Bahagi 3: Ang Pagsikat ng Araw at ang Pagguho ng Ilusyon
Kinaumagahan, payapang nagigising ang pamilya Salvador sa loob ng mansyon. Para sa kanila, ang araw na iyon ang simula ng kanilang bagong buhay—isang buhay kung saan wala na ang “baog at mahirap” na si Lara, at ganap nang reyna si Nicole na magluluwal ng susunod na henerasyon.
Nasa malaking dining area si Doña Matilda, nakaupo sa sentro ng labindalawang-upuang dining table na yari sa solid mahogany. Nakasuot siya ng mamahaling alahas at humihigop ng kape habang binabasa ang isang magazine. Si Nicole naman ay nakaupo sa kanyang tabi, masinsinang tinitingnan ang isang brochure ng mga mamahaling baby crib mula sa Europa.
“Enrico, anak,” tawag ni Doña Matilda habang pababa ng grand staircase ang kanyang anak na naka-Amerikana. “Pagkatapos mong pumasok sa opisina mamaya, dumaan ka sa bangko. Kailangan nating kumuha ng pondo para sa renovation ng kwarto ng magiging apo ko. Gusto ko, ang dating kwarto ni Lara ay gawing walk-in closet para kay Nicole, at ang guest room naman ay maging nursery room.”
“Walang problema, Ma,” sagot ni Enrico nang may malawak na ngiti, sabay halik sa noo ni Nicole. “Ipapalipat ko na rin sa pangalan mo, Nicole, ang isa sa mga supplemental black cards ko para mabili mo ang lahat ng kailangan mo sa mall mamaya.”
“Salamat, sweetheart,” malambing na sagot ni Nicole, naniningkit ang mga mata sa tuwa. “Alam mo naman, para sa anak natin ito. Hindi tulad ng dating asawa mo na walang silbi, sisiguraduhin kong magiging marangya ang buhay ng tagapagmana mo.”
Ngunit bago pa man makasubo ng pagkain si Enrico, biglang tumunog ang kanyang telepono. Pagtingin niya sa screen, ang kanyang bangko ang tumatawag.
“Good morning, Mr. Salvador,” bungad ng manager sa kabilang linya. “Tumatawag po kami upang ipagbigay-alam na ang inyong Black Tier Corporate Credit Card at ang tatlong platinum supplementary cards na nakapangalan sa inyo at sa inyong ina ay opisyal nang kinansela kaninang 8:00 AM alinsunod sa utos ng Principal Account Owner.”
Namilog ang mga mata ni Enrico. “Ano kamo? Anong pinagsasabi mo? Ako ang principal cardholder! Ako si Enrico Salvador!”
“Pasensya na po, Ginoong Salvador, ngunit ayon sa aming records, kayo ay isa lamang authorized secondary user sa ilalim ng corporate account ng H.C. Group of Companies. Ang Founder at Majority Shareholder ng kumpanya, si Ms. Lara Marie Del Fierro, ang nagbaba ng executive order na putulin ang lahat ng inyong credit lines, kabilang na ang inyong personal checking overdraft protection.”
Bago pa man makasigaw si Enrico, naputol na ang linya.
“Anong problema, anak?” tanong ni Doña Matilda, biglang nakadama ng kaba sa biglaang pamumutla ng mukha ng kanyang anak.
“M-May system glitch lang siguro sa bangko…” pautal na sagot ni Enrico, ngunit hindi pa man siya nakakahinga, sunod-sunod nang tumunog ang mga notifications sa kanyang telepono.
BZZZ. BZZZ. BZZZ.
Ang kanyang payroll account: Frozen. Ang kanyang sports car na nakaparada sa garahe, na inakala niyang binili gamit ang kanyang bonus: Notice of Repossession mula sa leasing department ng Horizon Crest.
Biglang bumukas nang marahas ang mga double doors ng mansyon. Hindi na kailangan pang mag-doorbell ng mga dumating dahil may hawak silang master biometric override key.
Pumasok ang anim na lalakeng naka-barong at may suot na earpiece—mga lisensyadong security marshals. Sa likod nila ay isang grupo ng mga kalalakihang naka-uniporme ng logistics and moving services, may bitbit na mga kahon at bubble wrap.
At sa gitna ng lahat, marahang pumasok ang isang babaeng halos hindi nila makilala.
