Habang naglalakad kami palabas ng kwarto, nakatayo pa rin si Adrian sa tabi ng hapag-kainan. Hawak niya ang pinirmahang kasunduan, ngunit ang kanyang pansin ay nakatuon na sa screen ng kanyang cellphone. May maliit na ngiti sa kanyang mga labi habang mabilis na nagtitipa ng mensahe.
Ni hindi niya napansin ang tunog ng gulong ng stroller o ang mabibigat naming hakbang. Para sa kanya, tapos na ang kanyang obligasyon. Malaya na siya.
Hindi na ako nagpaalam. Binuksan ko ang pinto ng apartment at tuluyang humakbang palabas, hila ang stroller ng kambal sa aking kanan at mahigpit na hawak ang kamay ni Nathan sa aking kaliwa.
Nang sumara ang pinto sa aming likuran, naramdaman ko ang biglang pagbuhos ng malamig na hangin ng gabi. Ngunit kasabay niyon ay ang isang kakaibang pakiramdam—isang malalim na paghinga na matagal kong hindi nagawa sa loob ng limang taon. Walang luha. Tapos na ako sa pag-iyak.
“Mommy, malamig po,” bulong ni Nathan habang mas humigpit ang kapit sa akin.
“Ssh, sandali lang, anak. Sasakay na tayo ng taxi,” sagot ko habang pinapasadahan ng tingin ang madilim na kalsada.
Sa bulsa ko, sinalat ko ang natitirang walong libo at tatlong daang piso. Maliit na halaga para sa isang inang may tatlong pinalalaking bata, ngunit sapat na para sa pamasahe patungo sa probinsya ng aking tita sa Laguna, kung saan may maliit na kwartong naghihintay sa amin. Doon kami magsisimula muli. Malayo sa malamig na mundong binuo ni Adrian.
Pagkalipas ng tatlong buwan, unti-unti nang nagkakaroon ng kulay ang buhay namin. Nakakuha ako ng online na trabaho bilang isang virtual assistant sa gabi habang natutulog ang mga bata. Ang maliit na bahay ng aking tita ay napupuno na ng tawa nina Liam at Lucas na ngayon ay natututo nang gumapang, at ni Nathan na masigla nang naglalaro sa bakuran.
Isang hapon, habang nag-aayos ako ng mga dokumento, nahulog mula sa aking bag ang lumang coloring book ni Nathan. Binuksan ko ito sa pahinang may guhit ng pamilya. Ang mukha ng lalaking may malaking itim na “X” ay naroon pa rin.
Tumingin sa akin si Nathan na noo’y may hawak na namang bagong krayola. “Mommy, gusto mo po bang kulayan natin uli?”
Ngumiti ako at hinawakan ang kanyang ulo. “Sige, anak. Pero sa susunod, tatlo na lang ang iguguhit natin—ikaw, si Liam, si Lucas, at si Mommy.”
“Opo! Kasi tayo ang totoong pamilya,” masayang sagot ng bata bago bumalik sa pagguhit.
Samantala, sa isang marangyang restaurant sa Manila, magkaharap sina Adrian at Clara. Ngunit taliwas sa inaasahan niya, ang “kislap” na hinahanap niya sa kanyang unang pag-ibig ay unti-unti nang naglalaho. Ang limang taong lumipas ay nagpabago kay Clara; hindi na ito ang babaeng iniwan niya sa kanyang alaala. At sa bawat sandali ng katahimikan sa pagitan nilang dalawa, isang kakaibang multo ng nakaraan ang unt-unting gumigising kay Adrian.
Nang umuwi si Adrian sa kanyang malaking mansyon nang gabing iyon, sinalubong siya ng nakabibinging katahimikan. Walang maliliit na tsinelas sa pinto. Walang makalat na laruan sa sahig. At walang tatlong taong gulang na bata na tatakbo patungo sa kanya para sumigaw ng “Daddy.”
Doob lang pumasok sa isip niya ang isang bagay na hindi niya pinansin noon: Ang legal separation na pinirmahan nila ay hindi annulment. At sa ilalim ng batas, ang pag-abandona niya sa kanyang mga obligasyon bilang ama ay may kaakibat na pananagutan. Ngunit higit sa lahat, napagtanto niya na sa kanyang pagmamadaling habulin ang isang lumang panaginip, tuluyan niyang itinapon ang nag-iisang totoong bagay na mayroon siya.
Ngunit huli na ang lahat. Ang pinto ng apartment ay matagal nang sumara, at ang babaeng buong-pusong nagtiis sa loob ng limang taon ay hindi na kailanman lilingon pabalik.