Si Sir Gerald. Ang Head ng Operations.
Ang buong function hall na kanina lang ay tahimik ay biglang binalot ng mas nakabibinging katahimikan. Walang nangahas huminga nang malalim. Lahat ng mata ay dahan-dahang lumipat mula kay Ate Marissa patungo sa lalaking nakasuot ng mamahaling gray suit, na noon ay biglang nabitawan ang hawak na wine glass.
Clink.
Gumaralgal ang baso sa mesa, natapon ang pulang alak na parang dugo sa maputing table cloth.
“Anong… anong kalokohan ito?” nauutal na sabi ni Sir Gerald. Pinilit niyang tumawa, pero halatang pilit at gipit. “Sir Ramon, huwag kayong maniwala sa batang ‘yan. Nag-imbento lang ‘yan ng mga numero para sirain ang reputasyon ng kumpanya dahil magre-resign siya!”
Hindi gumagalaw si Sir Ramon. Nakatitig lang siya sa dokumentong inilatag ko. Ang mga ugat sa kanyang leeg ay unti-unti nang lumalabas.
“Gerald,” mababa at malamig ang boses ng CEO. “Bakit bank account ng asawa mo ang nakalagay dito?”
Doon na tuluyang bumagsak ang balikat ni Ate Marissa. Napaupo siya sa sahig, humahagulgol. “Patawad po, Sir Ramon… Patawad po! Pinilit niya lang ako!”
Ang Sabwatan sa Likod ng “Mabait” na Mukha
Katabi ko si Joel, na noon ay nanginginig na rin sa galit matapos mapagtantong mahigit apat na libo ang kinakaltas sa kanya buwan-buwan. Tumingin ako kay Sir Ramon at ipinaliwanag ang lahat.
“Matagal ko na pong napapansin na magkaiba ang computation sa payslip na ibinibigay sa amin ni Ate Marissa kumpara sa aktwal na pumapasok sa bank account namin,” panimula ko. “Noong una, akala ko ay tax o SSS deduction lang. Pero nang i-compute ko, hindi nagtutugma.”
Nalaman ko ang buong modus nang minsang maiwan ni Ate Marissa ang kanyang laptop na naka-log in sa payroll system habang nagbe-break. Dahil ako ang tech support ng operations, tinulungan ko siyang ayusin ang error sa printer niya nang araw na iyon. Doon ko nakita ang dalawang magkaibang database.
-
Database A: Ang totoong sahod na inaprubahan at pinapirmahan kay Sir Ramon.
-
Database B: Ang binagong listahan kung saan bawas na ang sahod naming mga bagong pasok.
Ang natitirang “butal” o ang perang kinaltas ay hindi napupunta sa kumpanya. Inililipat ito ni Ate Marissa sa isang hiwalay na account—ang personal na account ng asawa ni Sir Gerald.
“Si Sir Gerald ang nag-aapruba ng mga promosyon at salary adjustment sa operations,” patuloy ko, habang nakatitig kay Gerald na ngayon ay pawis na pawis na. “Siya ang pumipili kung sinong empleyado ang madaling lokohin—yung mga bago, tahimik, at walang alam sa labor laws. Si Ate Marissa naman ang gumagawa ng double payroll. Naghahati sila sa nakukuha nilang higit ₱1.3 million sa loob ng dalawang taon.”
Ang Pagbagsak ng mga Maskara
“Sir Ramon, naging tapat ako sa inyo nang labindalawang taon!” sigaw ni Ate Marissa, gumagapang paitaas para hawakan ang tuhod ng CEO. “Binalaan niya ako! Sabi niya, tatanggalin niya ako sa trabaho at sisiraing ang pangalan ko kapag hindi ako sumunod! May sakit ang asawa ko, sir…”
“Pero nakuha mo pa ring magpabili ng cake kapag may birthday kami gamit ang perang ninakaw mo sa amin?” biglang sumbat ni Bryan, isa sa mga biktima. “Kaya pala ang bait-bait mo, kasi konsensya mo ‘yung nagbabayad!”
Tumingin si Sir Ramon kay Gerald. Ang CEO na kilalang patas ngunit napakahigpit ay dahan-dahang tumayo. Sa puntong ito, alam ng lahat na wala nang urong pabalik.
“Gerald, ikaw ang pinalaki kong supervisor. Itinuring kitang kapatid,” sabi ni Sir Ramon, gumaralgal ang boses sa tindi ng emosyon. “At ikaw naman, Marissa… nirespeto ka ng lahat dito.”
Humarap ang CEO sa akin, kinuha ang envelope, at tiningnan ang buong listahan. Pagkatapos ay humarap siya sa security guard na nasa pinto ng function hall.
“I-lock ang mga pinto,” utos ni Sir Ramon. “Tumawag kayo ng pulis. Walang aalis sa gabing ito hangga’t hindi nakakarating ang mga otoridad.”
Nagsisigaw at nagmakaawa si Ate Marissa, habang si Sir Gerald naman ay napasandal na lang sa pader, tulala at batid na tapos na ang kanyang karera at karangalan.
Ang Bagong Simula
Habang nagkakagulo ang lahat sa pagdating ng mga pulis, nilapitan ako ni Sir Ramon. Inabot niya sa akin ang aking resignation letter na nakalagay pa rin sa ibabaw ng mesa.
“Marco,” sabi niya, may halo ng lungkot at labis na paghanga sa kanyang mga mata. “Hihilingin ko sana na bawiin mo ito. Ang kumpanyang ito ay nangangailangan ng mga taong may prinsipyo at tapang na kagaya mo. Kung mananatili ka, ibibigay ko sa iyo ang posisyon ni Gerald bilang Head of Operations—na may totoong sahod, walang bawas, at may karagdagang bonus.”
Tiningnan ko ang aking mga kasamahan na noon ay lumapit na rin sa akin, nagpapasalamat dahil kung hindi dahil sa lakas ng loob ko, patuloy silang nananakawan ng mga taong pinagkakatiwalaan nila.
Ngumiti ako kay Sir Ramon at kinuha ang panulat.
“Salamat po, Sir Ramon,” sabi ko. “Pero pirmahan ko muna ang aking bagong kontrata.”
Ang Christmas party na iyon, na nagsimula sa pagtitipid at takot, ay nagtapos sa pagkamit ng hustisya. Hindi man naging masaya ang gabi para sa mga nagtaksil, para sa aming mga ordinaryong empleyado, iyon ang pinakamagandang regalo ng Pasko—ang mabawi ang aming dignidad at ang bawat sentimo ng aming pinaghirapan.