Isang masamang pagkakamali ang ipagpalagay ni Rafael na siya ang pinakamatalino sa kwartong iyon.
Nang makalabas siya ng kwarto, idinilat ko ang aking mga mata. Mawawala na ang panghihina sa aking mukha at papalitan ng isang malamig at determinadong tingin. Walang nakakaalam—kahit ang doktor—na hindi totoong sakit ang pumapatay sa akin. Matagal ko nang natuklasan na unti-unti niyang nilalason ang aking pagkain gamit ang heavy metals para magmukhang likas na organ failure ang aking pagkamatay.
Ngunit hindi ako tumawag ng pulis. Mas gusto kong panoorin siyang bumagsak mula sa tuktok ng kanyang ginagawang pangarap.
Ang Ikalawang Araw: Ang Trap
Kinabukasan, habang abala si Rafael sa pakikipag-usap sa aming mga abogado para ihanda ang mga “papeles ng pamana,” ipinatupad ko ang aking huling utos.
Ginamit ko ang natitira kong lakas para tawagan si Atty. Valderrama, ang pinakasektreto at pinagkakatiwalaang abogado ng aking yumao na ama.
“Atty. Valderrama, ituloy niyo na ang Huling Habilin at ang Operational Lockout. Siguraduhing walang makakaligtas.”
Nang gabing iyon, pumasok si Rafael sa aking kwarto. Wala nang pagpapanggap. Hindi na siya nag-aalalang makita ko siyang nakangiti.
“Isang araw na lang, Amanda,” bulong niya habang tinititigan ang cardiac monitor. “Salamat sa bilyon-bilyon mo. Kami ni Vanessa—oo, ang sekretarya mo—ay magiging napakasaya sa Switzerland.”
Hindi ako kumibo. Isinara ko lang ang aking mga mata at hinayaan siyang magdiwang nang maaga.
Ang Ikatlong Araw: Ang Katapusan
Ito ang araw na inaasahan niyang malalagutan ako ng hininga. Pumasok siya sa kwarto kasama ang tatlong abogado at dalawang pulis, na handa nang pumirma sa death certificate at kumuha ng kontrol sa aking empire.
Ngunit nagulat siya nang makitang nakaupo ako sa aking kama, maayos ang suot, at nakatitig sa kanya nang may ngiti sa aking mga labi. Tinanggal ko na ang mga tubo at dextrose.
“A-Amanda? Bakit… bakit ka nakaupo? Sabi ng doktor—” nauutal na tanong ni Rafael, namumutla at tila nakakita ng multo.
“Sabi ng doktor, tatlong araw na lang ang buhay ko, ‘di ba?” pinalitan ko ng tawa ang kanyang gulat. “Rafael, ang doktor na ‘yon ay binayaran KO para sabihin sa’yo ang gusto mong marinig. Ang gamot na binibigay sa akin dito sa ospital? Detoxifier para linisin ang lason na unti-unti mong ipinapainom sa akin sa bahay.”
Nanlaki ang kanyang mga mata. “Ano?!”
Ang Pagbagsak ng Maskara
Tumayo ako mula sa kama at inabot ang isang envelope mula sa bedside table.
“Inakala mo ba talaga na ako ay mahina at walang alam?” sabi ko habang naglalakad patungo sa kanya. “Bawat pirma na ibinigay ko sa’yo sa nakalipas na limang taon ay hindi para sa kontrol ng negosyo. Lahat ng pinapirmahan ko sa’yo ay mga transfer of liability at guarantor documents para sa lahat ng utang at ilegal na transaksyon ng kumpanya.”
Naglabas si Atty. Valderrama ng mga papeles at iniharap kay Rafael.
“Mr. Rafael, sa kasalukuyan, ang lahat ng ari-arian ni Amanda ay naipatala na sa isang pampublikong Charitable Foundation na hindi mo pwedeng galawin. Ngunit ang $50 Million na utang sa mga dayuhang bangko at ang kasong Embezzlement at attempted murder? Nakapangalan Lahat sa’yo.”
Hindi pa nakakabawi si Rafael nang pumasok ang dalawa pang pulis mula sa National Bureau of Investigation (NBI).
“Mr. Rafael, hinuhuli ka namin sa kasong Attempted Murder sa pamamagitan ng paglalason, Corporate Fraud, at Money Laundering. Mayroon kaming mga CCTV footage mula sa inyong bahay at ang salaysay ng sekretarya mong si Vanessa, na pumasok sa plea bargain laban sa’yo kapalit ng kanyang kaligtasan.”
Ang Malamig na Pamamaalam
Bagsak ang bahag ng buntot ni Rafael. Lumuhod siya sa aking harapan, umiiyak at nagmamakaawa—sa pagkakataong ito, totoo na ang kanyang mga luha.
“Amanda, patawarin mo ako! Ginawa ko lang ‘yon dahil natatakot ako… mahal kita! Pakiusap, alisin mo ang mga kaso!”
Yumuko ako at ibinulong sa kanyang tainga ang eksaktong mga salitang sinabi niya sa akin tatlong araw ang nakalipas:
“Sa wakas… tapos na rin ang pagpapanggap ko. Akin na ang lahat, Rafael… pati ang kalayaan mo.”
Pinanood ko siyang kaladkarin ng mga pulis palabas ng ospital habang nagwawala at sumisigaw.
Humarap ako sa bintana at tiningnan ang kalangitan. Ako si Amanda. Inakala nilang ako ay isang madaling biktimahin, ngunit nakalimutan nila: Ako ang nagmana ng empire na ito, at hindi ako nabubuhay sa awa ng sinuman.