Part 2: Ang Pagbabalik ng Tunay na Reyna
“Kuya Leo,” simula ko, habang ang mga mata ko ay diretso pa ring nakatitig sa namumutlang mukha ni Doña Celia. “Pinalalayas ako sa VIP table. Sabi ng biyenan ko, wala raw akong karapatang maupo rito dahil tagalabas lang ako. At tinawag niya ring hampaslupa ang pamilya natin mula sa probinsya.”
Katahimikan. Kahit ang ingay ng aircon ng hotel ay tila nawala.
Mula sa speakerphone, narinig ang malalim at malamig na pagbuntong-hininga ni Kuya Leo. Nang muli siyang magsalita, ang boses niya ay wala nang bakas ng lambing—puro nagngangalit na awtoridad na lamang.
“Hampaslupa? Ang nag-iisang anak na babae ng mga Villareal, tinawag na hampaslupa ng mga taong binalikat mo ang utang noong nakaraang taon? Maya, tatlong taon kitang hinayaang magtiis dyan dahil sabi mo mahal mo si Anton. Pero ito ang kapalit? Hintayin mo ako. I’m giving them exactly five minutes.”
Click.
Ibinaba ni Kuya ang telepono. Kinuha ko ang aking phone mula sa lamesa at dahan-dahang inilagay sa aking purse.
“M-Maya…” pautal-utal na tawag ni Anton. Hinawakan niya ang braso ko, nanginginig ang buong katawan. “Anong… anong ibig sabihin ng Kuya mo? Anong Villareal Group?”
Hindi ko siya sinagot. Sa halip, naglakad ako patungo sa gift table. Nakatingin ang lahat ng bisita sa bawat galaw ko. Mula sa tumpok ng mga nakabalot na regalo, kinuha ko ang isang simpleng pulang sobre na may tatak ng pamilya ko. Binuksan ko ito sa harap ng lahat at ipinakita ang makakapal na bundle ng tig-iisang libong piso—eksaktong 120,000 piso.
“Galing ito sa pinaghirapan ng ‘hampaslupa’ kong pamilya,” sabi ko habang isinisilid ang pera sa bag ko. “Masyadong marumi ang perang ito para sa engrandeng kasal ng pamilya Navarro. Kaya babawiin ko na.”
Ang Pagpasok ng Katotohanan
“H-huwag ninyong pakinggan ang babaeng ‘yan!” hysterical na sigaw ni Doña Celia, bagamat bakas na ang takot sa kanyang mga mata. “Nagpapanggap lang ‘yan! Troy, irog, huwag kang maniwala sa kanya! Isang hamak na WFH employee lang ‘yan!”
Ngunit ang fiancé ni Bea na si Troy ay hindi nakatingin kay Doña Celia. Nakatitig siya sa akin, laking-gulat at unti-unting namumula. Lumapit siya sa kanyang ama—isang kilalang business tycoon na si Don Robert—na kanina pa nakatayo at gulat na gulat na nakatingin sa akin.
“Papa… siya ba si…” bulong ni Troy.
Biglang humakbang si Don Robert palabas ng VIP table. Nilpasan niya si Doña Celia at si Anton, at huminto sa harap ko. Yumuko siya nang bahagya—isang senyales ng matinding paggalang na ikinagulat ng lahat.
“Miss Maya Villareal… Kayo nga po,” saad ni Don Robert, habang pinapawisan ang noo. “Patawarin ninyo kami. Hindi ko alam na kayo pala ang asawa ng anak ni Celia. Kung alam ko lang—”
“Teka, Robert!” sabat ni Doña Celia, lumalapit habang paypay nang paypay. “Bakit ka nagpupugay sa katulong na ‘yan ng anak ko? Sino ba talaga siya?”
Humarap si Don Robert kay Doña Celia, galit na galit ang mukha.
