Kabanata 2: Ang Katotohanan sa Likod ng mga Harang
Mariin kong hinawakan ang cellphone ko habang nanginginig ang buong katawan ko sa galit at takot. Ang text ni Donya Teresa ay parang isang deklarasyon ng digmaan. Tiningnan ko ang natutulog kong sanggol sa tabi ko—maliit, inosente, at walang kamuwang-muwang sa magulong mundong ginagalawan ng kanyang mga magulang.
“Hindi ko hahayaang makuha ka nila,” bulong ko habang pumapatak ang aking luha sa kanyang maliit na pisngi. “Kahit anong mangyari, ipaglalaban kita.”
Maya-maya pa, dahan-dahang bumukas ang pinto ng aking hospital room. Inaasahan kong si Teresa o ang mga security na naman ang papasok, ngunit ang bumadya sa liwanag ay si Christian. Wala na ang kanyang surgical gown; suot na niya ang kanyang puting doctor’s coat, ngunit bakas sa kanyang mukha ang matinding pagod at lungkot.
“Maya…” mahinang tawag niya. Pumasok siya at dahan-dahang isinara ang pinto.
“Lumabas ka,” malamig kong sagot nang hindi siya tinitingnan. “Baka makita ka ng nanay mo o ng fiancé mo, lagot ka na naman.”
“Pakinggan mo muna ako, pakiusap,” lumapit siya sa gilid ng kama at lumuhod para mapantayan ang paningin ko. May mga luha sa kanyang mga mata. “Ngayon ko lang nalaman ang lahat. Maya, hindi kita binu-block. Hindi kita kinalimutan.”
Natawa ako nang mapait. “Christian, huwag mo akong gawing tanga. Bigla kang nawala, hinarang mo ako sa lahat ng social media, nagpalit ka ng numero. Tapos ngayon sasabihin mong hindi mo alam?”
“Si Mama ang gumawa ng lahat ng ‘yon!” bulalas niya na ikinagulat ko. “Noong gabi bago ako umalis papuntang abroad, uminom kami para sa aking send-off party. Labis akong nalasing at nakatulog. Hindi ko alam na kinuha ni Mama ang cellphone ko. Siya ang nag-block sa iyo, siya ang nagpalit ng SIM card ko, at itinago niya ang lahat ng sulat at email mo sa akin sa nakalipas na siyam na buwan!”
Natigilan ako, ngunit nanatiling matigas ang aking puso. “At bakit hindi mo ako hinanap? Dalawang taon ang sabi mo, pero bakit nandito ka na? Chief OB-GYN ka na agad sa loob ng siyam na buwan?”
“Dahil hindi naman talaga ako nag-abroad para mag-aral,” pag-amin niya habang nakayuko. “Ipinadala ako ni Mama sa isang malalyong probinsya para sa isang mandatory medical mission bilang kondisyon para makuha ko ang aking lisensya at mana sa ospital na ito. Itinago niya ako sa isang lugar na walang maayos na signal. Ang buong akala ko, hindi mo na ako hinahanap dahil nakahanap ka na ng iba—iyon ang sinabi sa akin ni Mama.”
Kabanata 3: Ang Pagtutuos
Habang nagsasalita si Christian, biglang bumukas ang pinto sa ikalawang pagkakataon. Pumasok si Donya Teresa, kasama ang isang magandang babae na nakasuot ng mamahaling damit—si Valerie, ang sinasabing fiancé ni Christian.
“Christian! Ano ang ginagawa mo rito sa kuwarto ng hampaslupang ito?” galit na asik ni Teresa.
Tumayo si Christian, tuwid ang tayo at puno ng galit ang mga mata na hinarap ang kanyang ina. “Ma, sapat na. Nalaman ko na ang lahat ng ginawa mo. Ikaw ang sumira sa amin ni Maya! Ikaw ang nagnakaw ng cellphone ko at nagpanggap na ako!”
“Ginawa ko lang ang sa tingin ko ay makabubuti sa iyo!” depensa ni Teresa, walang bahid ng pagsisisi. “Nararapat ka kay Valerie, hindi sa isang katulong o dukhang tulad niyan! At ang batang iyan,” itinuro niya ang aking anak, “ay isang Montecillo. Kukunin namin siya, palalakhin sa marangyang buhay, at babayaran na lang natin ang babaeng iyan para umalis!”
“Hindi niyo makukuha ang anak ko!” sigaw ko, pilit bumabangon kahit kumikirot ang aking tahi.
“Huwag kang makialam, Maya,” sabat ni Valerie na may mapang-aping ngiti. “Mas mabibigyan ko ng magandang kinabukasan ang batang ‘yan kaysa sa iyo. Pera lang naman ang kailangan mo, ‘di ba? Magkano ba?”
Bago pa man ako makasagot, humakbang si Christian sa pagitan ko at ng kanyang ina.
“Walang kukuha sa anak ko, at walang magbabayad kay Maya,” mariing sabi ni Christian. “Ma, Valerie… tapos na ang kasunduan. Hindi ko pakakasalan si Valerie. At simula sa araw na ito, nagbibitiw na ako bilang Chief OB-GYN ng ospital na ito. Iiwan ko ang lahat ng ari-arian ng mga Montecillo.”
Nanlaki ang mga mata ni Teresa. “Ano?! Hihirapin ka ba dahil lang sa babaeng ‘yan?!”
“Mas pipiliin ko pang magsimula sa wala kasama ang mag-ina ko, kaysa mamuhay sa karangyaan na binuo sa kasinungalingan at kasamaan,” sagot ni Christian. Tiningnan niya ang mga security na nasa labas ng pinto. “Security, ilabas niyo ang dalawang babaeng ito. Hindi sila kasama sa mga pinapahintulutang bumisita sa pasyente.”
Walang nagawa si Teresa at Valerie kundi ang umalis habang nagpupumiglas sa galit.
Kabanata 4: Bagong Simula
Nang tumahimik ang paligid, lumapit muli si Christian sa akin. Lumuhod siya sa tabi ng aking kama at hinawakan ang aking kamay. Ramdam ko ang panginginig ng kanyang mga palad.
“Maya, alam kong napakalaki ng kasalanang nagawa ko dahil sa aking kahinaan at kawalan ng malay. Hindi ko hinihiling na patawarin mo ako agad-agad,” bulong niya habang umiiyak. “Pero pakiusap, hayaan mo akong patunayan ang sarili ko sa iyo at sa anak natin. Hindi ko kayo iiwan. Magsisimula ako mula sa ibaba, bilang isang simpleng doktor sa pampublikong ospital, basta kasama ko kayo.”
Tiningnan ko ang aking anak, na ngayon ay dahan-dahang nagmumulat ng kanyang mga mata—mga matang kamukhang-kamukha ng kay Christian.
Tumingin ako kay Christian. Ang poot na naramdaman ko sa loob ng siyam na buwan ay unti-unting napalitan ng pag-asa. Mahaba pa ang daan patungo sa pagpapatawad, at marami pa kaming kailangang ayusin, ngunit sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, hindi ko na naramdaman na ako ay nag-iisa.
“Sige,” mahina kong sagot, habang may maliit na ngiti sa aking mga labi. “Subukan natin. Para sa anak natin.”
Niyakap ako nang marahan ni Christian habang magkasama naming pinagmasdan ang aming anak. Ang lalaking akala ko ay patay na sa aking puso, ay siyang magiging katuwang ko sa pagsisimula ng isang bagong buhay.