong nakatayo lang siya sa gitna ng ulan habang hawak ang ultrasound ng kambal namin.
Parang taong ngayon lang nawalan ng lahat.
Lumipad ako papuntang Vancouver makalipas ang tatlong araw.
Hindi ako hinabol ni Gabriel sa airport.
Pero gabi-gabi…
May mga mensahe siyang dumarating.
“Alina, please kausapin mo ako.”
“Galit ka man, tanggap ko. Pero huwag mong ilayo sa akin ang mga anak natin.”
“Pumunta ako sa condo mo. Wala ka na.”
“Please…”
Hindi ako sumagot kahit isa.
Sa Vancouver, doon ako tumira sa bahay ng tita ko.
Tahimik.
Malamig.
Walang Gabriela Reyes.
Walang Serena.
Walang mama niyang tingin sa akin ay pabigat lang.
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…
Nakakahinga ako nang maayos.
Pero kahit gaano ko piliting maging matatag…
May mga gabing umiiyak pa rin ako.
Dahil mahal ko talaga siya.
At iyon ang pinakamasakit.
Lumipas ang apat na buwan.
Lumalaki ang tiyan ko.
Nagsimula na rin akong magtrabaho online bilang interior designer para sa isang kompanya sa Toronto.
Akala ko unti-unti na akong magiging okay.
Hanggang isang gabi…
Biglang dumating si Tita sa kuwarto ko habang hawak ang cellphone niya.
— Alina…
Pagtingin ko sa mukha niya, kinabahan agad ako.
— Bakit po?
— Nasa baba si Gabriel.
Parang huminto ang mundo ko.
— Ano?
— Dumating siya mula Pilipinas.
Nanlamig ang kamay ko.
Hindi ko alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
Dahan-dahan akong bumaba ng hagdan.
At doon ko siya nakita.
Payat.
Mukhang hindi natutulog nang maayos.
May balbas na.
At hawak pa rin niya ang parehong wallet na regalo ko noong ikalimang anniversary namin.
Nang makita niya ako…
Halos mamula agad ang mga mata niya.
— Alina…
Hindi ako gumalaw.
Siya ang unang lumapit.
Pero huminto rin agad nang makita niyang umatras ako.
Parang nasaktan siya roon.
— Hindi kita pipilitin. Gusto ko lang makita ka.
Tahimik lang ako.
Napabuntong-hininga siya bago nagsalita ulit.
— Nakipag-cut off na ako kay Serena.
Bahagyang gumalaw ang pilikmata ko.
— At?
Mapait siyang ngumiti.
— Wala na rin akong relasyon sa mama ko ngayon.
Natigilan ako.
— Ano?
Dahan-dahan siyang umupo sa sofa.
Mukhang pagod na pagod.
— Nalaman ko lahat pagkatapos mong umalis.
Tahimik ang buong sala.
Tanging tunog lang ng ulan sa labas ang maririnig.
— Hindi aksidente ang paglapit ni Serena sa’kin ulit.
Nanigas ako.
— Matagal na pala silang nag-uusap ni Mama. Si Mama mismo ang nag-udyok kay Serena na bumalik ng Pilipinas.
Unti-unti akong napahawak sa tiyan ko.
— Gusto ni Mama na hiwalayan kita bago pa tayo ikasal.
— Kaya pala ayaw niya sa mga anak natin…
Namumula ang mata ni Gabriel habang nakatingin sa akin.
— Alam mo bang sinabi ni Serena kay Mama na baka raw hindi akin ang mga bata?
Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
— Ano?
Tumawa siya nang mapait.
— At naniwala si Mama.
Tahimik akong napaupo.
Hindi ko inaasahan iyon.
— Noong gabing umalis ka… pumunta ako kay Serena.
— Alam ko.
— Pero hindi dahil mahal ko siya.
Tumingin siya diretso sa akin.
— Pumunta ako dahil sinabi niyang may panic attack siya at baka magpakamatay.
Tahimik akong nakatingin sa kanya.
— Pagdating ko roon… nalaman kong nagsisinungaling lang siya. Gusto niya lang akong manatili.
— At nanatili ka pa rin.
Para siyang nasakal sa sinabi ko.
Unti-unti siyang yumuko.
— Oo… at iyon ang pinakamalaking pagkakamali ko.
Tahimik ang buong sala.
Maya-maya, marahan siyang lumuhod sa harap ko.
