NAKITA AKO NG LOLO KO NA NAGLALAKAD SA ARAWAN HABANG KILIKILI KO ANG AKING BABY AT NAGTANONG, “BAKIT HINDI MO GAMIT ANG KOTSE NA IBINIGAY KO SA’YO?” NANG MALAMAN NIYANG INAGAW ITO NG KAPATID KO, ISANG NAKAKAKILABOT NA KARMA ANG IPINATIKIM NIYA RITO KINAUGABIHAN!
Ako si Maya, dalawampu’t anim na taong gulang, at isang single mother. Nang isilang ko ang anak kong si Lucas, tiniis ko ang lahat ng hirap. Wala akong ibang inaasahan kundi ang sarili ko, at ang pinakamamahal kong lolo na si Lolo Arturo, isang kilala at mayamang negosyante na laging nandiyan para suportahan ako.
Iba ang trato sa akin ng sarili kong ina na si Mama Susan. Simula pagkabata, ang paborito niya ay ang nakababata kong kapatid na si Clara. Si Clara ay maganda, maarte, at laging nakukuha ang gusto niya. Kung anong meron ako, kukunin niya, at laging sasabihin ni Mama, “Pagbigyan mo na ang kapatid mo, mas kailangan niya ‘yan.”
Bago umalis si Lolo Arturo papuntang Amerika para sa anim na buwang medical treatment, binilhan niya ako ng isang napakagandang regalong pampa-anak: isang bagong-bagong Mercedes-Benz SUV.
“Para hindi kayo mahirapan ni Lucas sa pagpunta sa ospital at sa pamimili. Gusto ko, ligtas at komportable ang apo sa tuhod ko,” bilin ni Lolo bago siya umalis, iniwan ang susi at mga papeles ng sasakyan sa bahay ni Mama kung saan ako pansamantalang nakikitira.
Ngunit kinabukasan pagkaalis ni Lolo, nagbago ang lahat. Pilit na kinuha ni Mama ang susi mula sa akin.
“Aanhin mo ba ang ganyang kagarang sasakyan, Maya? Nasa bahay ka lang naman nag-aalaga ng bata! Si Clara, bagong promote sa trabaho niya at madalas makipag-date sa mga mayayamang lalaki. Kailangan niya ng magandang imahe. Hiramin muna niya ang Mercedes. Mag-bike ka na lang kung bibili ka sa palengke!” bulyaw ni Mama.
Sinubukan kong lumaban, pero sinigawan nila ako at pinagbantaang palalayasin sa bahay kasama ang baby ko. Dahil sa takot at kawalan ng pera, hinayaan ko na lang. Araw-araw kong nakikita si Clara na nagmamaneho ng sasakyang para sana sa anak ko, habang ipinagmamalaki niya ito sa social media na parang siya ang bumili.
ANG PAGKIKITA SA KALSADA
Lumipas ang limang buwan. Isang tanghaling tapat, napakainit ng sikat ng araw. Kailangan kong dalhin si Lucas sa pediatrician dahil nilalagnat ito. Nakiusap ako kay Clara na ihatid kami, pero inirapan lang niya ako. “May party kaming pupuntahan ng mga friends ko. Mag-tricycle ka na lang!” sagot niya bago pinaharurot ang Mercedes.
Naglalakad ako sa gilid ng highway, basang-basa ng pawis at halos mangiyak-ngiyak habang bitbit ang bag ng bata at karga si Lucas na umiiyak dahil sa init at lagnat. Wala akong makitang tricycle na bakante. Pakiramdam ko ay napakawala kong kwentang ina dahil hindi ko man lang mabigyan ng komportableng byahe ang anak ko, gayong may sasakyan naman kaming inilaan para sa amin.
Biglang isang itim na van ang huminto sa tapat ko. Bumukas ang pinto at lumabas ang isang matandang lalaking naka-suit, may hawak na tungkod, at bakas ang gulat at galit sa mukha.
“Maya? Apo? Bakit ka naglalakad sa gitna ng initan na karga ang bata?”
Si Lolo Arturo. Napaaga ang balik niya mula sa Amerika.