“Mano-nood ka ba ng balita, Celia?! Ang pamilya Villareal ang may-ari ng Villareal Holdings! Sila ang may-ari ng hotel na kinatatayuan natin ngayon! Sila ang pangunahing investor ng kumpanya ko, at sila rin ang nagpondo sa loan ng kumpanya ng asawa mo para hindi kayo ma-bankrupt noong isang taon! Kung wala ang pirma ng babaeng tinatawag mong hampaslupa, matagal na kayong natulog sa kalsada!”
Parang may sumabog na bomba sa gitna ng ballroom.
Napaupo si Bea sa sahig, nayurak ang kanyang mamahaling engagement gown. Si Doña Celia naman ay napahawak sa kanyang dibdib, halos mawalan ng malay habang ang biyenan kong lalaki ay nabitawan ang kanyang tsaa.
Ang Pinal na Hatol
Eksaktong limang minuto ang lumipas. Bumukas ang dambuhalang pinto ng ballroom.
Pumasok ang anim na lalaking naka-suit—mga bodyguard—at sa gitna nila ay ang aking Kuya Leo, ang tumatayong CEO ng Villareal Group ngayon. Kasunod niya ang General Manager ng hotel.
Agad na naglakad si Kuya Leo patungo sa aming lamesa. Nang makita niya ako, hinubad niya ang kanyang designer coat at ipinatong sa aking balikat.
“Bunso, ayos ka lang?” tanong niya. Tumango ako at ngumiti nang bahagya.
Humarap si Kuya Leo kay Anton na kasalukuyang nakaluhod na sa sahig, humihingi ng tawad.
“A-Anton,” panginginig na sabi ng asawa ko. “Bro… Leo, pakiusap. Nagkamali kami. Si Mama lang naman ang may kasalanan, hindi ko naman gustong mangyari ‘to—”
“Huwag mo akong tawaging ‘bro’, dahil simula sa araw na ito, wala ka nang asawa,” malamig na pinuputol ni Kuya Leo ang kanyang sasabihin. Humarap si Kuya sa General Manager ng hotel. “Mr. Santos, i-cancel ang event na ito. Ngayon din. Ipalabas ang lahat ng pamilya Navarro. At tawagan ang legal team natin—bawiin ang lahat ng shares at investment ng mga Villareal sa kumpanya nila. I want them liquidated by tomorrow morning.”
“O-Opo, Sir Leo. Masusunod po,” sagot ng General Manager, bago sumenyas sa mga security guard.
“Maya! Patawarin mo ako, Maya!” sigaw ni Doña Celia, habang pilit na lumuluhod sa harap ko, umiiyak at nagmamakaawa. “Hindi ko alam! Patawarin mo ang matandang ito!”
Tiningnan ko siya, walang kaunting habag na natira sa puso ko.
Dahan-dahan kong tinanggal ang aking wedding ring. Ibinagsak ko ito sa loob ng baso ng mamahaling champagne na nasa harap ni Anton.
“Sabi mo, Doña Celia, hindi ako tunay na kapamilya,” sabi ko sa huling pagkakataon. “Huwag kang mag-alala. Tinutupad ko lang ang kahilingan mo.”
Humarap ako kay Kuya Leo. “Let’s go, Kuya. Masyadong mainit dito, at marami pa akong kailangang asikasuhin bilang Vice President ng kumpanya natin simula bukas.”
Naglakad kami palabas ng ballroom habang umaalingawngaw ang iyak ni Bea, ang pagmamakaawa ni Anton, at ang sigawan ng mga security guards na nagpapalayas sa pamilya Navarro sa sarili nilang handaan.
Habang sumasakay ako sa naghihintay na luxury car sa labas, naramdaman ko ang kakaibang gaan sa aking dibdib. Sa loob ng tatlong taon, itinago ko ang aking liwanag para lang hindi sila magmukhang madilim. Ngayong gabi, tuluyan ko nang binawi ang aking korona.