NANG SIYAM NA BUWAN AKONG BUNTIS, ITINULAK AKO NG ASAWA KO SA ISANG BANGIN NG YELO PARA SA $50 MILLION NA LIFE INSURANCE. SA ARAW NG AKING BUROL, NAKANGISI SIYA KASAMA ANG KANYANG KABIT. INAKALA NILANG PATAY NA AKO… NGUNIT HINDI NILA ALAM NA NAGBALIK AKO UPANG TULUYAN SILANG KALADKARIN SA IMPYERNO!
Sinasabi nila na ang pinakamalamig na bagay sa mundo ay ang yelo sa itaas ng bundok. Ngunit nagkakamali sila. Wala nang mas lalamig pa sa puso ng lalaking pinangakuan mo ng iyong buong buhay, ang ama ng batang dinadala mo sa iyong sinapupunan, na handang pumatay kapalit ng salapi.
Ako si Celeste. At ito ang kwento kung paano ako bumangon mula sa sarili kong libingan upang bawiin ang aking buhay mula sa mga demonyong nagtangkang kumuha nito.
ANG BANGIN AT ANG PAGTATAKSIL
Isang linggo bago ang aking kabuwanan, niyaya ako ng asawa kong si Roman sa isang luxury winter cabin sa itaas ng bundok ng yelo. Isang “babymoon” daw upang makapagpahinga kami bago lumabas ang aming anak. Inakala kong isa itong romantikong regalo, ngunit isa pala itong patibong.
Isang hapon, dinala niya ako sa gilid ng isang matarik at nagyeyelong bangin upang kumuha raw ng litrato. Nakatayo ako sa gilid, hawak ang aking malaking tiyan.
“Mahal, umatras ka pa nang kaunti para makita ang view,” nakangiting utos ni Roman.
Nang humakbang ako, bigla siyang lumapit. Hindi para yakapin ako, kundi para itulak ang aking dibdib nang buong lakas.
Nawalan ako ng balanse. Ang huling nakita ko bago ako mahulog sa malalim na bangin ay ang malamig, walang-awa, at malademonyong ngisi sa mukha ng lalaking minahal ko.
Nahulog ako sa kadiliman. Ngunit hindi ginusto ng Diyos na mamatay ako. Bumagsak ako sa isang makapal na patong ng malambot na nyebe sa isang nakausling bahagi ng bangin, ilang metro lamang mula sa itaas. Nabali ang aking binti at puno ako ng galos, ngunit buhay ako. At sa mismong oras na iyon, dahil sa matinding trauma, pumutok ang aking panubigan.
Sa gitna ng nagyeyelong gabi, mag-isa, duguan, at nag-aagaw-buhay, isinilang ko ang aking anak na lalaki. Natagpuan kami ng isang matandang mountain ranger na may dalang aso kinabukasan. Dinala niya kami sa isang tagong ospital sa kabilang bayan, kung saan ako nagpagaling nang palihim.
ANG PEKENG PAGLULUKSA NG MGA DEMONYO
Makalipas ang isang buwan, nakita ko ang sarili kong pangalan sa balita. Ideneklara akong patay. Ayon kay Roman, “aksidente” raw akong nahulog dahil sa madulas na yelo. Dahil hindi natagpuan ang aking katawan sa ilalim ng bangin (dahil nailigtas na ako), idineklara itong lost at sea/snow.
Bakit niya ginawa iyon? Dahil nag-iwan ang yumaong ama ko ng isang $50 Million (nasa 2.8 Bilyong Piso) na Life Insurance Policy na nakapangalan sa akin, at si Roman ang tanging benepisyaryo kapag namatay ako nang hindi naisisilang ang aming anak.
Ngayon ang araw ng aking “libing.”
Nasa labas ako ng malaking kapilya, nakasuot ng isang mahaba at itim na trench coat, nakasuot ng shades, at mahigpit na karga ang aking malusog na sanggol na nakabalot sa makapal na kumot.
Sumilip ako mula sa bahagyang bukas na pinto ng kapilya. Nakita ko si Roman na nakatayo sa harap ng isang walang-lamang kabaong. Umiiyak siya sa harap ng mga bisita at mamamahayag, pinupunasan ang mga pekeng luha.
Ngunit nang tumalikod siya mula sa karamihan at magtungo sa isang madilim na pasilyo, sinundan ko siya ng tingin. Nakatayo roon ang kanyang sekretarya, si Valeria.
