Bahagi II: Ang Pagbabalik ng Patay at ang Singil ng Kahapon
Nabitawan ni Gabriel ang respirator.
Lumikha ito ng malakas na tunog nang tumama sa gilid ng bakal kong kama. Ang monitor sa gilid ko ay nagsimulang tumunog nang mas mabilis—isang babala na unti-unti nang nauubusan ng hangin ang aking baga. Pero sa pagkakataong iyon, hindi ang kawalan ng hininga ang nagpatigil sa mundo ko, kundi ang pigura ng lalaking nakatayo sa may pinto.
“A-Adrian…?” pautal-utal na bigkas ni Gabriel. Ang kanyang mukha na kanina lang ay puno ng tapang at kasamaan ay biglang nawalan ng kulay. Para siyang nakakita ng totoong multo.
Si Bianca naman ay napasigaw nang mahina at napaatras hanggang sa sumadsad ang kanyang likod sa pader. “Hindi… Hindi maaari. Patay ka na! Limang taon na ang nakararaan nang mabalitaan naming nalunod ka sa engkwentro sa barko!”
Humakbang patingin si Adrian. Ang tunog ng kanyang sapatos sa malamig na sahig ng ICU ay parang bawat patak ng hatol ng kamatayan para sa dalawang taksil sa harap niya.
“Gusto niyo lang na patay na ako, Gabriel, Bianca,” malamig na sagot ni Adrian. “Dahil kung buhay ako, alam ninyong hindi niyo magagalaw kahit isang sentimo ng yaman ng pamilya namin. Pero nagkamali kayo ng kinalaban.”
Ang Lihim sa Likod ng Aksidente
Hindi alam ni Gabriel na bago pa man mangyari ang “aksidente” sa Skyway, matagal ko nang pinagdududahan ang kanyang mga kilos.
Noong mga nakaraang buwan, napansin ko ang unti-unting pagbaba ng pondo ng aking skincare company. Ang mga pirma ko sa ilang tseke ay tila pineke. Doon ko lihim na tinawagan ang nag-iisang tao na alam kong mapagkakatiwalaan ko sa mundong ito—ang kuya ko na nagpanggap na patay upang protektahan ang sarili mula sa mga kalaban sa negosyo.
“Mariel, mag-ingat ka kay Gabriel,” bulong ni Adrian sa akin sa isang tagong tawag dalawang linggo bago ang crash. “May mga dokumentong hawak ang mga tauhan ko na nagpapatunay na unti-unti niyang inililipat ang shares mo sa isang huwad na account. Huwag mong ipapahalata na alam mo.”
Iyon ang lihim na hawak ko.
Bago kami sumakay sa SUV noong gabing iyon, nag-set up ako ng isang auto-forward email sa aking abogado at kay Adrian. Ang email na iyon ay naglalaman ng lahat ng ebidensya ng embezzlement, palsipikasyon ng dokumento, at ang tunay na testamento ko na nag-iiwan ng 100% ng aking ari-arian kay Adrian kung sakaling may mangyari sa aking masama.
Hindi makukuha ni Gabriel ang kahit isang duling na duling na singko. At mas lalong hindi nila alam… na ang buong kuwarto ng ICU na ito ay kasalukuyang naririnig ng mga awtoridad.
Ang Pagsuko at Pagbagsak
“Anong… anong ginagawa mo rito?” nanginginig na tanong ni Gabriel habang pilit na inaayos ang kanyang sarili. “Ako ang asawa. Ako ang may karapatang magdesisyon para sa kanya! Umalis ka rito, Adrian, kung hindi ay tatawag ako ng security!”
“Tumawag ka,” hamon ni Adrian sabay ngiti nang mapait. “Tingnan natin kung sino ang dadating.”
Sa mismong pagkakataong iyon, bumukas nang tuluyan ang pinto ng ICU. Hindi mga security guard ng ospital ang pumasok, kundi tatlong armadong pulis kasama ang head doctor ng St. Rafael Medical Center.
“Gabriel Soriano at Bianca Reyes,” saad ng isang seryosong pulis habang inilalabas ang posas. “Inaaresto kayo sa kasong attempted murder, qualified theft, at estafa.”
“Sandali! Wala kayong patunay!” sigaw ni Bianca, nagwawala habang pilit na lumalayo sa mga pulis. “Pumasok lang kami rito para bisitahin siya!”
“Pumasok kayo para patayin siya,” pagtatama ng doktor na kasama nila. Lumapit ito sa akin at mabilis na ibinalik ang tubo ng aking respirator. Sa muling pagpasok ng hangin sa aking baga, naramdaman ko ang ginhawa—hindi lang sa pisikal, kundi sa aking buong pagkatao.
Ipinakita ni Adrian ang kanyang smartphone.
“Masyadong madaling bayaran ang nurse na naka-duty, Gabriel. Kaya lang, mas mabilis naming nabayaran ang katotohanan. Lahat ng sinabi ninyo mula nang pumasok kayo sa kuwartong ito—mula sa pag-amin sa holding account hanggang sa pagtanggal mo sa respirator ng kapatid ko—ay live na nai-record ng hidden camera sa ICU monitor.”
Napaluhod si Gabriel sa sahig. Ang kanyang mukha ay napuno ng labis na kawalan ng pag-asa. Tumingin siya sa akin—sa mga mata kong pilit kong iminumulat sa mga sandaling iyon.
Ang Unang Hakbang ng Bagong Simula
Sa tulong ng gamot at ng matinding emosyon na namuo sa aking dibdib, naramdaman ko ang unti-unting pagdaloy ng lakas sa aking mga daliri.
Dahan-dahan, sa harap ng nagmamakaawang mata ni Gabriel habang kinakaladkad siya ng mga pulis palabas ng kuwarto, naramdaman ko ang paggalaw ng aking hintuturo.
Naimulat ko ang aking mga mata.
Sinalubong ko ang nanlilisik at takot na tingin ni Gabriel habang pilit siyang isinasakay sa elevator ng mga awtoridad.
Lumapit si Adrian sa tabi ko at hinawakan ang aking kamay. Ramdam ko ang init ng kanyang palad—ang patunay na hindi na ako nag-iisa.
“Tapos na, Mariel,” bulong ni Adrian habang may luhang pumatak sa kanyang mga mata. “Ligtas ka na. At sisiguraduhin kong mabubulok sila sa kulungan.”
Tumingin ako sa kisame ng ICU. Sa unang pagkakataon matapos ang aksidente, nakahinga ako nang maluwag. Ang aking katawan ay maaaring nakaratay pa sa ngayon, ngunit ang aking kalayaan, ang aking kumpanya, at ang aking buhay ay muli kong nabawi.
Nagsimula pa lang ang laban, at sa pagkakataong ito, ako na ang mananalo.