Nakalagay doon ang pangalan ng aking yumaong ama, at sa tabi nito, ang pangalan ng isang babaeng nagngangalang Cecilia Montenegro—ang tunay na pangalan ni Celia.
“Eron… hindi ako isang simpleng mayaman na naghahanap ng makakasama sa tatandaan,” nanginginig ang boses ni Celia habang patuloy ang pag-agos ng kanyang mga luha. “Ako ang dating pinuno ng isang malaking sindikato ng ilegal na kalakalan sa bansa. At ang ama mo… siya ang aking pinakatiwalang tauhan na nagligtas sa buhay ko dalawampung taon na ang nakakaraan kapalit ng sarili niyang buhay.”
Napaupo ako sa kama, umiikot ang aking paningin. Ang akalang kong ama na namatay sa isang “aksidente” sa construction ay pinatay pala sa isang madugong engkwentro para protektahan ang babaeng nasa harap ko ngayon.
“Bago mamatay ang ama mo, ipinangako ko sa kanya na poprotektahan ko kayo ng nanay mo. Pero tinunton ako ng mga kaaway ko. Binaril nila ako—ito ang peklat na ito—at napilitan akong magtago,” patuloy niya, habang itinuturo ang tactical wiretap sa kanyang dibdib. “Ang mga lalaking nakaitim sa reception? Sila ang mga natitirang galamay ng kalaban ko. At ang wiretap na ito? Naka-konekta ito sa National Bureau of Investigation (NBI). Ngayong gabi ang huling bagsakan ng ebidensya para maubos ko sila.”
“Pero bakit kailangan mo akong pakasalan?!” halos pasigaw kong tanong, halo-halo ang emosyon ng galit, lito, at takot.
“Dahil ang tanging paraan para mailipat ko sa pangalan mo ang lahat ng ari-arian at kayamanan ko nang hindi nahahalata ng batas at ng mga kaaway ko ay sa pamamagitan ng legal na kasal,” pag-amin niya. “Mamayang madaling araw, huhulihin na ang buong sindikato base sa mga maririnig sa wiretap na ito. At alam kong ilalagay ko ang sarili ko sa kapahamakan. Eron, pinakasalan kita hindi para maging asawa sa totoong buhay… kundi para ibigay sa’yo ang hustisya at kayamanang utang ko sa ama mo.”
Nanlamig ang buong katawan ko. Ang buong akala ng barangay ay nabuwang ako sa pag-ibig, pero ang totoo, pumasok ako sa isang mapanganib na laro ng buhay at kamatayan.
Biglang may narinig kaming malakas na kalabog sa labas ng pinto ng aming suite. Nabasag ang katahimikan ng gabi ng tunog ng mga putok ng baril.
“Nandito na sila,” bulong ni Celia, habang mabilis niyang kinarga ang isang maliit na baril mula sa kanyang bag at iniabot sa akin ang susi ng SUV at ang makapal na envelope. “Eron, tumakbo ka na sa likod ng hotel. Nariyan ang mga tauhan ng NBI para salubungin ka. Mabuhay ka nang marangal gamit ang perang ‘yan. Iyan ang huling hiling ng tatay mo.”
Tiningnan ko ang hawak kong susi, ang pera, at ang babaeng tinitingnan ng buong mundo bilang asawa ko, ngunit ngayon ay nakatayo sa harap ko bilang isang anino ng nakaraan ng aking pamilya.
Hindi ako tumakbo para iwan siya. Hinawakan ko ang kanyang kamay nang mahigpit. Kung ang ama ko ay namatay para sa kanya, ako, bilang anak ng isang magsasaka at welder, ay hindi matatakot na harapin ang madilim na lihim na ito kasama siya.
“Hindi kita iiwan, Celia,” sabi ko, habang maririnig ang sirena ng mga pulis na paparating sa hotel. “Sabay nating tatapusin ‘to.”
Doon nagtapos ang gabi ng aming kasal—hindi sa isang marangyang pulot-gata, kundi sa simula ng isang bagong laban para sa aming kalayaan at hustisya.