Naputol ang paghinga ni Ramon nang makita ang lalaking nakatayo sa ilalim ng ilaw ng poste.
Hindi lang basta nakauwi si Captain Gabriel Santos—nakasuot pa ito ng kanyang uniporme, diretso ang tindig, at may bitbit na itim na laptop bag. Sa likod niya, dalawang matitipunong lalaki na mukhang mga kasamahan niya sa militar ang tahimik na nagbabantay.
—Gabriel… m-bkt nandito ka? Akala ko nasa Korea ka pa? —utal na tanong ni Ramon, habang mabilis na itinago ang susi sa kanyang bulsa. Si Trina naman ay napaurong at napakapit sa braso ni Ramon, halatang nanginginig sa takot.
Hindi sumagot si Gabriel. Lumakad siya nang dahan-dahan palapit sa garahe. Bawat bagsak ng kanyang bota ay tila tunog ng paparating na hatol.
Nang maaninag ni Gabriel ang hitsura ng garahe—ang patay na ilaw, ang basang sahig, at ang anino ng isang bakal na hawla kung saan nakaluhod ang kanyang kapatid—nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha. Ang mahinahong sundalo ay napalitan ng poot na kayang pumatay.
—Buksan mo ang pinto, —malamig na utos ni Gabriel.
—Tekbi, Gabriel, pamilya kami ni Lira. May pinagdadaanan lang kaming mag-asawa… nag-aaway lang kami—
PAK!
Isang mabilis at malakas na suntok sa sikmura ang nagpabagsak kay Ramon sa semento. Napasigaw si Trina sa takot. Hindi na nag-aksaya ng panahon ang mga kasamahang sundalo ni Gabriel; agad nilang pinadapa si Ramon, kinapkapan, at kinuha ang susi ng garahe.
Bumukas ang pinto. Bumandera ang liwanag.
Nang makita ni Gabriel si Lira na nakakulong sa hawla ng aso, duguan ang mga daliri mula sa pagkamot sa semento, at namimilipit sa sakit ng panganganak, napaluha ang matapang na opisyal.
—Lira! —sumigaw si Gabriel. Agad niyang binuksan ang hawla at binuhat ang kapatid. —Patawarin mo si Kuya… nahuli ako. Sshh, ligtas ka na.
—Kuya… ang anak ko… manganganak na ako… —umiiyak na pakiusap ni Lira, halos mawalan na ng malay.
—Dadalhin ka namin sa ospital. Kapit lang, Lira.
Isinakay agad si Lira sa dala nilang sasakyan ng militar, kasama ang isa sa mga sundalo upang dinaling mabilis sa pinakamalapit na ospital sa Alabang.
Ang Paghaharap
Naiwan sa garahe si Gabriel, si Ramon na nakasubsob sa semento, at si Trina na umiiyak sa gilid.
Inilabas ni Gabriel ang laptop mula sa kanyang bag at binuksan ito sa harap ni Ramon.
—Akala mo ba, ang pagmamaltrato mo lang kay Lira ang alam ko? —sabi ni Gabriel habang ipinapakita ang screen. —Nang tawagan ako ni Aling Cora, hindi lang ako basta sumakay ng eroplano. Ginamit ko ang koneksiyon ng Intelligence Unit ng Army para busisiin ang buong pagkatao mo, Ramon. At heto ang dala kong pasalubong para sa iyo.
Nanlaki ang mga mata ni Ramon sa mga dokumentong nakita sa screen:
-
Mga Pekeng Accounts: Ang mga “outreach programs” at “donations” ni Ramon sa simbahan ay ginagamit niya pala para sa money laundering ng isang sindikato ng iligal na sugal.
-
Ang Katotohanan sa Yaman Niya: Utang sa mga banko ang mansyon at ang SUV. Ang perang ginagamit niya para buhayin si Trina ay galing sa paglipat ng mga pondo mula sa huwad na charity foundation.
-
Ang Warrant of Arrest: May nakahanda nang operational warrant laban kay Ramon mula sa Anti-Money Laundering Council (AMLC) at NBI, na si Gabriel mismo ang naglakad gamit ang mga nakalap na ebidensya mula sa South Korea at Pilipinas.
—Sisiguraduhin kong hindi ka lang mabubulok sa kulungan dahil sa pagmamaltrato sa kapatid ko, —bulong ni Gabriel, habang hawak sa panga si Ramon. —Wawasakin ko ang pangalan mo, ang negosyo mo, at ang buong pagkatao mo. Gagapang ka sa hirap, Ramon.
Si Trina, nang marealize na isang kriminal at baon sa utang si Ramon, ay agad na lumayo. —Wala akong kinalaman dito! Siya ang nagkulong kay Lira! Pilitan lang ang sa amin! —pagmamakaawa ng kabit, sabay takbo palabas ng subdivision. Hindi na siya hinabol ng mga sundalo—alam nilang kasama rin si Trina sa mga ebidensyang nakalap sa BGC.
Ang Bagong Bukas
Makalipas ang ilang oras sa ospital, narinig ang malakas na iyak ng isang sanggol.
Ligtas na isinilang ni Lira ang isang malusog na sanggol na lalaki. Pinangalanan niya itong Gabriel, sunod sa pangalan ng kuya niyang nagligtas sa kanilang dalawa.
Habang karga ni Lira ang kanyang anak, pumasok si Gabriel sa silid, may dalang mainit na sabaw. Tumingin si Lira sa kanyang kuya, may ngiti sa mga labi ngunit may luha sa mga mata.
—Salamat, Kuya. Kung hindi dahil sa iyo at kay Aling Cora… baka wala na kami ngayon.
Umupo si Gabriel sa tabi ng kama at hinawakan ang kamay ng kapatid.
—Wala na si Ramon, Lira. Nasa kustodiya na siya ng NBI ngayon. Hindi na siya makakalapit sa inyo kahit kailan. Tapos na ang takot. Ngayon, magsisimula kayo ng bagong buhay ng pamangkin ko.
Tumingin si Lira sa bintana ng ospital. Sumisikat na ang araw. Ang madilim at malamig na gabi sa loob ng hawla ay natapos na, at sa wakas, malaya na silang dalawa ng kanyang anak.
WAKAS