KABANATA 2: Ang Pagbagsak ng Huwad na Kaharian
“Eksena?” Natawa ako nang mahina habang humahakbang palapit sa gate. Dinig na dinig ko ang sarili kong boses na umaalingawngaw sa tahimik na subdivision. “Adrian, sa tingin mo ba eksena pa lang ito?”
Tumingin ako kay Nico na hawak-hawak pa rin ni Camille. Kitang-kita ko ang takot sa mga mata ng apat na taong gulang kong anak. “Nico, pumunta ka kay Mang Lito. Doon ka muna sa kotse.”
“Huwag, Nico. Dito ka lang sa Tita Camille mo,” agaw ng assistant habang lalong humigpit ang hawak sa anak ko. Tumingin siya kay Adrian na tila ba hihingi ng proteksyon. “Sir Adrian, baka kung ano pang gawin ni Ma’am Selene sa bata. Masyado siyang emosyonal ngayon.”
“Camille,” malamig kong pinuputol ang sasabihin niya. “Bitawan mo ang anak ko kung ayaw mong ipakaladkad kita sa labas ng property na ito.”
“Selene, tama na!” Sumigaw na rin si Adrian, humakbang pababa ng hagdan at hinarangan si Camille. “Masyado ka nang nagiging mapangmataas! Akala mo ba hindi ko alam ang ginawa mo sa palengke? Nagwawala ka raw doon dahil lang sa isang pirasong crab? Napahiya ang pangalan ko dahil sa pag-iinarte mo! Tama lang na i-freeze ni Camille ang accounts mo para matuto ka namang magtipid!”
Tinitigan ko ang asawa ko—ang lalaking binibihisan ko ng mamahaling suit, ang lalaking binigyan ko ng upuan sa boardroom ng kumpanya ng pamilya ko.
“Ang pangalan mo ang napahiya, Adrian?” Tanong ko, unti-unting lumalapit sa kanya. “Sino ba ang nagbigay sa’yo ng pangalang ipinagmamalaki mo ngayon? Sino ang naglagay sa’yo sa posisyong ‘yan? Nakalimutan mo na ba kung saan kita pinulot?”
Namula ang mukha ni Adrian sa galit, lalo na’t nakikinig ang mga bodyguard at si Mang Lito. “Huwag mong isumbat sa akin ang nakaraan, Selene! Kung wala ako, hindi lalago ang Ledesma Development Corporation! Ako ang nagpapatakbo ng kumpanya habang ikaw, nakaupo lang dito sa bahay!”
“Sir Adrian, pumasok na muna kayo sa loob. Ako na ang bahala rito,” sabat ni Camille, pilit ipinapakita ang pagiging “asikaso” habang suot pa rin ang paborito kong silk robe. “Ma’am Selene, mag-usap na lang kayo kapag kalmado na kayo. At tsaka, hindi na gumagana ang fingerprints n’yo sa system. In-update ko na ang security para sa kaligtasan ni Sir.”
Tiningnan ko si Attorney Mendez na nasa likod ko lang. Tumango siya sa akin. Ang hawak niyang black folder ay naglalaman ng lahat ng pirasong magwawakas sa laro nilang dalawa.
“Hindi ko na kailangang pumasok sa bahay na ‘yan, Camille,” sabi ko habang diretso ang tingin sa kanila. “Dahil sa loob ng tatlong oras, kayong dalawa ang lalabas dyan.”
Kinuha ko ang phone ko at may tinawagan.
“Isara ang lahat ng system ng Ledesma Group. I-revoke ang access ni Adrian Buenaventura sa lahat ng server, opisina, at funds ng kumpanya. Ngayon din.”
KABANATA 3: Ang Pagbawi sa Emperyo
Bago pa man makasagot si Adrian, sabay na tumunog ang mga phone nila ni Camille.
Unang rumehistro ang takot sa mukha ng assistant. “Sir… ang corporate credit card natin, ‘Declined’ sa transaction para sa marketing event bukas. At… hindi ko mabuksan ang HR portal.”
“Ano?” Agad na tiningnan ni Adrian ang sarili niyang phone. Sunod-sunod ang pasok ng mga notification. Access Denied. Corporate Account Suspended. Emergency Board Meeting Called.
“Selene, ano itong ginagawa mo?!” Galit na galit na lumapit si Adrian sa gate, pilit binubuksan ang rehas pero naka-lock ito mula sa labas kung nasaan ako. “Ibalik mo ang access ko! May pinapipirmahan akong contract bukas worth 500 million!”
“Ang kontratang ‘yan? Kaninang 2:00 PM pa kinansela ng board,” sagot ni Attorney Mendez habang humahakbang pasulong. “Mr. Buenaventura, pinalalagdaan n’yo po ang kontratang iyon gamit ang pekeng authorization mula kay Mrs. Selene Ledesma-Buenaventura. Dahil sa ginawa ninyong pakikialam sa mga personal at corporate assets ng asawa ninyo, pormal na kayong tinanggal ng Board of Directors bilang CEO.”
