PART 2:

Lumipas ang 15 minuto habang si Elena ay nananatiling nakaupo sa tabi ng kalsada. Ginamit niya ang kanyang sariling katawan upang liliman ang umiiyak na si Baby Hope mula sa matinding init ng araw. Biglang bumukas muli ang gate ng mansyon nina Julian. Lumabas si Madam Veronica at si Julian, may dalang galit sa kanilang mga mukha.

“Bakit hindi ka pa umaalis diyan sa harap ng bahay namin?!” singhal ni Madam Veronica. “Gusto mo ba talagang tawagin ko ang mga barangay tanod para kaladkarin kayong dalawa palayo?!” Hindi pa natatapos ng matanda ang kanyang sasabihin nang biglang may marinig silang kakaibang tunog. Isang malakas na ugong ng mga makina ang narinig mula sa bukana ng subdivision.

Mula sa dulo ng kalsada, pumasok ang 1 napakahabang linya ng mga sasakyan. May 3 motorsiklo ng mga pulis ang nangunguna, may dalang sirena na umaalingawngaw sa buong lugar. Kasunod nito ang 30 maiitim at mamahaling luxury SUV at sedan na nakasundot sa likod ng isa’t isa. Huminto ang buong convoy at hinarangan ang buong tapat ng mansyon nina Julian, dahilan upang masira ang trapiko sa kalsada.

Nalaglag ang panga ni Madam Veronica habang nakatitig sa mga sasakyan. Lahat ng 5 kapitbahay na nanonood ay lumabas na rin ng kanilang mga bakuran upang kumuha ng video gamit ang kanilang mga cellphone. Bumukas ang mga pinto ng mga sasakyan at

bumaba ang 40 na personal na gwardya na naka-suit at may hawak na mga communication device. Mabilis silang nagbarikada sa paligid upang bigyan ng proteksyon si Elena.

Mula sa pinakamalaking sasakyan sa gitna, isang lalaking nasa edad 65 ang bumaba. Naka-suit siya ng gawa sa mamahaling tela at may hawak na gintong baston. Siya si Don Alberto Valderama, ang nag-iisang may-ari ng pinakamalaking banking at real estate conglomerate sa buong bansa. Patakbong lumapit si Don Alberto sa kinalalagyan ni Elena sa semento.

Walang pakialam sa dumi ng kalsada, lumuhod ang bilyonaryo sa harap ng kanyang anak. “Elena! Anak ko!” humahagulgol na sabi ni Don Alberto habang niyayakap ang kanyang anak at ang bagong silang na apo. “Diyos ko, anong ginawa nila sa natatangi kong prinsesa?! Bakit ka nasa ganitong kalagayan?!” Natigilan si Julian at si Madam Veronica, nawalan ng kulay ang kanilang mga mukha at tila hindi makahinga sa matinding gulat.

“A-Anak niyo siya?!” nauutal na tanong ni Julian, habang nanginginig ang kanyang mga kamay. “Imposible… Sabi niya ay isa siyang ulilang lumaki sa probinsya!” Humarap ang head guard ni Don Alberto sa dalawa na may hawak na 1 makapal na folder ng mga dokumento. “Si Ma’am Elena Valderama ay ang nag-iisang tagapagmana ng Valderama Group of Companies,” mariing pahayag ng gwardya.

Inalalayan ng 2 babaeng nurse na kasama sa convoy si Elena upang makatayo nang maayos. Binalot si Elena at si Baby Hope ng 1 malambot at mamahaling tela upang hindi sila mabilad sa init. Tumingin si Elena kay Julian nang may malamig na ekspresyon sa kanyang mga mata. “Nagpanggap akong walang yaman dahil ninais kong makahanap ng pamilyang totoo ang pagmamahal,” sabi ni Elena na narinig ng lahat ng kapitbahay.

“Ngunit ipinakita ninyo na ang tanging mahalaga sa inyo ay pera at katayuan sa lipunan.” “Ngayong nalaman niyo ang katotohanan, anong nararamdaman niyo?” Nanginginig na lumapit si Madam Veronica, pilit na nagpapakumbaba habang umiiyak. “E-Elena, anak… patawarin mo kami, hindi namin alam!” sabi ng matanda habang sinusubukang hawakan ang kamay ni Elena. “Isang malaking pagkakamali lang ang lahat, mahal ka namin at ang apo namin!”

“Huwag ninyong hahawakan ang anak ko!” kulog na utos ni Don Alberto na nagpaurong sa matanda sa takot. Inabot ni Elena ang dissolution papers at ang 2000 piso na ibinigay sa kanya kanina. Ibinato niya ito sa paanan ni Julian. “Tapos na tayong dalawa, Julian. Pirmahan mo iyan dahil hinding-hindi mo na muling makikita ang anak ko,” malamig na utos ni Elena.

Humarap si Don Alberto sa kanyang mga abogado na kasama sa sasakyan. “Tawagan ang lahat ng 4 na bangko na may hawak ng pautang sa kumpanya ng pamilyang ito,” utos ng bilyonaryo. “I-cancel ang lahat ng kanilang credit lines at i-foreclose ang mansyong ito dahil nakasanla ito sa isa sa mga bangko natin.” “Gusto kong makita silang dalawa na walang tirahan sa loob ng susunod na 30 minuto.”

“Huwag po, Don Alberto! Patawad po!” umiiyak na lumuhod si Julian sa semento, hinahawakan ang kanyang ulo sa matinding pagsisisi. “Elena, pamilya tayo! Huwag mong gawin ito sa amin, mawawala ang lahat ng pinaghirapan namin!” “Iniwan mo kami ng anak mo sa kalsada para magdusa, Julian. Wala kang pamilya,” huling sagot ni Elena.

Sumakay si Elena, si Baby Hope, at si Don Alberto sa loob ng komportableng sasakyan. Habang umaandar ang convoy palayo, nakita ni Elena sa bintana kung paano ilabas ng mga gwardya ang mga gamit nina Julian at Madam Veronica sa kalsada. Ang mga taong nagmalupit sa kanya ay naiwang umiiyak at nagmamakaawa sa ilalim ng init ng araw, nawalan ng kayamanan, at tuluyang nasira ang kinabukasan dahil sa kanilang sariling kasakiman.