Narito ang pagpapatuloy ng kwento ni Maya at ang kapana-panabik nitong wakas:
Tumingin ako sa orasan ng aking telepono. Alas-siyete y media na.
Bumalik ako sa restaurant. Mag-isa kong kinain ang malamig na steak at ang cake na may kandilang hindi man lang nasindihan. Eksaktong alas-otso, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Lucas.
【Maya, pasensya na. May emergency dito sa ospital, hindi ako makakaabot. Mauna ka na kumain.】
Emergency. Ang limang taong coma ng kanyang ex-girlfriend ay isang permanenteng emergency sa buhay niya na laging mas importante kaysa sa akin.
Hindi ako nag-reply. Ipinadala ko sa kanya ang picture ng resibo ng hapunan na may timestamp, kasabay ng isang maikling mensahe.
【Lucas, tapos na ako. At tapos na rin tayo.】
Pagkatapos noon, tinanggal ko sa wakas ang singsing sa aking daliri. Dahil sa matinding pagbaba ng aking timbang noong nakaraang taon, madali na itong nahulog. Iniwan ko ito sa ibabaw ng mesa kasama ng bayad.
3
Kinabukasan, maagang dumating ang best friend kong si Celine kasama ang isang van para sa paglipat. Habang nag-eempake ako ng aking mga natitirang gamit, biglang bumukas ang pinto gamit ang lumang password.
Pumasok si Lucas, mukhang pagod at gulo-gulo ang buhok mula sa night shift. Nang makita niya ang mga kahon sa sala at si Celine na may hawak na tape, napahinto siya.
“Ano ‘to, Maya? Ano na namang palabas ito?” tanong niya, bakas ang inis sa boses.
“Hindi ito palabas, Lucas. Nag-eempake ako. Aalis na ako,” seryoso kong sagot.
“Dahil lang ba sa hindi ako nakarating kagabi? Sinabi ko naman sa’yo, may pasyente akong inasikaso! Bakit ba napakababaw mo?”
“Mababaw?” Sumabat na si Celine, hindi na nakatiis. “Lucas, birthday niya kagabi! At nandoon ka sa kwarto ng ex mo, pinupunasan ang likod niya habang ang fiancé mo ay nag-iisa sa restaurant! Huwag mo kaming ma-baligtad!”
Natigilan si Lucas. Tumingin siya sa akin, tila doon lang nag-sink in sa kanya ang petsa. “Maya… I’m sorry. Nakalimutan ko. Masyado lang talagang maraming trabaho sa ospital—”
“Hindi mo nakalimutan ang trabaho, Lucas. Nakalimutan mo ako. Dahil kahit kailan, hindi naman ako naging priyoridad sa’yo,” pagputol ko sa kanyang mga palusot. “Ang password ng pinto, ang mga damit kong ginupit ng nanay ni Leila, ang refrigerator na puno ng multo ng nakaraan niyo… Pagod na akong makipagsiksikan sa buhay mo.”
Lumapit siya at hinawak ang braso ko. “Mag-usap tayo nang maayos. Huwag mong kanselahin ang kasal dahil lang sa galit.”
Inalis ko ang kamay niya at inabot ang isang envelope. “Naka-sign na ako sa cancellation ng mga wedding vendors natin. Yung kalahati ng deposit na binayaran ko, itinuturing ko nang bayad sa dalawang taong pananatili ko rito. Malaya ka na, Lucas. Pwede mo nang hintayin si Leila nang walang istorbo.”
4
Isang buwan ang mabilis na lumipas. Lumipat ako sa isang maliit ngunit maayos na apartment malapit sa bago kong pinapasukang kumpanya. Nag-focus ako sa aking karera at unti-unting ibinalik ang sigla ng aking katawan.
Isang gabi, habang nag-aayos ng mga dokumento, biglang tumunog ang telepono ko. Si Lucas. Ilang linggo ko na siyang hindi kinakausap at naka-block ang numero niya, ngunit tumatawag siya gamit ang hindi kilalang numero.
Sinagot ko ito. Ang boses niya sa kabilang linya ay basag at nanginginig.
“Maya… please, huwag mong ibaba,” pakiusap niya. “Gusto ko lang malaman mo… nagising na si Leila kagabi.”
Natahimik ako. Sa loob ng limang taon, iyon ang pinangarap niya. “Mabuti naman kung ganoon. Sana maging maayos ang recovery niya.”
“Pero Maya… hindi na ako ang kilala niya,” umiiyak na sabi ni Lucas. “Nang magising siya, ang naaalala lang niya ay ang huli naming pag-aaway bago ang aksidente. Sinabi niya sa nanay niya na ayaw na niya akong makita dahil matagal na kaming tapos bago pa siya ma-coma. Galit siya sa akin.”
Hindi ako nagsalita. Nakinig lang ako sa kanyang mga hikbi.
“Nang umuwi ako sa bahay, sobrang dilim, Maya. Walang naghihintay sa akin. Doon ko lang narealize… sa loob ng dalawang taon, ikaw ang nag-aalaga sa akin habang ang isip ko ay nasa nakaraan. Ang password ng pinto… tinangka kong ilagay ang birthday mo, pero hindi ko matandaan ang eksaktong araw. Ang tanga-tanga ko. Pwede ba tayong magsimula ulit?”
Tumingin ako sa bintana ng aking apartment, tanaw ang mga ilaw ng lungsod. Malaya, payapa, at masaya.
“Lucas,” mahinahon kong sabi. “Ang pitong taon ng palihim kong pagmamahal sa’yo, at ang dalawang taon nating relasyon ay sapat na para marealize ko na hindi natin pwedeng pilitin ang mga bagay na hindi nakalaan. Nabulag ka sa guilt at panghihinayang kay Leila, at nabulag naman ako sa pag-asang mamahalin mo rin ako balang araw. Ngayong pareho na tayong nagising… oras na para harapin natin ang katotohanan.”
“Maya, please…”
“Salamat sa mga alaala, Lucas. Pero tapos na talaga tayo.”
Ibinaba ko ang telepono at tuluyan nang ibinura ang kanyang numero.
Sa pagtatapos ng kwentong ito, napagtanto ko na ang pagbitaw ay hindi nangangahulugang natalo ka. Minsan, ito ang tanging paraan upang mahanap mo muli ang iyong sarili na matagal mong nawala sa pagpapasaya sa taong hindi ka kailanman pinahalagahan.