Eksaktong 11:30 ng gabi, habang patuloy ang marangyang salu-salo sa loob ng ballroom, nakatayo ako sa labas ng hotel habang pinapanood ang pagdating ng tatlong itim na luxury SUV. Bumaba mula roon si Atty. de Leon kasama ang limang tauhan mula sa Bangko Sentral at Central Auditing Team.
“Handa ka na ba, Captain?” tanong ni Atty. de Leon habang hawak ang isang makapal na folder.
“Higit pa sa handa, Attorney. Tapusin na natin ang palabas na ito,” sagot ko habang inaayos ang aking military cap.
Sabay-sabay kaming naglakad pabalik sa ballroom. Nang makita kami ng mga guwardiya ay susubukan sana nila kaming harangin muli, ngunit itinaas ng isa sa mga abogado ang isang Immediate Eviction and Asset Freeze Order na may selyo ng korte. Walang nagawa ang mga security kundi mapaatras.
Pagbukas ng pinto ng grand ballroom, dire-diretso kaming naglakad patungo sa unahan. Sa pagkakataong ito, hindi na musika ang tumigil—literal na natahimik ang buong bulwagan sa awtoridad na dala ng aming pagpasok.
Napatayo si Esmeralda, namumula ang mukha sa galit. “Ikaw na naman?! Ang kapal ng mukha mong bumalik! At nagdala ka pa ng mga pulubi at alipores mo para sirain ang gabi ko?!” sigaw niya habang pababa ng grand staircase.
Sumunod sa kanya si Don Fernando, na sa wakas ay nagsalita na rin. “Katarina, ano ba itong eksenang ginagawa mo? Huwag mong kutyain ang pamilya natin sa harap ng mga investors!”
Humarap ako sa kanila, kalmado ngunit mariin ang bawat salita. “Pamilya? Nawalan ako ng pamilya noong sandaling talikuran mo ako para sa babaeng ‘yan, Papa.”
Ang Shocking Ending: Oras ng Paniningil
Lumapit si Atty. de Leon sa podium, kinuha ang mikropono, at nagsalita sa harap ng lahat ng mga mayayamang bisita.
“Magandang gabi sa inyong lahat. Nais naming ipabatid na ang Manila Imperial Hotel, pati na ang lahat ng accounts na nakapangalan sa hotel na ito, ay opisyal nang isinailalim sa Total Asset Freeze. Effective 11:45 PM, ang tunay at nag-iisang tagapagmana ng buong ari-arian ng yumaong Donya Alicia Ledesma-Valdez ay walang iba kundi ang kanyang anak na si Captain Katarina Valdez.”
Narinig ang bulungan ng mga bisita. Nanlaki ang mga mata ni Esmeralda, habang biglang namutla si Don Fernando at nabitiwan ang kanyang baso ng champagne.
“H-hindi maaari! Ako ang CEO ng hotel na ito! Ako ang nagpatakbo nito!” sigaw ng aking ama, nanginginig ang boses.
“Correction, Don Fernando,” sagot ni Atty. de Leon. “Ikaw ay binigyan lamang ng karapatang mamahala habang nasa serbisyo si Captain Katarina. Ngunit ayon sa huling habilin ng tunay na may-ari, ang sandaling palayasin o talikuran mo ang iyong anak ay ang eksaktong sandali na mawawalan ka ng karapatan sa bawat sentimo ng pamanang ito.”
Kinuha ko ang aking cellphone at ipinakita sa kanila ang isang text notification mula sa aking private banking account.
[BANK TRANSACTION SUCCESSFUL] PHP 1,300,000,000.00 has been successfully transferred to account ending in 0818 (Katarina L. Valdez).
“Eksaktong labinlimang minuto bago mag-hatinggabi, nakuha ko na ang 1.3 Bilyong Piso na pondo ng aking ina,” malamig kong sabi kay Esmeralda. “At kasabay nito, binabawi ko na rin ang hotel na ito. Ibig sabihin… kayo ang walang karapatang manatili rito.”
Humarap ako sa Head of Security ng hotel na dati naming tauhan. “Security, paki-escort palabas ang dalawang taong ito. Ngayon din.”
“Katarina, anak ko, pakinggan mo ako—” nagmamakaawang lumapit ang aking ama, ngunit hinarangan siya ng mga bodyguard ng bangko.
Si Esmeralda naman ay hysterical na sumisigaw habang hinahawakan ang dyamanteng kwintas sa kanyang leeg. “Hindi! Akin ito! Hindi niyo ako pwedeng palayasin!”
“Ah, ang kwintas na iyan?” ngumiti ako nang matalim. “Iyan ay pag-aari ng aking ina. Kung hindi mo iyan huhubarin ngayon, ipapahuli kita sa kasong Qualified Theft.”
Sa harap ng daan-daang alta sosyedad na kanilang ipinagmamalaki, umiiyak at kahiya-hiyang hinubad ni Esmeralda ang kwintas at itinapon sa sahig bago sila tuluyang kinaladkad ng mga guwardiya palabas ng hotel—walang pera, walang ari-arian, at walang natirang dangal.
Pinulot ko ang kwintas ng aking ina, pinunasan ito, at isinuot sa aking sarili. Humarap ako sa mga naiwang investors at donors na tulala pa rin sa mga nangyari.
Itinaas ko ang aking kopita at nag-toast: “Welcome to the new Manila Imperial Hotel. The party is just getting started.”