Narito ang pagpapatuloy at kapana-panabik na wakas ng kwento:
ANG PAGPANAW AT ANG PAGBUBUKAS NG TIPAN
Matapos ang tatlong taon ng walang-sawang pag-aalaga at pagmamahal ni Miguel, mapayapang nalagutan ng hininga si Don Roberto habang natutulog. Walang luho ang kanyang burol—isang simpleng kabaong lamang sa isang maliit na kapilya na pinagtulungang bayaran ni Miguel at ng mga kapitbahay nito sa iskwater.
Sa ikatlong gabi ng burol, laking gulat ng lahat nang biglang pumarada ang tatlong marangyang sasakyan sa tapat ng kapilya. Bumaba mula rito sina Carlo, Beatrice, at Anton, na nakasuot pa ng mga designer clothes at tila nandidiri sa paligid. Hindi sila pumunta para makiramay, kundi para sa isang mahalagang bagay.
Kasunod nila ang isang lalaking naka-suit na kilala bilang si Atty. Jose de Vega, ang personal na abogado ni Don Roberto.
“Narito kami dahil nalaman naming ngayon babasahin ang huling testamento ng matanda,” mayabang na pahayag ni Carlo. “Gusto lang naming masiguro na pormal na mapapawalang-bisa ang anumang koneksyon namin sa kanya, lalo na ang mga naiwan niyang utang. Hindi namin babayaran ang mga atraso ng isang pulubi!”
“Oo nga,” hirit ni Beatrice habang nag-a-alcohol ng kamay. “At para malinaw, kung may natitira man siyang barya-barya o yung lumang wheelchair niya, ibigay niyo na sa ampon na ‘yan bilang bayad sa pag-aalaga.”
Tahimik lang si Miguel sa isang tabi, namamaga ang mga mata sa pag-iyak, habang hawak ang isang lumang litrato nila ng kanyang Tatay Roberto.
ANG KATOTOHANAN SA LIKOD NG PAGKABANGKRAP
Pinauna ni Atty. De Vega ang lahat sa isang maliit na silid sa tabi ng kapilya. Binuksan niya ang isang selyadong brunsong sobre at seryosong tiningnan ang tatlong magkakapatid.
“Bago ko basahin ang huling habilin ni Don Roberto, nais ko munang linawin ang isang bagay,” panimula ng abogado. “Tatlong taon ang nakalipas, kumalat ang balita na nabangkarote ang Ysmael Group of Companies. Ang totoo… ito ay isang malaking palabas lamang.“
Nanlaki ang mga mata ng tatlong magkakapatid.
“Anong sinasabi mo?” tanong ni Anton.
“Sinadya ni Don Roberto na i-freeze ang kanyang sariling mga accounts at magpanggap na walang-wala na siya matapos siyang ma-stroke,” paliwanag ni Atty. De Vega. “Gusto niyang makita kung sino sa kanyang mga anak ang tunay na magmamahal sa kanya sa oras ng kanyang kahinaan, at kung sino ang mga mukhang pera na sasamahan lamang siya sa panahon ng kasaganaan. At hindi siya nagkamali sa kanyang hinala.”
Parang binuhusan ng malamig na tubig sina Carlo, Beatrice, at Anton. Nagsimulang kabahan ang magkakapatid habang si Miguel naman ay nananatiling nakatulala, hindi alintana ang usapan tungkol sa salapi.
ANG KAGULAT-GULAT NA WAKAS
Inayos ng abogado ang kanyang salamin at binasa ang opisyal na testamento:
“Ako, si Don Roberto Ysmael, sa tamang pag-iisip, ay nagpapahayag na ang lahat ng aking ari-arian, kabilang ang Ysmael Group of Companies, ang aking limang mansyon sa Forbes Park, ang mga lupain sa Tagaytay at Cebu, at ang aking mga bank accounts na naglalaman ng 7.5 Bilyong Piso, ay ipinamamana ko sa iisang tao lamang…”
Nag-unahan sa paglapit sa lamesa ang tatlong biyolohikal na anak, umaasang baka nahati pa rin ito sa kanila. Ngunit itinuloy ng abogado ang pagbasa:
*”…Ang lahat ng ito ay buong-puso kong ipinamamana sa aking bunsong anak, si Miguel Ysmael. Siya ang nagpakain sa akin noong ako’y gutom, nagpainit sa akin noong ako’y nilalamig, at nagbigay sa akin ng dignidad noong ako’y itinapon ng sarili kong dugo. *
Para naman sa aking tatlong tunay na anak na sina Carlo, Beatrice, at Anton… bago ninyo nalaman ang aking kunwaring pagkabangkarote, ang mga negosyo at bahay na ibinigay ko sa inyo ay nakapangalan pa rin sa aking korporasyon. Dahil sa inyong kalupitan at pag-iwan sa akin upang mabulok sa barong-barong, pormal ko itong binabawi. Mayroon kayong tatlumpung (30) araw upang lisanin ang inyong mga tahanan at isuko ang mga negosyong hawak ninyo.”
NANGISAY SA GULAT AT PAGSISISI
Matapos marinig ang huling salita ng abogado, parang gumuho ang mundo ng tatlong magkakapatid. Nangisay sila sa gulat at galit; si Beatrice ay tuluyang nahimatay sa sahig, habang si Carlo at Anton naman ay napaluhod, nanginginig ang mga labi at hindi makapaniwala sa kanilang narinig.
“Hindi maaari ito! Kadugo mo kami! Ampon lang siya!” sigaw ni Carlo habang hinahampas ang lamesa, ngunit huli na ang lahat. Legal at may selyo ng korte ang dokumento.
Lumapit ang abogado kay Miguel at iniabot ang gintong susi ng Ysmael Corporation. “Binabati kita, Miguel. Ikaw na ngayon ang isa sa pinakamayamang lalaki sa bansa. ‘Yan ang gantimpala ng langit sa isang anak na may busilak na puso.”
Tumingin si Miguel sa kabaong ng kanyang ama. Hindi siya natuwa sa bilyong-bilyong piso; sa halip, mas lalo siyang naiyak dahil napatunayan niyang hanggang sa huling sandali ng buhay ng matanda, ramdam nito ang pagmamahal na ibinigay niya.
Pinalayas ng mga guwardiya sina Carlo, Beatrice, at Anton na ngayon ay wala nang ari-arian, walang pera, at tinalikuran na rin ng lipunan dahil sa kanilang ginawa. Samantala, ginamit ni Miguel ang kanyang yaman upang magpatayo ng mga modernong pasilidad para sa mga matatandang inabandona ng kanilang pamilya, habang pinamamahalaan ang kumpanya ng kanyang Tatay Roberto nang may katapatan at kababaang-loob.