Part 2: Ang Pagsubok sa Halimaw
Bumagsak ang mga bulaklak at mamahaling kuwintas sa sahig. Ang tunog ng pagbagsak ng mga ito ang pumutol sa halakhakan sa sala. Nilingon nila ang pinto.
Nang makita nila ako, biglang nabaon sa katahimikan ang buong mansyon. Ang mga ngiti sa labi nina Anton at Stella ay napalitan ng labis na takot. Ang aking ina, na nakataas pa ang kamay, ay naging estatwa sa kinatatayuan.
“G-Gabriel…” pautal-utal na sambit ng aking ina, biglang nagbago ang tono ng boses patungong maamo. “Anak, kanina ka pa ba dyan? Huwag kang mag-alala, tinuturuan ko lang ng leksyon ang iresponsable mong asawa—”
Hindi ko siya pinatapos. Lumakad ako palapit kay Maya. Bawat hakbang ko ay parang yandig ng lupa. Nang makita ko ang dugo sa labi ng aking asawa at ang panginginig ng kanyang katawan, may kung anong bahagi ng puso ko ang tuluyang nadurog—at napalitan ng purong galit.
Inangat ko si Maya at niyakap nang mahigpit. “Patawad, Maya. Patawad dahil hinayaan ko silang gawin ‘to sa’yo,” bulong ko habang tumutulo ang aking luha.
“Gabriel… umalis na tayo rito… pakiusap…” masakit na pakiusap ni Maya.
Hinarap ko ang aking pamilya. Ang tingin ko sa kanila ay hindi na tingin ng isang anak o kapatid. Ako na ang halimaw na binuo ng sarili nilang kalupitan.
“Gabriel, bro, joke lang naman ‘yon! Nagbibiruan lang kami!” pilit na tawa ni Anton, habang dahan-dahang itinatago ni Stella ang kanyang cellphone sa likod.
“Ibigay mo sa akin ang cellphone mo, Stella,” malamig kong utos. Ang boses ko ay mababa ngunit may awtoridad na nakapanghihila ng hininga.
“Kuya, ano kasi…”
“IBIGAY MO SA AKIN!” sigaw ko na yumanig sa buong mansyon. Sa takot, mabilis na iniabot ni Stella ang cellphone. Binuksan ko ang gallery. Doon ko nakita ang dose-dosenang video ng pagpapahirap, pagpapasayaw, at pagpapakain ng mga tira-tirang pagkain kay Maya tuwing wala ako.
Tiningnan ko ang aking ina. “Ibinigay ko sa inyo ang lahat. Mansyon, kotse, karangalan. Pero ang ibinalik niyo sa akin… impyerno para sa natatanging rason kung bakit ako nagpapakapagod mabuhay.”
“Gabriel! Ina mo pa rin ako! Wala kang karapatang magsalita nang ganyan!” pagmamataas pa rin ni Doña Matilda.
Ngumiti ako nang mapait. “Simula sa sandaling ito, Matilda… wala na akong ina. At wala na akong mga kapatid.”
Part 3: Ang Marahas na Karma (Wakas)
Hindi ko sila binuhatan ng kamay. Alam kong mas matindi ang perang pumatay sa kanila, kaya pera rin ang gagamitin ko para sirain sila.
Sa loob lamang ng dalawampu’t apat na oras, isinakatuparan ko ang aking paghihiganti nang walang katapat na awa:
-
Pinalayas sa Mansyon: Bago sumapit ang umaga, pinalayas ko sila sa mansyon na walang dalang kahit ano kundi ang mga damit na suot nila. Lahat ng mamahaling gamit, alahas, at designer bags na binili ko ay ipinasamsam ko sa mga security guards.
-
Frozen Accounts & Stripped Assets: Ipinasara ko ang lahat ng credit cards at bank accounts na nakapangalan sa kanila. Ang mga luxury cars na ipinamahagi ko ay binalikan ng mga hatak-kotse dahil lahat ng iyon ay nakarehistro sa ilalim ng kumpanya ko.
-
Ang Pagbagsak ni Anton at Stella: Tinanggal ko si Anton sa posisyon niya sa aking kumpanya at sinigurong walang real estate firm sa buong Pilipinas ang tatanggap sa kanya sa pamamagitan ng pag-black-list sa kanyang pangalan. Si Stella naman ay tinanggalan ko ng pondo para sa kanyang pag-aaral at marangyang pamumuhay.
-
Public Exposure: Ang mismong video na kinuha ni Stella ay ipinasa ko sa mga awtoridad. Kinasuhan ko sila ng Physical Abuse at Severe Psychological Trauma sa ilalim ng batas. Upang lubos silang madurog, pinost ko ang video sa social media gamit ang impluwensya ng aking kumpanya. Sa isang idlap, ang pamilyang mapagmataas ay naging pambansang kahihiyan.
Pagkaraan ng isang buwan, nakatanggap ako ng tawag. Nakatira na ngayon sina Matilda, Anton, at Stella sa isang maliit at barung-barong na paupahan sa gilid ng riles—pabalik sa buhay-mahirap na kinatatakutan nila. Umiiyak ang aking ina sa telepono, nagmamakaawa ng tawad.
“Gabriel, patawarin mo kami… nagugutom na ang mga kapatid mo… nagkakasakit na ako…” hagulgol niya.
Tiningnan ko si Maya na abala ngayon sa pag-aayos ng mga bulaklak sa bago naming tahimik na tahanan sa tabi ng dagat. May ngiti na uli sa kanyang mga labi, at malayo na sa takot.
“Noong sinampal mo si Maya, Matilda, pinili mong maging malupit. Ngayong lasapin niyo ang gutom at hirap, huwag kayong umiyak sa akin… dahil kayo ang pumili ng sarili ninyong impyerno,” malamig kong sagot bago ko tuluyang ibinaba ang telepono at hinarangan ang kanilang mga numero habangbuhay.
Ang halimaw na nagising sa akin ay muling natulog, dahil tapos na ang kanyang misyon. Ang natira na lamang ay si Gabriel—ang lalaking handang maging demonyo, protektahan lang ang kanyang tunay na anghel.
WAKAS