Bahagi 2: Ang Lihim sa Attic
Hinalikan ko si Leo sa noo at nagkunwari akong umalis. Pinaandar ko ang aking sasakyan palabas ng gate, ngunit pagdating sa kanto ay itinabi ko ito. Bumalik ako sa mansyon nang tahimik at dumaan sa pinto ng mga katulong sa likod.
Bawat hakbang ko paitaas sa hagdan patungong attic ay tila may sumasaksak sa aking puso. Ngunit pinalitan ko ang sakit ng determinasyon. Inihanda ko ang aking cellphone at binuksan ang video recorder.
Nang marating ko ang pinto ng attic, narinig ko ang mahina ngunit pamilyar na tawa ng aking asawa at ang malanding boses ng aking pinsan.
“Ang galing mo talaga, babe. Akala ng tanga mong amo, nasa Germany ka. Samantalang dito, kulong na kulong ka sa pag-ibig ko,” saad ni Stella.
“Hayaan mo, Stella. Kaunting tiis na lang. Kapag nakuha ko na ang tiwala ng board at nailipat sa pangalan ko ang shares ng kumpanya, palalayasin na natin si Clara,” sagot ni Troy.
Dahan-dahan kong itinulak ang pinto. Laking gulat ng dalawa nang makita ako. Nakahandusay sila sa isang mamahaling mattress na dinala pa nila sa bodega, napapaligiran ng mga basyong bote ng alak na binili gamit ang pera ko.
“Cl-Clara?!” namutla si Troy at nagmamadaling nagkumot.
“B-Ate Clara… mali ang iniisip mo!” nauutal na sabi ni Stella.
Hindi ako sumigaw. Ngumiti ako nang napakalamig habang iwinawagayway ang cellphone ko. “Huwag kayong mag-alala, malinaw ang kuha ng camera. At mas malinaw ang narinig ko tungkol sa mga shares ko.”
Bahagi 3: Ang Matamis na Ganti
Hindi ko sila agad pinalayas. Mas pinili kong maglaro gamit ang sarili nilang apoy.
“Kung gusto ninyong hindi ko kayo kasuhan ng concubinage at qualified theft, gagawin ninyo ang lahat ng sasabihin ko,” utos ko sa kanila.
Sa loob ng sumunod na dalawang linggo, ginawa kong impiyerno ang buhay nila sa loob ng mansyon:
-
Pinalipat ko si Troy sa kwarto ng mga katulong at pinagtrabaho bilang hardinero sa sarili kong bahay nang walang sahod.
-
Si Stella naman ang ginawa kong tagalinis ng mga banyo at tagalaba ng mga basahan.
-
Lahat ng bank accounts at credit cards na ibinigay ko kay Troy ay agad kong ipinakansela.
Habang ginagawa nila ang mga mababang gawain, palihim kong inihahanda ang mga legal na dokumento sa tulong ng aking mga abogado. Pinapirma ko si Troy sa isang kasunduan na isinusuko niya ang lahat ng kanyang karapatan sa aming mga ari-arian at kustodiya kay Leo kapalit ng hindi ko pagpapakulong sa kanila. Dahil sa takot na mabulok sa rehas, pikit-matang lumagda si Troy.
Wakas: Ang Bagsak ng mga Taksil
Nang makuha ko na ang lahat ng pirma at legal na proteksyon, dumating ang araw ng huling paghuhukom. Isang gabi, pag-uwi ko mula sa opisina, nakita ko silang dalawa na pagod na pagod sa sala.
“Clara, tapos na kami sa mga utos mo. Pwede na ba kaming bumalik sa dati?” tanong ni Troy, na mukhang dugyot at wala na ang dating tikas ng isang direktor.
“Oo, pwede na kayong bumalik sa dati. Sa kung saan kayo nararapat—sa riles ng tren,” sagot ko habang inihagis sa harap nila ang dalawang lumang maleta. “Ipinatapon ko na rin kayo sa board of directors. Tanggal na kayo sa kumpanya.”
“Ate Clara, parang awa mo na! Saan kami pupunta? Wala kaming pera!” pagmamakaawa ni Stella habang umiiyak.
“Diyan kayo magaling, ‘di ba? Ang magtago sa bubong? Subukan ninyong magtago sa bubong ng mga kariton sa labas,” malamig kong sabi.
Tinawag ko ang aking mga security guards at marahas silang kinaladkad pabalas ng aking mansyon. Habang isinasara ang naglalakihang gate, nakita kong nag-aaway na ang dalawa sa gilid ng kalsada, walang pera, walang dangal, at walang patutunguhan.
Pumasok ako sa loob at binuhat ang aking anak na si Leo. Tumingin ako sa salamin at ngumiti. Ako si Clara, ang Reyna ng aking sariling kaharian. At walang sinumang taksil ang makakapagpabagsak sa akin.
May partikular ka bang gustong baguhin sa tono ng ganti ni Clara, o gusto mo bang gawan din natin ito ng akmang video prompt o hashtags para sa Reels?