Ang marangyang ballroom na dati’y puno ng bulungan at tawanan ng mga alta-sosyedad ay nabalot ng nakabibinging katahimikan. Ang dulo ng sobreng hawak ko ay patuloy na tinutupok ng apoy, at ang abo nito ay dahan-dahang nalalaglag sa mamahaling carpet.
Nanginig ang panga ni Dominic. Ang kanyang bagong kasal na si Clara ay napasinghap habang hawak ang kanyang belo, at si Beatrice naman ay mabilis na humakbang paitaas sa altar, ang mukha ay kakulay na ng mga puting rosas sa paligid.
“Vivienne,” banta ng boses ni Dominic, bagamat may takot na sa kanyang mga mata. “Wala ka sa sarili mo. Security, ilabas ang babaeng ito! Tumatawag ito ng iskandalo!”
Dalawang lalaking naka-amerikana ang mabilis na lumapit sa akin, ngunit bago pa man nila ako mahawakan, isang pamilyar at awtoritaryong boses ang umalingawngaw mula sa may pintuan.
“Subukan ninyong hawakan ang testigo ko, at sisiguraduhin kong sa kulungan kayo magpapalipas ng gabi,” deklara ni Fiona Vance, habang naglalakad papasok sa gitna ng aisle. Kasunod niya ang apat na unipormadong pulis.
Lalong nagkagulo ang mga bisita. Kinuha ko ang pagkakataong iyon upang ihagis ang nasusunog na sobre sa paanan ni Dominic. Sa loob nito ay ang pekeng sertipiko ng aking “pagkabaliw” na ginawa nila—na ngayon ay abo na.
Itinaas ko ang aking telepono na nakakonekta na pala sa sound system ng simbahan. Sa isang pindot ko, ang boses ni Dominic ay umalingawngaw sa mga speaker ng buong ballroom:
“Mabubuhay ka, Vivienne. Matibay ka naman, ’di ba? Kung ganoon, mag-ingat ka sa paglakad.”
Kasunod nito ang iyak ng anim na araw na sanggol sa gitna ng unos, at ang tunog ng pagtalon ng lock ng pinto.
Napasandal si Beatrice sa altar, habang si Clara naman ay dahan-dahang binitawan ang kamay ni Dominic, puno ng pandiri ang mukha. Ang mga camera na kanina ay nakatutok sa kasal ay lumingon sa amin; ang mga flash ng kislap ng ilaw ay naging mistulang kidlat na tumatama sa mukha ng aking asawa.
“Dominic Vance-Alvarez,” panimula ng pulis, habang inilalabas ang posas. “Inaaresto ka sa kasong Attempted Parricide at Child Endangerment.”
Humakbang ako pasulong, habang si Sophia ay nananatiling mahimbing ang tulog sa aking dibdib, ligtas at mainit. Tiningnan ko ang lalaking minsang nangako na lilingapin ako, na ngayon ay nakaluhod na sa sahig habang pinoposasan.
“Sinabi mo noon na lagi akong mabubuhay, Dominic,” bulong ko, sapat lang para marinig niya sa huling pagkakataon. “Tama ka. At ngayon, panoorin mo kung paano kita rurubduban.”
Habang hihilahin siya ng mga pulis palabas ng simbahan sa harap ng mga mamamahayag, tumalikod na ako. Ang bagyo ay tapos na. At sa wakas, kami ng anak ko ay malaya na.