Bahagi 3: Ang Pagsabog ng Katotohanan
Dumating ang araw ng sahod makalipas ang dalawang linggo.
Karaniwan, pagpatak ng alas-diyes ng gabi ng kinsenas, agad kong tinatransfer ang tatlumpung libo sa account ni Paolo. Ngunit lumipas ang Sabado at Linggo nang walang pumapasok sa kanya.
Lunes ng gabi, pagkapasok ko pa lang ng pinto, naratnan ko si Paolo at si Aling Celia na naghihintay sa sala. Si Mang Ramon naman ay nakaupo sa hapag-kainan habang umiinom ng kape.
“Andrea, may problema ba sa bangko mo?” seryosong tanong ni Paolo habang hawak ang cellphone niya. “Wala pa ‘yung share mo para sa buwan na ‘to. Maniningil na ang Meralco bukas, at kailangan na ring mag-grocery ni Mama.”
“Wala namang problema sa bangko,” mahinahon kong sagot habang tinatanggal ang aking sapatos.
“Kung gano’n, bakit hindi ka pa nagpapadala?” pasinghal na tanong ni Aling Celia. “Alam mo namang kailangan naming mamalengke. Paano kakain ang pamilya?”
Humarap ako sa kanila. “Akala ko ba, Ma, si Paolo at si Papa Ramon lang ang pamilya mo? Bakit kailangan ng pondo mula sa isang ‘asawa lang’?”
Natahimik ang buong sala. Nanlaki ang mga mata ni Aling Celia.
“A-anong sinasabi mo?” utal na tanong ng biyenan ko.
“Narinig ko kayo noong gabing umalis si Bea,” diretsong sabi ko kay Paolo. “Narinig ko kung paano ninyo sabihing hindi niyo kailangang isipin kung kumakain ba ako sa bahay na ‘to. Narinig ko kung paanong ‘asawa lang’ ang tingin niyo sa akin.”
“Andrea, nagkakamali ka ng rinig—” depensa agad ni Paolo, akmang hahawakan ang braso ko pero umatras ako.
“At higit sa lahat, nagpunta ako sa bangko,” inilabas ko mula sa bag ko ang makapal na printout ng bank statement at inihagis sa gitna ng coffee table. “Nasaan ang pitong daang libong pinagpaguran ko para sa bahay natin, Paolo? Bakit naipasa lahat sa account ng nanay mo?”
Namutla si Paolo. Hindi siya makatingin sa mga papel.
Sumingit si Aling Celia, pilit na nagtataray para pagtakpan ang hiya. “Karapatan ng anak ko ‘yan! Siya ang lalaki! At ako ang nag-alaga sa kanya, natural lang na tulungan niya ako sa mga gastusin ko at ng mga kamag-anak namin!”
“Kung ganoon, Ma, karapatan ko rin palang hindi na magbigay ng kahit isang sentimo simula ngayong gabi,” tugon ko nang walang kurap. “Dahil simula sa oras na ito, tapos na akong magpakain ng mga taong itinuturing akong estranghero sa sarili kong hapag.”