— Hindi ko hinihingi na patawarin mo ako agad.
Namula ang mata niya.
— Pero please… huwag mo akong alisin sa buhay ng mga anak natin.
Napakagat ako sa labi.
Anim na taon.
Anim na taon ko siyang minahal.
At sa unang pagkakataon…
Ngayon ko lang siya nakitang ganito.
Walang yabang.
Walang pride.
Basag na basag.
— Gabriel…
Mahina kong tinawag ang pangalan niya.
Agad siyang napatingin sa akin.
— Hindi lang si Serena ang dahilan kung bakit ako umalis.
Tahimik siyang nakinig.
— Napagod ako sa pakiramdam na palagi akong pangalawa.
Unti-unting namuo ang luha sa mata ko.
— Sa mama mo. Sa kumpanya mo. Sa reputasyon ng pamilya ninyo. Sa lahat.
Nanginginig ang boses ko.
— Kahit buntis ako… pakiramdam ko mag-isa pa rin ako.
Biglang namula nang tuluyan ang mata niya.
At bago ko pa namalayan…
Mahigpit niya akong niyakap.
Maingat.
Parang natatakot siyang masaktan ako.
— I’m sorry…
Paulit-ulit niyang bulong.
— I’m so sorry, Alina…
At sa wakas…
Pagkatapos ng ilang buwang pilit kong pagpapakatatag…
Napaiyak din ako sa mga bisig niya.
Hindi agad kami nagkabalikan.
Nanatili muna si Gabriel sa Vancouver.
Araw-araw niya akong sinusundo sa prenatal checkups.
Siya rin ang nagluluto kapag sobrang lala ng pagsusuka ko.
Tuwing madaling-araw kapag sumasakit ang likod ko, siya ang unang bumabangon para imasahe ako.
Unti-unti…
Nakikita kong sinusubukan talaga niyang magbago.
At sa unang pagkakataon…
Hindi lang ako ang nagmamahal.
Lumaban din siya para sa amin.
Pagkalipas ng limang buwan, nanganak ako.
Isang lalaki.
Isang babae.
Halos maiyak si Gabriel habang unang beses niyang buhat ang kambal namin.
— Kamukha mo sila…
Mahina siyang natawa habang umiiyak.
Pinagmasdan ko silang tatlo.
At doon ko biglang na-realize.
Ito pala ang pamilya na matagal kong ipinagdarasal.
Hindi perpekto.
Hindi marangya.
Pero totoo.
Isang taon matapos akong manganak, bumalik kami sa Manila.
At doon tuluyang nabaligtad ang lahat.
Dahil ang mama ni Gabriel mismo ang pumunta sa bahay namin.
Pagbukas ko ng pinto, halos hindi ko siya nakilala.
Pumayat siya.
Mukhang matanda na.
Wala na rin ang dating mataray niyang aura.
Tahimik siyang tumingin sa kambal na naglalaro sa sala.
At bigla siyang napaluha.
— Pwede ko bang… mayakap ang mga apo ko?
Tahimik lang akong nakatingin sa kanya.
Hindi ko nakalimutan ang lahat ng ginawa niya.
Pero ayoko ring lumaki ang mga anak ko na may galit sa pamilya.
Kaya marahan akong tumango.
Noong yakapin niya ang kambal…
Tuluyan siyang umiyak.
— Patawarin mo ako, Alina…
Mahina niyang sabi.
— Masyado akong naging bulag sa pride at reputasyon…
Tahimik kong pinanood siya.
At sa unang pagkakataon…
Hindi na mabigat ang puso ko.
Dahil wala na akong kailangang patunayan pa.
Pinili ako ng lalaking mahal ko.
At higit sa lahat…
Pinili ko rin ang sarili ko.
Kinagabihan, habang magkatabi kaming nakaupo ni Gabriel sa balcony ng bahay namin sa Manila, mahina niyang hinawakan ang kamay ko.
— Salamat dahil hindi mo tuluyang isinara ang pinto para sa akin.
Napangiti ako habang pinagmamasdan ang kambal naming mahimbing nang natutulog sa loob ng sala.
— Hindi kita pinatawad dahil mahal kita.
Napatingin siya sa akin.
Mahina akong ngumiti.
— Pinatawad kita dahil natuto kang mahalin kami nang tama.
At sa pagkakataong iyon…
Sa wakas, alam kong hindi na ako kailanman magiging pangalawa sa buhay ng isang tao.