YUMUKO ANG DRIVER AT TINANGGAP ANG PANLALAIT NANG PALAYASIN NG MAYABANG NA CEO—NGUNIT NANG MAGSIMULA ANG BOARD MEETING, MUNTIK ATAKEHIN SA PUSO ANG CEO NANG MAKITA NIYANG ANG DRIVER NA KANYANG ININSULTO AY ANG NAKAUPO SA KABISERA BILANG BAGONG MAY-ARI NG KUMPANYA!

Ako si Gabriel, tatlumpu’t dalawang taong gulang. Kilala ako sa buong Asya bilang isang misteryosong bilyonaryo na bumibili ng mga malalaking kumpanya na malapit nang malugi upang muli itong palaguin. Kamakailan lang, binili ng aking kumpanya ang 75% shares ng Zenith Global Holdings, isa sa pinakamalaking kumpanya sa bansa.

Ngunit bago ko pormal na ipakilala ang aking sarili at umupo bilang bagong Chairman, mayroon akong isang ugali: gusto kong makita kung paano pinapatakbo ang kumpanya mula sa ibaba. Gusto kong makilala ang mga tao sa likod ng mga matataas na posisyon nang hindi nila alam kung sino ako.

Kaya naman, sa tulong ng HR na binayaran ko upang tumahimik, pumasok ako bilang personal na tsuper (driver) ng kasalukuyang CEO na si Mr. Richard.

ANG MAYABANG NA CEO AT ANG KANYANG KALUPITAN

Sa loob ng isang buwan ng pagiging driver ni Mr. Richard, nakita ko ang tunay niyang kulay. Isa siyang lalaking sakim, matapobre, at walang pakialam sa mga ordinaryong empleyado. Madalas niyang sigawan ang mga guwardiya, murahin ang mga janitor, at gamitin ang pondo ng kumpanya para sa kanyang mga personal na luho at mamahaling bakasyon kasama ang kanyang mga kabit.

Tiniis ko ang lahat ng kanyang pagmamayabang. Tahimik lang akong nagmamaneho, nagbubukas ng pinto para sa kanya, at nakikinig sa mga sikreto at paninirang ginagawa niya habang nasa loob ng sasakyan.

Isang maulan na umaga ng Lunes, araw ng pinakamalaking Board of Directors Meeting. Ito ang araw kung kailan opisyal na ipapakilala ang “bagong may-ari” ng kumpanya.

Habang bumababa si Mr. Richard sa tapat ng main lobby ng Zenith Building, humampas ang malakas na hangin kaya bahagyang natalsikan ng tubig-ulan ang kanyang mamahaling sapatos. Dahil sa inis, ibinaling niya ang lahat ng galit sa akin.

“Wala kang kwenta! Tignan mo ang sapatos ko! Isang daang libong piso ito, at dinumihan mo lang dahil hindi mo itinapat ang payong nang maayos, tanga!”

Nanggagalaiting sigaw ni Mr. Richard, na umalingawngaw sa buong lobby. Napahinto ang mga empleyado, guwardiya, at ilang executives na papasok sana sa gusali.

Tahimik akong nakatayo, hawak ang payong.

“Pasensya na po, Sir Richard. Masyado po kasing malakas ang hangin,” mahinahon kong sagot.

Ngunit mas lalo siyang nagalit dahil sumagot ako. Itinuro niya ako habang nanlilisik ang mga mata.

“Aba’t sumasagot ka pa?! Sino ka ba sa akala mo?! Isa ka lang hamak na driver! Palamunin! Basura! Dinudumihan mo ang paningin ko sa araw na ito! Ngayon pa man din darating ang bagong Chairman natin!”

Lumapit siya sa akin at tinapik nang malakas ang balikat ko.

“You’re fired! Tanggal ka na! Iwan mo ang susi ng kotse sa guwardiya at lumayas ka sa paningin ko! Ayoko nang makita ang pagmumukha mong amoy lansangan kahit kailan!”

Tumahimik ang lahat ng tao sa lobby. Naawa ang ilang empleyado sa akin, ngunit walang naglakas-loob na magsalita dahil kilala nilang malupit si Mr. Richard. Inaasahan niyang magmamakaawa ako, iiyak, at luluhod para sa trabaho ko.

