IV. Ang Nakakagimbal na Katotohanan
Hindi lang basta nakakandado ang pinto mula sa labas—ang mismong mekanismo ng doorknob ay tinanggalan ng tornilyo sa loob, at ang mga bintana ay nilagyan ng mga permanenteng bakal na rehas na hindi ko napansin dahil natatakpan ng makapal na kurtina!
Biglang pumasok sa ilong ko ang isang pamilyar ngunit nakakamatay na amoy. Ang amoy ng gas.
“Mama… ang kalan!” sigaw ni Maya habang itinuturo ang kusina.
Sumugod ako sa kusina at nakitang nakabukas nang todo ang apat na burner ng kalan, ngunit walang apoy. Umaagos ang lason sa hangin. Sinubukan kong patayin ang mga switch, ngunit laking gulat ko nang makitang dinalikit at dinalian ang mga ito gamit ang superglue—hindi ito maipihit pabalik!
V. Oras ng Pagpapasya
Nagsisimula nang sumakit ang aking ulo at nahihirapan na kaming huminga ni Maya. Kung gagamit ako ng apoy o kung anong bagay na lilikha ng kislap, sasabog ang buong bahay. Kung mananatili kami rito, mamamatay kami sa suffocation.
“Arthur… paano mo nagawa sa amin ito?” bulong ng luhaan kong puso, ngunit alam kong wala nang oras para umiyak.
Mabilis kong binuhat si Maya patungo sa banyo. Binuksan ko ang shower at binasa ang dalawang malalaking tuwalya. “Ibalot mo ito sa ilong mo, Maya! Huwag mong aalisin!” utos ko.
Gamit ang isang mabigat na iron wrench mula sa toolbox sa ilalim ng lababo, sumugod ako sa nag-iisang maliit na bintana ng banyo na walang rehas ngunit gawa sa makapal na glass blocks.
BLAG! BLAG! BLAG!
VI. Ang Wakas: Ang Pagbabalik ng Salarin
Sa ikalimang hampas, nabasag ang salamin. Lumikha ito ng sapat na espasyo para makalabas. Buong lakas kong binuhat si Maya at pinalabas siya sa bintana, bago ako sumunod na gumapang palabas, sugatan at naghahabol ng hininga. Nakarating kami sa damuhan ng aming kapitbahay.
Eksaktong pagbagsak namin sa lupa, isang pamilyar na sasakyan ang huminto sa tapat ng aming gate. Si Arthur.
Bumaba siya ng kotse na may hawak na lighter, handa nang tapusin ang kanyang maitim na plano. Ngunit bago pa man niya madafkal ang hawak niyang pansindi, ang mga sirena ng pulis at bumbero ay umalingawngaw na sa buong subdivision—dahil habang nasa loob ng banyo, nagawa kong i-dial ang emergency hotline gamit ang natitirang lakas ko.
Nang makita kami ni Arthur na buhay at yakap-yakap ng mga awtoridad, naitapon niya ang lighter sa sobrang gulat. Ang malamig niyang ngiti kaninang umaga ay napalitan ng labis na takot at kawalan ng pag-asa.
Nakaligtas kami ng anak ko. At ang tanging bagay na nakuha ni Arthur sa kanyang planong insurance money… ay ang habambuhay na pagkaka-kulong sa likod ng mga rehas.