UMUWI AKO PARA IBALITA SA ASAWA KO NA NAGMANA AKO NG 7 MILLION DOLLARS AT MANSYON SA ASPEN — PERO SINALUBONG NIYA AKO SA PINTO KASAMA ANG BIYENAN KO PARA IBIGAY ANG DIVORCE PAPERS!
Halos lumutang sa saya ang puso ni Clara habang naglalakad palabas ng opisina ng abogado ng kanyang yumaong lola. Matagal na siyang ulila at ang Lola Isabel niya ang tanging nagpalaki sa kanya. Akala ni Clara, isang simpleng guro lang ang kanyang lola, pero may malaking lihim pala ito—galing ang Lola Isabel niya sa isang napakayamang angkan sa Amerika na nagmamay-ari ng mga oil wells.
Sa huling testamento ng kanyang lola, si Clara ang ginawang “Sole Heir” o nag-iisang tagapagmana.
Ang naiwan sa kanya? Isang marangyang estate sa Aspen, Colorado, at cash na nagkakahalagang 7 Million US Dollars. (Kapag kinonvert sa Philippine Peso, aabot ito ng halos 400 Milyong Piso!)
Habang nagmamaneho pauwi sa kanilang maliit na inuupahang bahay, panay ang iyak ni Clara—iyak ng pangungulila sa lola niya at iyak ng kaligayahan dahil sa wakas, matatapos na ang paghihirap nila ng kanyang asawang si Rafael.
“Matutuwa si Rafael nito! Makakabili na kami ng sariling bahay. At sana… sana matanggap na rin ako ni Mama,” bulong ni Clara sa sarili.
Limang taon siyang nagtiis sa pangmamaliit ng kanyang biyenan na si Doña Sylvia. Laging isinusumbat nito na “pabigat” at “purita” si Clara. Si Rafael naman, sa halip na ipagtanggol siya, ay madalas pang kunsintihin ang ina. Pero inisip ni Clara na magbabago ang lahat kapag nalaman nilang mayaman na siya.
Ngunit pagdating ni Clara sa tapat ng kanilang bahay, nagtaka siya. Nakaparada ang sasakyan ni Doña Sylvia sa labas. At bago pa man siya makatapak sa unang baytang ng hagdan ng kanilang porch, nakita niya sina Rafael at ang kanyang biyenan na nakatayo doon. Nakahalukipkip si Rafael, habang may hawak na brown envelope si Doña Sylvia.
“Rafael, Ma, nandito pala kayo! May napakaganda akong balita—” masayang bungad ni Clara.
“Tumigil ka,” malamig na putol ni Rafael. “Huwag ka nang pumasok. Hanggang diyan ka na lang.”
Napakunot ang noo ni Clara. “H-Ha? Anong ibig mong sabihin, mahal? Bakit nasa labas ang mga maleta ko?” Napansin ni Clara ang tatlong luma niyang maleta sa gilid ng pinto.
Ngumisi nang nakakainsulto si Doña Sylvia. Inihagis nito ang brown envelope sa paanan ni Clara.
“Basahin mo ‘yan, basurera,” mataray na sabi ng biyenan niya. “Matagal na naming pinlano ‘yan. Hinintay lang naming mamatay ang lola mong pabigat para wala ka nang dahilan para manghingi ng pera sa anak ko!”
Kinuha ni Clara ang envelope at binuksan. Nanlaki ang mga mata niya. Annulment at Divorce Papers. (Dahil kinasal sila sa Amerika noon, valid ang divorce papers na inihanda nito).
“R-Rafael? Ano ‘to?” nanginginig ang boses ni Clara, hindi makapaniwala.
“Tapos na tayo, Clara,” walang-awang sagot ni Rafael. “Pagod na akong bumuhay ng isang babaeng walang pangarap at walang pera. May iba na ako. Si Vanessa. Anak siya ng isang mayor at may sarili siyang negosyo. Hindi tulad mo na wala na ngang magulang, namatay pa ang lola. Wala kang kwenta. Isa kang patay na investment.”
Parang sinampal nang paulit-ulit si Clara. Ang lalakeng inalagaan niya nang magkasakit ito, ang lalakeng pinagtrabahuan niya ng dalawang shift para lang makapasa sa board exam, ay tinatawag siyang “patay na investment.”
“Pirmahan mo na ‘yan!” bulyaw ni Doña Sylvia. “At layasan mo na kami! Wala kang makukuha kahit isang sentimo sa anak ko! Nakasaad diyan na wa-waiver ka sa lahat ng conjugal properties natin. Total, wala ka namang naiambag!”
Huminga nang malalim si Clara. Ang luhang nagbabadyang tumulo ay biglang natuyo. Ang pangarap niyang masayang pamilya ay biglang naglaho, at napalitan ng isang napakalinaw na katotohanan: MGA MUKHANG PERA ANG KAHARAP NIYA.
Imbes na umiyak at magmakaawa tulad ng inaasahan ng mag-ina, dahan-dahang tumuwid ng tayo si Clara. May kinuha siyang ballpen mula sa kanyang bag.
