Madilim ang langit at walang tigil ang bagsak ng ulan sa labas ng mansyon ng mga Romero. Sa loob ng marangyang sala, isang marahas na tagpo ang nagaganap.
Si Elena Romero, ang matandang matriarka ng pamilya, ay nakatayo nang buong kasingitang hawak ang isang matalim na gunting. Sa kanyang harapan, nakaluhod sa malamig na sahig si Clara, umiiyak, nanginginig, at protective na nakahawak sa kanyang pitong buwang tyan.
“Akala mo ba ay papayag akong isang hampaslupang katulad mo ang magdadala ng tagapagmana ng pamilyang ito?!” galit na asik ni Elena.
“Pakiusap, Mama… maawa kayo sa anak namin ni Roman,” pagmamakaawa ni Clara, habang umaagos ang luha na humahalo sa dugong dumadaloy mula sa kanyang anit.
Walang awa. Isang malakas na sampal ang itinigil ni Elena sa mukha ni Clara bago nito marahas na sinabunutan ang mahaba at magandang buhok ng babae. Sa bawat gupit ng gunting, nalalagas ang korona ni Clara. Inalipusta, dinuraan, at tuluyang kinalbo ng matandang matriarka ang walang kalaban-labang buntis.
“Palayasin ‘yan! Itapon sa ulan! Huwag ninyong hahayaang makatapak muli ang basurang ‘yan sa pamamahay ko!” utos ni Elena sa mga bodyguards.
Kinaladkad si Clara palabas ng mansyon. Itinapon siya sa gitna ng kalsada habang bumubuhos ang napakalakas na bagyo. Sugatan, kalbo, duguan, at basang-basa, gumapang si Clara sa malamig na semento, pilit na pinoprotektahan ang kanyang sinapupunan. Ang kanyang impyerno ay tila walang katapusan.
Ang Pagdating ng Bagyo
Ngunit ang hindi alam ng matandang matriarka, ang totoong bagyo ay hindi ang ulan sa labas—kundi ang lalaking kasisilang pa lang ng galit.
Mula sa kadiliman ng gabi, sumulpot ang magkakasunod na ilaw ng mga sasakyan. Isang dambuhalang convoy ng mga itim na SUV at bulletproof na sasakyan ang mabilis na huminto, na nagpabaling sa direksyon ng mansyon. Ito ang convoy ng nag-iisang Hari ng Underground… si Roman Kane.
Nang bumukas ang pinto ng pinakagitnang sasakyan, bumaba si Roman. Sa kanyang paghakbang, natigilan siya nang makita ang isang pamilyar na pigura na nakahandusay sa basang semento.
“C-Clara…?” bulong ni Roman.
Nang makilala ang asawa—na ngayon ay wala nang buhok, puro pasa, at nanginginig sa ginaw—nagdilim ang paningin ng Mafia Boss. Binuhat niya si Clara na parang isang basong kristal na takot na takot siyang mabasag.
“Roman… ang anak natin…” huling bulong ni Clara bago ito mawalan ng malay sa kanyang mga bisig.
“Dalhin siya sa pinakamalapit na ospital ng pamilya! Protektahan ang mag-ina ko!” sigaw ni Roman sa kanyang mga tauhan, habang ang kanyang sariling mga mata ay nag-aapoy sa galit. Lumingon siya sa naglalakihang pinto ng mansyon ng mga Romero.
“Ihanda ang mga armas. Walang ititirang buhay maliban sa matanda,” malamig na utos ni Roman. “Gusto kong maranasan niya kung paano mamatay nang paulit-ulit.”
Ang Pagbagsak ng mga Romero
Kaswal na nagkakape si Elena sa loob, kampante sa kanyang ginawang kalupitan, nang biglang mawasak ang dambuhalang pinto ng kanyang mansyon. Pumasok ang mga tauhan ni Roman Kane, armado ng mga matataas na kalibre ng baril. Sa loob ng limang minuto, ang mga bodyguard ng pamilya Romero ay nagiging malamig na bangkay.
Pumasok si Roman Kane, may hawak na gintong baril, at ang bawat hakbang niya ay nag-iiwan ng bakas ng dugo sa mamahaling carpet.
Nang makita ng matandang matriarka si Roman, biglang nawala ang kanyang kagitingan. Napalitan ito ng matinding takot. Kilala niya kung sino si Roman Kane—ang pinakamalupit at walang awang pinuno ng sindikato na hindi kailanman umaatras sa digmaan.
“R-Roman… apo…” nanginginig na saad ni Elena, pilit na nagpapakumbaba.
“Huwag mo akong matawag-tawag na apo, matandang hukluban,” boses-kulog na sagot ni Roman. Lumapit siya at marahas na sinabunutan si Elena, dahilan upang mapatili ang matanda sa sakit. “Sino ang nagbigay sa iyo ng karapatang saktan ang asawa ko? Sino ang nagbigay sa iyo ng karapatang hawakan ang tagapagmana ko?!”
“Nagkamali ako! Roman, maawa ka! Pamilya mo pa rin ako!” pagmamakaawa ng matanda, habang ang mga luha ng takot ay tuluyan nang umagos.
“Pamilya? Ang pamilya ko ay si Clara at ang anak ko na pinagbuhatan mo ng kamay,” sabi ni Roman sabay senyas sa kanyang mga tauhan. “Gupitin ang lahat ng daliri niya. At pagkatapos, iwanan siyang kalbo, duguan, at walang saplot sa parehong kalsada kung saan niya itinapon ang asawa ko.”
Ang Pagsising Walang Katapusan
Ipinatupad ng mga tauhan ni Roman ang utos nang walang pag-aalinlangan. Ang mga hiyaw ng sakit at pagmamakaawa ni Elena ay umalingawngaw sa buong gabi, ngunit walang nakinig. Lahat ng kayamanan, kapangyarihan, at karangyaan na ipinagmamalaki ng matandang matriarka ay naglaho sa isang kurap ng mata.
Inabandona si Elena sa parehong kalsada, sa ilalim ng malamig at marahas na ulan. Habang nakahandusay sa putikan, kalbo, sugatan, at walang natitirang dignidad, doon nagsimula ang kanyang pagsising walang katapusan. Napagtanto niya na sa kanyang labis na kayabangan, ang mismong kamatayan at impyerno ang kanyang hinila para sa kanyang sarili.
Samantala, sa pribadong ospital ni Roman Kane, dinaluhan ng mga pinakamagagaling na doktor si Clara. Ligtas ang sanggol, at ligtas si Clara. Habang nakaupo si Roman sa tabi ng kama ng asawa, hinahawakan ang kamay nito, sumumpa siya na hinding-hindi na muling may makakasakit sa kanyang reyna. Nawalan man ng buhok si Clara, sa mata ni Roman, siya pa rin ang pinakamagandang babae sa buong mundo—at ang sinumang nagtangkang sumira sa kanya ay dumanas na ng impyerno sa lupa.