Nabitawan ni Adrian ang rehas ng gate. “Hindi maaari… Ako ang CEO! Ako ang mukha ng kumpanya!”
“Ikaw ang empleyado ng kumpanya,” pagwawasto ko. “At ngayong araw, terminated ka na.”
Binalingan ko si Camille na unti-unti nang namumutla sa likod ng asawa ko. Ang kaninang mayabang na ngiti ay napalitan ng panginginig.
“Camille, nireport mo ako sa security kanina para sa ‘suspicious transaction’ dahil lang sa ₱8,500 na king crab?” Sabi ko, habang dahan-dahang binubuksan ang gate gamit ang master key na hawak ni Attorney Mendez. “Puwes, pormal ka nang kinasuhan ng legal team ko ng Qualified Theft, Usurpation of Authority, at Child Coercion dahil sa pagkuha mo sa anak ko nang walang pahintulot ko.”
“Ma’am… Ma’am Selene, sumusunod lang po ako kay Sir Adrian!” Biglang nagbago ang tono ng boses niya. Nanginginig ang mga kamay niya habang hawak ang robe ko. “Si Sir po ang nagsabi na kontrolin ang expenses n’yo! Sabi niya, sa kanya nakapangalan ang lahat!”
“Diyan ka nagkamali,” sabi ko habang pilit na kinukuha si Nico mula sa tabi niya. Sa pagkakataong ito, mabilis na lumapit si Nico sa akin at niyakap ko siya nang mahigpit. “Ang prenuptial agreement namin ni Adrian ay malinaw. Ang bahay na ito, ang kumpanya, ang lupang tinitayuan n’yo—lahat iyan ay Ledesma property. Walang naitatabi si Adrian kundi ang sweldong ibinibigay ko sa kanya buwan-buwan.”
“Selene, pag-usapan natin ito,” biglang lumambot ang boses ni Adrian, pilit hinahawakan ang braso ko pero hinarangan siya ng dalawang lalaking naka-suit. “Para sa anak natin… para kay Nico. Nagkamali lang ako, nadala lang ako ng stress sa trabaho. Si Camille ang nagmungkahi ng lahat ng ito!”
“Sir Adrian?!” Nanlaki ang mga mata ni Camille sa narinig. “Ginamit mo ako! Sabi mo hiwalay na kayo ng asawa mo sa loob ng kwarto! Sabi mo sa akin mapupunta ang mansion na ito!”
KABANATA 4: Ang Wakas ng Huwad na Reyna
“Mang Lito,” tawag ko sa matapat naming driver. “Tawagan mo ang mga kasambahay sa loob. Ilabas ninyo ang lahat ng gamit ko mula sa basement at ibalik sa master bedroom.”
“Opo, Madam! Masusunod po!” May ngiti sa mukha ni Mang Lito, halatang natutuwa sa pagbabalik ng totoong may-ari ng bahay.
“At ang mga gamit ng dalawang ito?” Tanong ni Attorney Mendez habang nakaturo kina Adrian at Camille.
Tiningnan ko silang dalawa. Si Adrian na halos lumuhod na sa harap ko, at si Camille na umiiyak na habang sinusubukang hubarin ang silk robe ko dahil sa takot.
“Ihagis n’yo sa labas ng gate,” utos ko. “Kahit anong bagay na binili gamit ang pera ko, iwanan nila. Kung ano ang suot nila nang pumasok sila sa kumpanyang ito, ‘yun lang ang maaari nilang dalhin.”
“Selene, parang awa mo na! Saan ako pupunta? Wala akong pera sa personal account ko, lahat nandoon sa corporate!” Sigaw ni Adrian habang itinutulak siya ng mga security guard palabas ng mansyon.
“Bumalik ka sa health center sa Quezon, Adrian. Baka doon, maalala mo kung paano maging tao,” huling sabi ko bago tumalikod.
Humarap ako kay Camille na ngayon ay nakaupo na sa kalsada sa labas ng gate, suot na lang ang simpleng t-shirt at pantalon, umiiyak habang pinapanood ng mga kapitbahay na kanina pa nakikiusyoso. Ang mga cellphone na kanina ay nakatutok sa akin sa palengke ng Pasay, ngayon ay nakatutok na sa kanila—kumukuha ng video na tiyak na magiging viral bukas.
“Akala mo ba kapag ngumiti sa’yo ang asawa ko, ikaw na ang reyna?” Sabi ko sa kanya habang dahan-dahang isinasara ang gate ng mansyon. “Tandaan mo ito, Camille: Ang reyna ay hindi bastang pinapalitan ng isang assistant. Dahil bago pa kayo natutong mag-ambisyon… ako na ang may-ari ng buong emperyong ito.”
Pinihit ko ang pinto ng aking bahay, kasama ang aking anak, at tuluyang iniwan ang nakaraan sa labas ng aking bakuran.