Kinuha ko ang ballpen at mabilis na idinaiti ang dulo nito sa papel.
Scratch.
Sa isang mabilis na perma, tinapos ko ang limang taong pagtitiis sa pamilyang lapastangan. Kinuha ko ang tseke na nagkakahalaga ng 500 Million Pesos.
Bago pa man makakilos si Lorenzo, marahas kong inabot ang dibdib ni Mia at hinablot ang asul na dyamanteng brooch ng aking ina.
“Aray! Lorenzo!” tili ni Mia nang mapunit nang bahagya ang damit niya.
“Tessa! Ano ba—!” Akatong tatayo si Lorenzo para saktan ako, pero hinarap ko siya nang may nanlalamig at matalim na titig na hindi niya kailanman nakita sa akin noon. Napatigil siya.
“Iyo na ang lalaking ‘yan, Mia. At sa inyo na ang maruming pangalan ng mga Zobel,” sabi ko habang isinusuksok ang brooch sa aking bulsa, katabi ng ultrasound result. “Huwag na huwag ninyong pagsisihan ang araw na ito. Dahil sa oras na lumabas ako sa pintuang ito, tapos na ang laro ninyo.”
Tinalikuran ko sila nang may mataas na noo. Sa likod ko, narinig ko pa ang sarkastikong tawa ni Donya Sylvia. “Umalis ka na! Akala mo naman kung sinong reyna!”
Hindi nila alam, ang 500 milyong piso na sa tingin nila ay pambili ng aking dangal, ay siyang magiging mitsa ng kanilang pagbagsak.
Paglipas ng Limang Taon…
Sa loob ng naglalakihang mga skyscraper sa Bonifacio Global City, isang pangalan ang nangingibabaw sa mundo ng negosyo: ang Valderama International. Walang nakakaalam kung sino ang misteryosong Chairperson nito, maliban sa balitang isa itong napakabatang biyuda na nagmula sa ibang bansa.
Sa loob ng isang marangyang penthouse, apat na bata ang sabay-sabay na tumatakbo patungo sa akin.
“Mommy! Look, Kuya Ethan stole my tablet again!” sumbong ng bunsong si Aria, habang ang dalawa pang kambal na sina Liam at Chloe ay nagtatawanan.
Apat na pitik ng buhay. Apat na henyong bata.
Sa tulong ng 500 milyong piso na nakuha ko limang taon na ang nakararaan, at sa tulong ng totoong pamilya ng aking ina na mga lihim palang bilyonaryo sa ibang bansa, naitayo ko ang sarili kong kaharian. Natupad ang huling bilin ni Mama: Tumayo ako sa sarili kong entablado.
Habang ang Zobel Group? Balita ko ay nalulubog na sa bilyon-bilyong utang dahil sa maling pamamahala ni Lorenzo at sa luho ni Mia na ngayon ay opisyal na niyang asawa.
“Chairperson Tessa,” pumasok ang aking sekretarya na may dalang folder. “Nasa labas po ang mga kinatawan ng Zobel Group. Nagmamakaawa silang ma-approve ang loan at investment mula sa kumpanya natin. Kung hindi, magdedeklara sila ng bankruptcy bukas na bukas din.”
Ngumiti ako nang malamig. “Papasukin sila.”
Ang Pagtatagpo sa Entablado
Bukas ang pinto ng engrandeng conference room. Unang pumasok si Donya Sylvia, na halatang tumanda nang husto at balisa, kasunod si Lorenzo na mukhang pagod at may mga tsinelas na yata ang eyebags sa puyat. At siyempre, si Mia, na nakasuot pa rin ng mamahaling alahas pero bakas ang takot sa mukha.
“Good afternoon, Chairperson Valderama,” magalang na bati ni Donya Sylvia, habang nakayuko ang ulo. “Nandito kami para personal na hilingin ang inyong tulong—”
Napatigil si Donya Sylvia nang iikot ko ang aking swivel chair.
Nalaglag ang panga ni Lorenzo. Nanlaki ang mga mata ni Mia na parang nakakita ng multo.
“T-Tessa?!” nauutal na sambit ni Lorenzo. “Ikaw… ikaw ang may-ari ng Valderama International?!”
“Long time no see, ex-husband,” malamig kong sagot habang pinaglalaruan ang asul na dyamanteng brooch na nakakabit na ngayon sa aking mamahaling blazer.
“Hindi maaari ito! Isang hampaslupa ka lang noon!” sigaw ni Mia na hindi napigilan ang sarili, pero agad siyang siniko ni Donya Sylvia na ngayon ay nanginginig na sa takot.
“Tessa… please,” lumapit si Lorenzo, akmang hahawakan ang kamay ko pero agad na humarang ang dalawang armadong bodyguards ko. “Nalulugi ang kumpanya. Para sa pinagsamahan natin, tulungan mo kami.”
“Pinagsamahan?” Natawa ako nang bahagya, isang tawang walang kasing lamig. “Yung pinagsamahan natin kung saan pinapirma niyo ako sa isang hidden clause para talikdan ng mga anak ko ang karapatan nila sa Zobel Group?”
Eksaktong bumukas ang pinto sa gilid at pumasok ang apat kong anak, kasunod ang kanilang mga yaya. Ang apat na bata ay may mukha na hawig na hawig kay Lorenzo, ngunit may mga matang puno ng talino at lakas ng mga Valderama.
Nangakita ni Lorenzo ang mga bata. Napatitig siya sa kanila, lalo na nang makita ang apat na magkakahawig na mukha. “S-Sino sila…?”
“Sila ang mga ‘risk’ na pilit ninyong ini-isolate limang taon na ang nakakalipas, Donya Sylvia,” nakangiti kong binuhat si Aria. “Ang aking quadruplets.”
Napaupo sa sahig si Donya Sylvia, napahawak sa kanyang dibdib habang napagtanto ang laking nawala sa kanila. Ang apat na tagapagmana na sana ay magpapasikat muli sa kanilang pamilya, ay legal nilang itinakuwil bago pa man ipanganak.
Naiyak si Lorenzo, lumuhod siya sa harap ko. “Tessa, patawarin mo ako… pamilya ko sila. Hayaan mo akong maging ama sa kanila! Hayaan mo kaming bumawi!”
Tiningnan ko sila mula ulo hanggang paa. Si Mia na nanginginig sa selos at takot, si Donya Sylvia na nawalan ng lakas, at si Lorenzo na nagsisisi pero huli na ang lahat.
“Ayon sa kontratang pinapirmahan ninyo sa akin, walang kinalaman at walang karapatan ang mga anak ko sa Zobel Group,” madiin kong sabi. “At mas lalong walang karapatan ang mga Zobel sa aking mga anak. At sa kumpanya ninyo? Tapos na ang oras ninyo.”
Ibinaba ko si Aria at hinarap ang aking mga bodyguard.
“Ipalabas ang mga basurang ‘yan. At ihanda ang foreclosure ng lahat ng ari-arian ng mga Zobel bukas ng alas-otso ng umaga.”
Habang hihilahin sila ng mga security guard palabas ng aking opisina, naririnig ko ang iyak at pagmamakaawa ni Lorenzo, ang sigaw ni Mia, at ang pagsisisi ni Donya Sylvia. Ngunit wala na silang babalikan.
Tumingin ako sa salamin, hinawakan ang brooch ni Mama, at ngumiti. Ako si Tessa Valderama, at ito ang aking entablado.