Ngunit sa halip, dahan-dahan akong yumuko. Isang kalmado at pormal na pagyuko.

“Masusunod po, Mr. Richard. Aalis na po ako. Maraming salamat sa inyong… pag-uugali.”

Tumawa nang mapang-insulto si Mr. Richard at inayos ang kanyang suit.

“Mabuti naman at alam mo ang lugar mo. Mga guwardiya, itaboy niyo na ‘yang basurang ‘yan sa labas!”

Tahimik akong naglakad palabas ng gusali, ibinigay ang susi, at nawala sa gitna ng ulan. Nakangiti ako, dahil alam kong ang oras ng kanyang pagmamayabang ay bilang na.

ANG BOARD MEETING NG MGA ELITISTA

Makalipas ang dalawang oras, nagsimula ang malaking Board of Directors Meeting sa pinakamataas na palapag ng gusali. Nakaupo si Mr. Richard sa gilid ng kabisera, nakangiti at kumpyansang-kumpyansa. Puno ang silid ng mga bilyonaryong investors at matataas na opisyal ng kumpanya.

“Ladies and gentlemen,” masiglang panimula ni Mr. Richard. “Ngayong araw ay isang malaking karangalan para sa akin at sa buong management na tanggapin ang bago nating Majority Shareholder at Chairman. Sisiguraduhin ko sa kanya na ang kumpanyang ito ay pinapatakbo nang may perpektong disiplina. Sa katunayan, kanina lang ay nagtanggal ako ng isang walang kwentang empleyado upang mapanatili ang mataas na pamantayan ng ating kumpanya.”

Nagpalakpakan ang ilang sumisipsip na board members.

Maya-maya, bumukas ang malaking double doors ng boardroom.

Naunang pumasok ang dalawang kilalang corporate lawyers ng bansa, kasunod ang apat na matitikas na security personnel na naka-itim na suit. At sa huli, pumasok ang taong hinihintay ng lahat.

ANG PAGBAGSAK NG MAYABANG NA CEO

Nang pumasok ako sa silid, hindi na ako nakasuot ng simpleng puting polo at itim na pantalon ng isang driver. Nakasuot ako ng isang pasadyang Italian suit, may suot na mamahaling relo na nagkakahalaga ng milyon-milyon, at ang aking tindig ay nagpapakita ng purong awtoridad na kayang magpatahimik sa sinuman.

Naglakad ako patungo sa kabisera ng mesa.

Nang magtama ang paningin namin ni Mr. Richard, unti-unting nawala ang ngiti sa kanyang mga labi. Nanlaki ang kanyang mga mata na parang nakakita ng multo. Nabitiwan niya ang gintong ballpen na hawak niya, at ang tunog nito ay umalingawngaw sa tahimik na silid.

“I-Ikaw?! ‘Yung driver?!” nanginginig na tili ni Mr. Richard, hindi sinasadyang mapatayo sa kanyang upuan. “A-Anong ginagawa ng basurang ‘yan dito?! Mga guwardiya! Palabasin niyo ang taong ‘yan! Sino ang nagpapasok sa kanya?!”

Ngunit walang guwardiyang kumilos. Sa halip, tumayo ang aking head lawyer at tiningnan si Mr. Richard nang matalim.

“Mr. Richard, mag-ingat ka sa mga binibitawan mong salita. Ang tinatawag mong basura at pinapalabas mo ay si Mr. Gabriel Imperial. Ang nag-iisang may-ari ng 75% shares ng Zenith Global Holdings, at ang bago mong Supreme Chairman.”

Parang pinagsakluban ng langit at lupa si Mr. Richard. Nanghina ang kanyang mga tuhod kaya napabagsak siya sa kanyang upuan. Namutla ang kanyang mukha at pinagpawisan siya ng malapot.

“C-Chairman?! Siya ang… Chairman?!” pautal-utal na bulong ni Mr. Richard, pilit kinukusot ang kanyang mga mata. “I-Imposible… kanina lang, pinagmamaneho niya ako…”

Umupo ako sa kabisera. Tinitigan ko siya nang malamig, ang aking mga kamay ay naka-krus sa ibabaw ng mesa.