“Sigurado ka na ba dito, Rafael?” kalmadong tanong ni Clara. Walang kahit anong emosyon sa boses niya. “Kapag pinirmahan ko ‘to, wala nang bawian. At tama ang nanay mo, kung ano ang sa akin, akin lang. Kung ano ang sa’yo, sa’yo lang. Deal?”
Tumawa si Rafael. “Deal! Bakit, may itatago ka ba? Hahaha! Pirmahan mo na para makalaya na ako sa’yo!”
Mabilis at mariin na pinirmahan ni Clara ang mga dokumento. Inabot niya ang kopya nila Rafael at itinago ang kopya niya.
“Good,” nakangiting sabi ni Doña Sylvia. “Ngayon, kunin mo na ang mga basurang bagahe mo at lumayas ka sa harap ng bahay namin!”
“Aalis ako. Pero bago ‘yan, may gusto lang akong ibigay sa inyo,” sabi ni Clara.
Kinuha ni Clara mula sa kanyang designer handbag ang isang makapal na gold-stamped na folder na ibinigay ng kanyang abogado kanina. Inihagis niya ito kay Rafael, saktong tumama sa dibdib nito bago nasalo.
“Ano na naman ‘to? Resibo ng mga utang mo?” natatawang buklat ni Rafael sa folder. Nakidunghaw rin si Doña Sylvia.
Ngunit unti-unting nawala ang ngiti sa mga labi ng mag-ina. Nanlaki ang mata ni Rafael. Nagsimulang manginig ang mga kamay ni Doña Sylvia habang binabasa ang titulo ng dokumento.
LAST WILL AND TESTAMENT OF ISABELLA FLORES BENEFICIARY: CLARA FLORES INHERITANCE: $7,000,000.00 (USD) CASH AND 5-HECTARE ASPEN COLORADO LUXURY ESTATE
“S-Seven… S-Seven million dollars?!” nauutal at halos kapusin ng hininga si Rafael. Tumingin siya kay Clara na para bang nakakita ng multo. “C-Clara… t-totoo ba ‘to? Apat na raang milyong piso?!”
“Aspen?! Ang pinakamahal na lugar sa Amerika?!” napasigaw si Doña Sylvia, halos mahimatay sa nalaman.
Ngumiti si Clara, isang ngiting matamis pero kasing-lamig ng yelo.
“Galing ako sa abogado ko kanina,” kalmadong sagot ni Clara. “Umuwi ako nang sobrang saya. Plano ko sanang ibigay sa’yo ang kalahati, Rafael. Bibilhan sana kita ng sarili mong kumpanya, at bibilhan ko sana ng mansyon ang Mama mo para hindi na siya nangungupahan.”
Tinuro ni Clara ang divorce papers na hawak ni Rafael.
“Pero salamat sa Diyos, hinarang niyo ako sa pinto bago ko nasabi. Salamat sa divorce papers at sa waiver of conjugal property na pinapirmahan niyo sa akin. Dahil diyan, ni isang kusing, walang mapupunta sa inyo.“
Kinuha ni Clara ang kanyang cellphone at tinawagan ang kanyang abogado. “Atty. Mendoza? Pakipadala ang private driver natin dito ngayon din. Opo, sa inuupahang bahay ni Rafael. Hakutin niyo ang mga gamit ko, ililipat na natin sa penthouse ko sa BGC.”
Nanginig ang tuhod ni Rafael. Binitawan niya ang folder at pilit na inabot ang kamay ni Clara.
“H-Hon… Babe… nagkamali lang ako! Nabigla lang ako! Si Mama kasi ang nag-utos sa akin na i-divorce ka eh!” pagmamakaawa ni Rafael habang umiiyak na parang bata. Ibinenta niya agad ang sariling ina.
“A-Anong ako?! Ikaw ang may gustong pakasalan si Vanessa!” ganting sigaw ni Doña Sylvia, bago lumapit kay Clara. “C-Clara, anak! Alam mo namang mahal na mahal kita ‘di ba? Kahit ano, bibilhin natin! Punasan mo ang luha mo!”
Hinawi ni Clara ang kamay ng kanyang biyenan na parang isang maruming insekto.
“Huwag niyo akong hahawakan,” matalim na utos ni Clara. “Ang lalakeng pinakasalan ko at ang pamilyang inasahan ko ay patay na. Ituloy mo ang kasal kay Vanessa, Rafael. Sana mabusog kayo sa pagmamahal, dahil sinisiguro ko sa’yo, mamamatay ka sa inggit habang pinapanood mo akong ginagastos ang yaman na sana ay sa’yo rin.”
Dumating ang isang makintab na Mercedes-Benz Maybach. Bumaba ang dalawang bodyguard na naka-suit at mabilis na isinakay ang mga lumang maleta ni Clara sa likod ng sasakyan.
Binuksan ng driver ang pinto para kay Clara. Bago sumakay, tinignan niya ang umiiyak, nakaluhod, at nag-aaway na mag-ina sa gitna ng init ng araw.
Sinara ni Clara ang pinto ng kotse at umarangkada palayo, iniiwan si Rafael at ang kanyang biyenan na humahagulgol sa matinding panghihinayang—dahil itinapon nila ang nag-iisang babaeng nagmahal sa kanila, kapalit ng kayamanang hindi na nila kailanman matitikman.