Part 2: Ang Pagpapakilala sa Himpapawid
Lihim akong ngumiti habang inaayos ang aking scarf. Naglakad ako nang dahan-dahan patungo sa kanilang hilera. Nang makalapit ako, kumuha ako ng dalawang baso ng mamahaling champagne mula sa aking tray at inilapag ito sa kanilang harapan nang may perpektong pustura at malawak na ngiti.
“Good morning, parameters. Welcome to First Class. I am Elena, your Senior Cabin Crew for today’s flight,” malumanay at propesyonal kong saad.
Agad na napatigil sa pagtawa si Marco. Nanlaki ang kanyang mga mata, naging maputla ang kanyang mukha, at halos mabulunan siya sa sarili niyang laway nang tumama ang kanyang paningin sa akin. Ang kanyang mayabang na postura ay biglang nawala, napalitan ng matinding gulat at takot.
“E-Elena?! Anong ginagawa mo rito?!” nauutal niyang tanong, habang sinusubukang bitawan ang baywang ni Valerie, ngunit huli na ang lahat.
“Babe, sino siya? Bakit mo siya kilala?” naiiritang tanong ni Valerie habang nakataas ang kilay.
Tumingin ako nang diretso sa mga mata ni Valerie, bago binalingan ang aking asawa. “Ako lang naman ang asawa ng ‘Babe’ mo, Valerie. Ang babaeng tinawag niyang walang alam kundi magluto at maglinis.”
Part 3: Ang Turbulensya ng Katotohanan
Gusto mong tumayo ni Marco upang hilahin ako palayo, ngunit dahil naka-on ang Fasten Seatbelt sign para sa take-off, pinilit ko siyang maupo gamit ang aking malamig at awtoritatibong boses. “Maupo ka, Sir. Bawal tumayo habang umaandar ang eroplano. At huwag kang mag-alala, hindi ko kayo iiskandaluhing dalawa rito. Masyadong Class A ang mga pasahero ko para sa murang drama.”
Sa buong byahe na tumagal ng ilang oras, bawat hingi nila ng serbisyo ay ako mismo ang nag-asikaso. Sa tuwing lalapitan ko sila, kitang-kita ko ang pawis sa noo ni Marco at ang hindi mapakaling galaw ni Valerie. Ang bakasyon na inaasahan nilang puno ng romansa ay naging isang impyerno sa ere.
Bago lumapag ang eroplano sa Cancun, lumapit akong muli sa kanila para sa huling pagkakataon. May iniabot akong isang eleganteng puting sobre kay Marco.
“Ano ‘to?” tanong niya, nanginginig ang mga kamay.
“Isang regalo para sa bagong simula ng buhay mo,” sagot ko. “Inside that envelope are divorce papers, full liquidation of our joint account na inilipat ko na sa sarili kong account legalities settled, at ang kopya ng forfeiture ng property natin na nakapangalan sa akin bago pa tayo ikasal.”
Part 4: Ang Bagsak sa Lupa
“Elena, hindi mo pwedeng gawin sa akin ‘to! Pera ko ang ginamit sa joint account!” galit na bulong ni Marco, sinusubukang huwag marinig ng ibang VIP passengers.
“Pera mo? O pera ng kumpanya na kinuha mo at ipinasok sa account natin? May kopya rin ako ng audit reports ng kumpanya mo, Marco. Ang matalik kong kaibigan na base manager? Asawa niya ang mismong chief auditor ninyo. Ipinadala ko na ang mga ebidensya sa board of directors mo isang oras pagka-take-off natin. Sa oras na lumapag tayo sa Mexico, wala ka nang trabaho, at wala ka nang kumpanyang babalikan.”
Napaatras si Marco sa kanyang upuan, tila nawalan ng lakas. Si Valerie naman, nang marinig na wala nang pera at kapangyarihan si Marco, ay biglang lumayo ng upuan at binalewala na ang lalaki.
Nang bumukas ang pinto ng eroplano sa Cancun, masigla at nakangiti kong binate ang mga pasahero habang bumababa. Nang tapat na sina Marco at Valerie, tiningnan ko si Marco mula ulo hanggang paa.
“Enjoy Cancun, Marco. Dahil pagbalik mo sa Pilipinas, wala ka nang asawa, wala nang pera, at isang maliit na apartment na lang ang naghihintay sa’yo. Masanay ka nang maglinis at magluto para sa sarili mo.”
Naglakad sila palabas ng eroplano—si Marco na bagsak ang balikat at si Valerie na nagmamadaling lumayo sa kanya. Samantalang ako, nanatiling nakatayo nang matuwid sa loob ng First Class cabin, handa nang liparin ang mas malawak at mas malayang bahagi ng aking buhay.