“Sabi mo kanina, Mr. Richard, nagtanggal ka ng isang walang kwentang empleyado para mapanatili ang pamantayan ng kumpanya,” kalmado kong sabi, ang aking boses ay sapat na para magbigay ng kaba sa lahat ng nasa silid. “Sang-ayon ako sa’yo. Ang kumpanyang ito ay kailangang linisin. Ngunit nagkakamali ka kung sino ang dapat tanggalin.”

Kinuha ko ang isang makapal na folder na ibinigay ng aking abogado at inihagis ito sa gitna ng mesa.

“Naglalaman ang folder na iyan ng lahat ng ebidensya ng paglustay mo sa pondo ng kumpanya. Limampung milyong piso ang ninakaw mo sa nakalipas na dalawang taon para pondohan ang mga personal mong luho at mga kabit mo. Nakuha ko rin ang mga kopya ng mga voice record kung paano mo bantaan at abusuhin ang mga empleyado sa ibaba.”

Nagkagulo ang mga board members. Tiningnan nila si Mr. Richard nang may pandidiri.

“M-Mr. Gabriel… Chairman… p-patawarin niyo po ako! Pakiusap!” umiiyak na nagmakaawa si Mr. Richard. Gumapang siya palapit sa upuan ko, halos humalik sa sapatos na tinawag niyang madumi kanina. “H-Hindi ko po alam na kayo ang may-ari! Akala ko po talaga driver lang kayo! Bigyan niyo po ako ng isa pang pagkakataon! Ibabalik ko po ang pera!”

Tiningnan ko siya pababa.

“Kung hindi ako ang may-ari ng kumpanyang ito, ibig sabihin ba ay may karapatan ka nang tapakan at insultuhin ang isang ordinaryong driver na naghahanap-buhay nang marangal?” malamig kong tanong. “Hindi ka nagso-sorry dahil naging masama ka. Nagso-sorry ka dahil nalaman mong ako ang boss mo at nahuli kita.”

Tumingin ako sa mga security personnel na nakatayo malapit sa pinto.

“Mr. Richard, you are fired. Effective immediately,” utos ko. “At hindi lang ‘yan. Hinihintay ka na ng mga pulis sa lobby. Kinasuhan na kita ng malawakang Estafa at Corporate Fraud. Mabulok ka sa kulungan.”

“HINDI! CHAIRMAN! PARANG AWA NIYO NA!”

Nagwawalang sigaw ni Mr. Richard habang sapilitang kinakaladkad ng apat na guwardiya palabas ng boardroom. Ang lalaking pumasok sa silid nang may napakalaking yabang ay inilabas na umiiyak at walang natirang dignidad.

Pagkatapos mailabas ang basura, hinarap ko ang buong board of directors na ngayon ay tahimik at nakayuko bilang paggalang.

“Mula ngayon,” anunsyo ko, “ang sinumang opisyal ng kumpanyang ito na mahuhuling nanamantala at nang-aabuso sa mga empleyado, mula sa janitor hanggang sa manager, ay makakatikim ng parehong kapalaran. Ang tunay na yaman ng kumpanyang ito ay ang mga taong nagpapawis sa ibaba. Irespeto ninyo sila.”

Nagpalakpakan ang buong silid. Sa araw na iyon, natutunan ng lahat na ang kapangyarihan ay hindi nakikita sa uri ng trabaho, kundi sa pagpapakumbaba at katapatan ng isang tao.

MORAL NG KWENTO: Huwag kailanman sukatin ang halaga at pagkatao ng isang tao base sa kanyang trabaho o posisyon sa buhay. Ang taong pinapahiya mo at minamaliit mo ngayon dahil sa pag-aakalang nasa ibaba siya, ay maaaring ang mismong taong may hawak ng iyong kinabukasan bukas. Ang pagmamataas at pang-aabuso sa kapangyarihan ay palaging may katapat na matinding pagbagsak, habang ang pagpapakumbaba ay palaging nagtatagumpay.