Ang malamig na pawis sa aking noo ay tila naging yelo. Ang hawak kong mamahaling cake na galing pa sa Greenhills—na itinabi ko nang buong pag-iingat sa aking biyahe—ay biglang naging napakabigat.
Tumingin ako kay Christian, pagkatapos ay sa bahagyang nakabukas na pinto sa kanyang likod. Tumambad doon si Valerie. Nakasuot siya ng isang silk na duster, gulo-gulo ang buhok, at hawak pa ang isang baso ng alak. Nang magtama ang aming mga mata, biglang nabitawan ni Valerie ang kanyang baso.
Nabasal ito sa sahig. Ang tunog ng nabasag na salamin ay tila sum simbolo ng pira-pirasong tiwala na mayroon ako para sa aking asawa.
“I-Isabelle… let me explain,” utal na sabi ni Christian. Naglakad siya palabas at pinuntahan ako, subalit bawat hakbang niya ay itinutulak ko paatras.
“Explain?” malamig kong tanong. Ang boses ko ay walang kahit anong emosyon, kahit na sa loob-loob ko ay tila pinupunit ang aking puso. “Pumunta ka ng Davao, Christian. Iyon ang sabi mo. Ngunit nandito ka sa bahay ng balo ng matalik mong kaibigan?”
“A-Abalang-abala kasi si Valerie sa mga papelis ni Julian…” pilit na palusot ni Christian, habang pilit na inaayos ang lukot niyang kwelyo. “Tinutulungan ko lang siya sa legal matters.”
Lumabas na rin si Valerie, namumutla at hindi makatingin nang diretso sa akin. “Isabelle… walang nangyayari sa amin. Naniwala ka sana—”
Hindi ko na pinaltapos ang kanyang salita.
Dahan-dahan kong inangat ang kahon ng cake. Inalis ko ang ribbon at binuksan ang takip. Ang napaganda at napatamis na tsokolate na dapat ay pampalubag-loob sa isang ‘nagdadalamhating’ balo… ay mabilis kong itinapon at ibinuhos nang buong lakas sa mukha at dibdib ni Christian.
Napasinghap si Valerie sa gulat. Ang mamahaling tsokolate at cream ay umaagos ngayon sa mismong Oxford shirt na pinlantsa ko para sa kanya kaninang umaga.
“Kainin mo ‘yang cake, Christian,” bulong ko habang nakatitig sa kanyang mga matang puno ng kahiyaan. “Dahil ‘yan na ang huling matamis na bagay na matitikman mo mula sa akin.”
Inilabas ko ang aking cellphone at mabilis na kumuha ng litrato sa kanilang dalawa—si Christian na nababalot ng cake at si Valerie na gulo-gulo ang anyo sa kanyang pintuan.
“Isabelle, anong ginagawa mo?!” sigaw ni Christian habang pinupunas ang cake sa kanyang mukha.
“Kumuha lang ako ng ebidensya para sa abogado ko,” sagot ko nang may determinasyon sa aking boses. “At huwag mong kalimutan… ang townhouse na ito sa Valle Verde? Nakapangalan pa rin sa kumpanya ng pamilya KO bilang collateral sa utang ni Julian bago siya namatay.”
Nanlaki ang mga mata ni Valerie.
“May tatlumpung araw kayo para lumayas dito,” dagdag ko habang pabalik na ako sa aking kotse. “At ikaw Christian… huwag ka nang mag-abalang umuwi sa bahay. Ang mga gamit mo ay makikita mo na bukas sa basurahan.”
Pumasok ako sa aking kotse at pinatunog ang makina. Sa rearview mirror, nakita ko si Christian na pilit na tumatakbo habang dulas na dulas sa tsokolate sa kanyang sapatos, habang si Valerie naman ay napaupo sa hagdanan habang umiiyak.
Maaaring mapait ang katotohanan na aking natuklasan sa likod ng pinto na iyon, ngunit habang pinapatakbo ko ang aking sasakyan palayo sa Valle Verde, alam kong wala na akong babalikan—at mas magiging matamis ang aking panimula nang wala sila.