BAHAGI 3: ANG PAGGUHO NG KASINUNGALINGAN
Lumipas ang dalawang linggo matapos ang iskandalo sa kasal. Ang balita ay hindi agad namatay; sa halip, lumalala pa ito sa bawat araw na lumilipas. Ang pangalang Ilustre at Valderama ay naging simbolo ng kataksilan at kasakiman sa buong bansa. Ngunit habang nakakulong ang aking pamilya at si Mateo sa Pasay City Jail habang hinihintay ang pagdinig ng kanilang kaso nang walang piyansa dahil sa bigat ng ebidensya, nagsisimula pa lamang ang aking laban upang maibalik ang aking buong buhay.
Nasa loob ako ng executive office ng aming kumpanya, ang Ilustre Holdings. Ang silid na ito ay dating pag-aari ng aking lolo, bago ito unti-unting winasak ng maling pamamahala ng aking ama. Sa harap ko ay nakaupo ang lupon ng mga direktor, pawang mga balisa at hindi mapakali.
—Miss Diana,—panimula ni Mr. Tan, ang pinakamatandang miyembro ng board.—Naiintindihan namin ang pinagdaanan mo, ngunit ang kumpanya ay nasa bingit ng pagkabangkarote. Ang kontrata sa mga Valderama ang tanging nagpapanatili sa pagpasok ng pondo. Ngayong nakakulong si Mateo at ang kanyang pamilya ay binawi ang lahat ng kanilang shares, wala na tayong sapat na liquidity upang bayaran ang mga utang sa bangko. Kailangan nating magdeklara ng insolvency.
Tumingin ako sa paligid ng mesa. Ang mga taong ito ay tahimik na sumang-ayon sa planong pagpapakasal nina Mateo at Stella dahil alam nilang may papasok na pera, kahit alam ng ilan sa kanila na may mali sa pagkaka-coma ko.
—Hindi tayo magdedeklara ng bangkarote,—matatag kong sagot. Inilapag ko sa mesa ang isang makapal na asul na folder.
Bumukas ang pinto ng boardroom at pumasok si Alexander, kasama ang kanyang legal team. Sa pagkakataong ito, ipinakilala niya ang kanyang sarili hindi lamang bilang tagapagligtas ko, kundi bilang may-ari at CEO ng Montemayor Conglomerate—ang pinakamalaking investment firm sa Asya.
—Ang Montemayor Conglomerate ay pormal nang binili ang pitumpung porsyento ng mga utang ng Ilustre Holdings mula sa bangko,—pahayag ni Alexander sa malamig ngunit may awtoridad na tinig.—Kasabay nito, inililipat namin ang voting rights at buong pamamahala kay Miss Diana Ilustre. Ang sinumang hindi sang-ayon sa bagong pamunuan ay malayang magsumite ng kanilang resignation bago magtapos ang araw na ito.
Natahimik ang buong silid. Walang sinuman ang naglakas-loob na tumutol. Sa isang iglap, nabawi ko ang buong kontrol sa kumpanya na pinaghirapan ng aking lolo.
Kinahapunan, nagtungo ako sa detention facility kung saan nakakulong si Mateo. Hiniling niya na makita ako nang personal, nagbabakasakaling may natitira pa akong awa para sa kanya.
Nang pumasok ako sa visiting room, halos hindi ko makilala ang lalaking minsan kong minahal. Wala na ang makinis niyang ayos at mamahaling damit; nakasuot siya ng orange na uniporme, magulo ang buhok, at malalim ang mga mata.
Naupo ako sa kabilang bahagi ng salamin at hinawakan ang telepono.
—Diana… salamat at pumunta ka,—bungad niya, bakas ang desperasyon sa tinig.—Alam kong galit ka. May karapatan kang magalit. Pero maniwala ka sa akin, minahal kita! Ginawa ko lang iyon dahil ipinilit ng pamilya ko! Sabi nila, kung hindi ko makukuha ang Ilustre Holdings sa pamamagitan mo o ni Stella, aalisin nila ako sa mana!
Napangiti ako nang bahagya, isang mapait at nanlalamig na ngiti.
—Minahal mo ako, Mateo? Kaya ba tatlong beses mong inutusan si Dr. Morales na dagdagan ang dosis ng lason sa IV fluids ko habang nakahiga ako at walang kalaban-laban sa ospital?
Natigilan siya. Namilog ang kanyang mga mata sa takot.
—P-paano mo…
—Hawak ng NBI ang buong audio recording ng mga tawag mo kay Dr. Morales,—diretso kong sagot.—At alam mo ba kung ano ang pinakamasaklap para sa’yo? Ang sarili mong ama ang nagsumite ng ilang dokumento laban sa’yo kaninang umaga para lamang mailigtas ang natitirang pera ng pamilya ninyo. Iniwan ka na rin nila, Mateo. Katulad ng ginawa mo sa akin.
Nagsimulang tumulo ang luha ni Mateo, ngunit wala na itong epekto sa akin.
—Diana, please! Bawiin mo ang kaso! Mabubulok ako rito! Habambuhay na pagkabilanggo ang naghihintay sa akin!—sigaw niya, kinakalampag ang salamin.
Tumayo ako at inilapag ang telepono.
—Diyan ka nababagay, Mateo. Sa dilim kung saan hindi ka na muling makakasakit ng iba.
Lumabas ako ng pasilidad nang hindi lumilingon. Sa labas, naghihintay ang kotse ni Alexander. Nang sumakay ako, humilig ako sa upuan at ipinikit ang aking mga mata. Ramdam ko ang unti-unting paglaya ng aking kaluluwa mula sa bangungot ng nakaraan, ngunit alam kong may isa pang pinto na kailangan kong isara: ang pamilyang nagtaksil sa sarili nilang dugo.