Hindi ko na napigilan ang humagulgol. Ikinuwento ko ang lahat—kung paano kinuha ni Mama ang susi, kung paano ginawang service ni Clara ang sasakyan para sa kaniyang mga party, at kung paano nila ako pinagbantaang palalayasin.
Nanigas ang panga ni Lolo. “Sumakay ka rito. Dadalhin natin si Lucas sa ospital. At pagkatapos… may kailangan tayong bawiin.”
Ang “Surprise Party” ni Clara
Kinagabihan, nagdaraos si Clara ng isang magarbo at maingay na party sa isang sikat na bar sa Bonifacio Global City. Nakaparada ang Mercedes sa pinaka-sentro ng entrance, para makita ng lahat ng mga kaibigan niyang elite.
“Wow, Clara! Ang ganda talaga ng car mo! Bigay ba ‘yan ng suitor mo?” tanong ng isang kaibigan niya.
“Of course! Hard work pays off, you know,” pagmamayabang ni Clara habang hawak ang baso ng champagne.
Biglang dumating ang isang malaking towing truck, kasunod ang sasakyan ni Lolo Arturo. Sa harap ng lahat ng bisita, kinabitan ng bakal ang Mercedes.
“Hoy! Anong ginagawa niyo sa sasakyan ko?!” sigaw ni Clara habang tumatakbo palabas, kasunod si Mama Susan na nakabihis din ng mamahalin.
Bumaba si Lolo Arturo mula sa van, kasama ang kaniyang abogado at dalawang pulis.
“Sasakyan mo, Clara?” malamig na tanong ni Lolo. “Sa pagkakaalam ko, ang pangalang nakasulat sa rehistro nito ay Maya Santos. At ang perang pambili nito ay galing sa bulsa ko.”
“L-Lolo! Surprise po! Kararating niyo lang po pala!” nauutal na sabi ni Mama Susan, pilit na lumalapit para humalik.
“Huwag mo akong malolo-lolo, Susan,” tabig ni Lolo. “Nalaman ko kung paano niyo pinagmalupitan ang panganay mo habang wala ako. Pinagamit mo ang sasakyang pampa-anak ni Maya para lang sa luho ng isa mo pang anak?”
Ang Nakakakilabot na Karma
Hinarap ni Lolo ang abogado. “Atty. Cruz, iproseso na ang lahat. Lahat ng properties na nakapangalan kay Susan—ang bahay na tinitirhan nila, ang allowance na ibinibigay ko buwan-buwan, at ang pwesto ni Clara sa kumpanya natin—bawiin lahat.”
“Lolo, hindi niyo pwedeng gawin ‘yan! Saan kami titira?!” tili ni Clara.
“Sa kalsada, kung saan mo pinaglakad ang kapatid mo at ang apo ko sa gitna ng initan,” sagot ni Lolo. “At isa pa, dahil ginamit mo ang sasakyan nang walang pahintulot ng may-ari, ang insurance company ay magsasampa ng kasong Carnapping laban sa iyo.”
Sa mismong gabi ring iyon, pinalayas nina Lolo sina Mama Susan at Clara sa bahay. Dahil ang lahat ng gamit nila ay galing sa pera ni Lolo, tanging ang mga damit lang nila ang pinayagang dalhin. Si Clara naman ay dinala sa presinto para sa questioning.
Ang Wakas
Inilipat kami ni Lucas ni Lolo sa isang bagong condo na mas malapit sa ospital at sa kumpanya. Ibinigay niya sa akin ang buong kontrol sa isa sa kaniyang mga sangay ng negosyo para masiguro ang kinabukasan namin ni Lucas.
Natutunan nina Mama Susan at Clara na ang yaman na kinuha sa pamamagitan ng pang-aapi ay hindi kailanman magtatagal. Ang Mercedes? Naibalik sa amin ni Lucas. Pero higit sa sasakyan, ang nakuha ko ay ang hustisya at ang proteksyon ng taong tunay na nagmamahal sa amin.
Ngayon, tuwing nagmamaneho ako, tinitingnan ko si Lucas sa back seat na mahimbing na natutulog sa loob ng malamig na sasakyan. Wala nang maglalakad sa ilalim ng initan, dahil ang karma ay laging dumarating sa tamang oras para sa mga taong mapang-abuso.