Bahagi II: Ang Pagbagsak ng Reyna
Habang sumasayaw kami ni Ethan sa aming reception, ramdam ko ang pagmamahal ng mga totoong nakasuporta sa amin. Wala akong suot na peluka—ipinagmalaki ko ang aking kalbong ulo bilang simbolo ng aking laban sa kanser. Si Ethan, sa halip na mahiya, ay hinalikan ang aking noo sa harap ng lahat.
Ngunit habang masaya ang lahat, nagsisimula nang umandar ang hustisya sa kabilang panig ng lungsod.
Pagpatak ng alas-otso ng gabi, eksaktong oras ng aming hapunan, nakatanggap ako ng isang maikling text message mula kay Agent Ramirez ng federal fraud division:
“Files received and verified. Warrants issued. Moving in.”
Hindi ko napigilang mapangiti habang humihigop ng champagne.
“Anong iniisip ng maganda kong asawa?” bulong ni Ethan habang nakayakap sa aking baywang.
“Iniisip ko lang kung gaano kaganda ang regalong ibibigay ko sa pamilya mo,” sagot ko nang may makahulugang ngiti.
Ang Paglusob ng mga Awtoridad
Kinabukasan, imbes na mag-empake para sa aming honeymoon, pumunta kami ni Ethan sa mansyon ng pamilya Mercer. Gusto kong makita ng sarili kong mga mata ang bunga ng aking mga pinaghirapan.
Nadatnan namin doon si Vivian, nakaupo sa kanyang sala, umiinom ng tsaa habang mayabang na nakikipag-usap sa telepono. Nang makita kami, agad siyang tumayo at nagtaas ng kilay.
“Aba, ang lakas ng loob mong tapakan ang bahay ko pagkatapos ng eksena mo sa kasal,” asik niya. “Ethan, nandito ka ba para ihingi ng tawad ang babaeng iyan?”
Bago pa man makasagot si Ethan, bumukas ang malaking pinto ng mansyon nang walang pahintulot. Pumasok ang apat na armadong pederal na ahente, kasunod si Agent Ramirez na may hawak na search warrant at warrant of arrest.
“Vivian Mercer?” seryosong tanong ng ahente.
Nawalan ng kulay ang mukha ni Vivian. “Ano ito? Do you know who I am? Umalis kayo sa jor-ari ko!”
“Vivian Mercer, inaatasan ka naming sumama sa amin sa salang wire fraud, embezzlement, at money laundering mula sa Mercer Foundation. May karapatan kang manahimik…”
Ang Huling Harapan
Habang pinapaspasan ng mga ahente ang paglalagay ng posas sa kanyang mga kamay, lumingon si Vivian sa akin, nanlilisik ang mga mata dahil sa galit at takot.
“Ikaw! Ikaw ang may gawa nito!” sigaw niya, sinusubukang pumiglas. “Ethan, tulungan mo ako! Sinisiraan niya ang pamilya natin!”
Lumapit ako sa kanya, dahan-dahan ngunit may buong awtoridad. Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata.
“Vivian, akala mo ba ang peluka ko lang ang kaya kong hubarin?” bulong ko sa kanya, sapat na malakas para marinig ng lahat sa silid. “Inilantad mo ang sakit ko sa harap ng daan-daang tao upang mapahiya ako. Ngunit inilantad ko ang mga nakaw mong milyun-milyon sa harap ng buong bansa upang mabulok ka sa kulungan.”
Tumingin siya kay Ethan, nagmamakaawa. “Ethan, anak…”
Ngunit humakbang pabalik si Ethan at hinawakan ang aking kamay. “Binalaan kita, Ina. Sabi mo, pagsisisihan ng pamilyang ito ang pagpili sa kanya. Ngunit ngayon, ikaw lang ang nagsisisi dahil napatunayan mong siya ang pinakamagandang bagay na nangyari sa buhay ko—at ang pinakamaling tao na kinalaban mo.”
Ang Bagong Simula
Lumipas ang anim na buwan. Naging laman ng mga balita ang bilyun-bilyong iskandalo ng Mercer Foundation, at opisyal na nasentensyahan si Vivian ng labinlimang taong pagkakakulong na walang piyansa. Ang lahat ng kanyang ari-arian ay kinumpiska upang ibalik sa mga kawanggawa na kanyang ninakawan.
Ngunit para sa amin ni Ethan, nagsimula ang isang bagong pahina.
Ngayong umaga, habang nakatayo ako sa harap ng salamin, hinaplos ko ang aking ulo. May maliliit at maiitim na buhok na muling tumutubo—ang aking oncologist ay nagbigay ng magandang balita: I am officially in remission. Kanser-free na ako.
Niyakap ako ni Ethan mula sa likod, pinagmamasdan ang aming repleksyon.
Sinubukan ni Vivian na gamitin ang aking kahinaan upang sirain ang aming kasal, ngunit hindi niya naintindihan na ang tunay na lakas ay hindi nasusukat sa kapal ng buhok o sa yaman ng pangalan. Ito ay nasusukat sa katotohanan, sa hustisya, at sa pag-ibig na kayang lampasan ang anumang unos.
At sa huli, kami ang nanalo.