Iyon si Lara.
Wala na ang kupas na pantalon at simpleng t-shirt. Nakasuot ako ng isang bespoke white pantsuit na gawa ng pinakasikat na designer sa bansa, nakapusod ang aking buhok nang napakalinis, at sa aking mga mata ay mababakas ang kapangyarihang kailanman ay hindi nila nakita. Sa aking tabi ay si Atty. Marcus Valderama, bitbit ang isang makapal na leather briefcase, kasama ang Sheriff ng Regional Trial Court at ang presidente ng Homeowners Association ng subdivision.
“L-Lara?!” gulat na sigaw ni Nicole, napatayo mula sa kanyang upuan. “Bakit ka nandito?! Paano ka nakapasok?! Guards! Nasaan ang mga security?!”
“Huwag ka nang mag-aksaya ng laway, Nicole,” malamig kong wika habang marahang naglalakad patungo sa sentro ng sala, ang tunog ng aking Christian Louboutin heels ay umaalingawngaw sa marmol na sahig. “Ang subdivision security na ipinagmamalaki mo? Ang kumpanyang nagmamay-ari ng buong security agency na nagbabantay sa village na ito ay isa lamang sa mga sangay ng aking holding firm.”
“Aba’t talagang napakakapal ng mukha mong baog ka!” sigaw ni Doña Matilda, nanginginig ang buong katawan sa galit habang lumalapit sa akin, akmang sasampalin ako. “Pumasok ka rito nang walang pahintulot sa bahay ng anak ko! Enrico, tawagan mo ang pulis! Ipakulong mo ang babaeng ‘yan!”
Bago pa man makalapit ang kamay ni Matilda sa aking mukha, humarang ang dalawang matitipunong marshals at marahas na hinawakan ang kanyang mga braso, ipinihit ito palayo sa akin.
“Bitawan ninyo ako! Hindi niyo ba ako kilala?! Ako ang may-ari ng mansyong ito!” pagpupumiglas ng matanda.
“Correction, Mrs. Matilda Salvador,” sabat ni Atty. Valderama sabay lapag ng makapal na dokumento sa ibabaw ng mahogany table. “Hawak ko rito ang orihinal na Transfer Certificate of Title (TCT) No. 89452-A. Ang nakasaad na nag-iisang may-ari ng lupang kinatitirikan ng mansyong ito, pati na ang mismong istruktura, ay si Ms. Lara Marie Del Fierro. Binili ito nang buo, walang utang, walang mortgage, bago pa man maganap ang inyong kasal ni Mr. Enrico Salvador.”
Nalaglag ang panga ni Enrico. Nanginginig ang kanyang mga labi habang tinitingnan ang titulo. “H-Hindi totoo ‘yan… Pinaghatian natin ‘to, Lara! Sinabi mo sa akin na naghuhulog tayo sa bangko!”
“Gusto ko kasing makita kung gaano ka kakapal, Enrico,” tugon ko, tinitigan ko siya nang may matinding pandidiri. “Gusto kong malaman kung may natitira ka pang hiya. Ngunit ginamit mo ang pera ko, ang kumpanya ko, at ang kabaitan ko upang magpasikat sa nanay mong sakim. Pinaniwala mo ang buong angkan mo na ikaw ang bumili nito, habang ang totoo, ang bawat sentimong ibinabayad mo sa tinatawag mong ‘hulog’ ay nagmumula sa suweldong ako mismo ang nag-aapruba sa kumpanya kung saan ka nagtatrabaho—ang Horizon Crest.”
“Horizon Crest…?” bulong ni Nicole, unt-unting nawawalan ng kulay ang kanyang mukha. “Ikaw… ikaw ang misteryosong CEO ng Horizon Crest? Ang ‘L.M.D.’ na pumipirma sa mga board resolutions?”
“Ang bilis mo namang makalimot, Nicole,” ngumiti ako nang mapait. “Ikaw ang nag-ayos ng mga financial filings ko noon bago kita pinagkatiwalaan. Akala mo ba hindi ko alam ang ginagawa ninyo? Akala niyo ba nabulag ako ng pagmamahal ko kay Enrico? Hinayaan ko kayong magsaya, dahil gusto kong makita kung hanggang saan aabot ang inyong kasamaan bago ko kayo tuluyang ilibing sa sarili ninyong hukay.”