Mabilis na hinalikan ni Roman si Valeria sa labi. “Konting acting na lang, babe,” pabulong na tawa ni Roman. “Mamayang hapon, papasok na ang $50 Million sa bank account ko. Wala na ang pabigat na asawa ko at ang batang iyon. Tayo na ang mag-eenjoy sa yaman niya.”
Ngumisi si Valeria at pumulupot sa leeg ni Roman. “Ang galing mo talaga. Hindi na ako makapaghintay na mag-shopping sa Paris.”
Nagtawanan silang dalawa, ipinagdiriwang ang aking kamatayan habang nasa loob mismo ng bahay-dalanginan.
ANG PAGBANGON NG PATAY
Hindi ko na hinintay na matapos ang seremonya.
Sinipa ko ang malalaking pintuan ng kapilya. Bumukas ito nang malakas, lumikha ng isang nakakabinging alingawngaw na nagpatigil sa musika at sa mga bulungan ng mga tao.
Nabaling ang lahat ng atensyon sa pinto. Dahan-dahan kong tinanggal ang aking shades at naglakad patungo sa gitna ng kapilya.
Nalaglag ang mga panga ng mga bisita. Nagsimulang sumigaw ang ilan dahil sa matinding gulat at takot. Ang mga mamamahayag na naroon ay mabilis na nag-angat ng kanilang mga camera.
Nang makita ako ni Roman, namutla siya nang husto. Para siyang nakakita ng pinakanakakapanindig-balahibong multo. Tila umatras ang lahat ng dugo sa kanyang katawan, at ang kanyang mga tuhod ay nagsimulang manginig. Si Valeria, na nakasunod sa kanya, ay napatakip sa bibig, nanlalaki ang mga mata.
“C-Celeste…?” nanginginig na usal ni Roman. Ang kanyang boses ay tila naputol sa lalamunan. “P-Paanong… patay ka na!”
Ngumiti ako. Isang ngiting walang kahit anong bakas ng awa.
“Pasensya na kung na-late ako sa sarili kong burol, Roman,” malamig kong bati, umaalingawngaw sa buong tahimik na kapilya. Ipinakita ko ang sanggol na hawak ko. “At pasensya na kung nadala ko ang anak na tinangka mong patayin para sa $50 Million.”
Nag-gasp ang buong kapilya. Nagkagulo ang mga media.
“A-Anong sinasabi mo?! B-Buhay ka! Salamat sa Diyos!” natatarantang palusot ni Roman. Pilit siyang ngumiti at humakbang palapit, umaarteng masaya at pilit na inaabot ang braso ko. “Babe, akala ko nawala na kayo sa akin! Bumalik ka—”
PAAAK!
Isang napakalakas na sampal ang ibinigay ko sa kanya. Sa tindi ng pwersa, napabagsak siya sa sahig.
“Huwag mo akong hahawakan, demonyo ka!” sigaw ko, tuluyan nang inilabas ang galit na naipon sa aking dibdib. Hinarap ko ang mga bisita at ang mga camera. “Hindi ako nahulog sa bangin! Itinulak ako ng lalaking ito! Pilit niya akong pinatay kasama ng anak ko para makuha ang insurance money, para makasama niya ang kabit niyang si Valeria!”
ANG PARUSA NG IMPYERNO
“Nagsisinungaling siya! Nabaliw na siya dahil sa trauma!” sigaw ni Valeria, pilit na pinagtatanggol si Roman.
Ngunit bago pa man makatayo si Roman, pumasok ang isang pulutong ng mga armadong pulis sa pamumuno ni Inspector Morales, kasama ang Insurance Fraud Investigator. Matagal ko na silang nakausap habang ako ay nagpapagaling, at plinano namin ang eksaktong sandaling ito.
“Roman Delgado at Valeria Santos,” malamig na anunsyo ng Inspektor. “Inaaresto namin kayo para sa kasong Frustrated Parricide, Attempted Murder, at Insurance Fraud. Nakuha namin ang mga CCTV footage sa cabin na nagpapakitang magkasama kayong nagplano, at ang mga text messages ninyo sa isa’t isa tungkol sa pagpatay sa asawa mo.”
Bumigay ang mga tuhod ni Valeria at napaluhod siya, umiiyak at sumisigaw. “Hindi! Inutusan niya lang ako! Si Roman ang nagplano ng lahat! Wag niyo akong ikulong!”
Nagwawala si Roman habang pinoposas siya ng mga awtoridad. Kinakaladkad siya palabas, ngunit pilit siyang lumingon sa akin, umiiyak na parang isang duwag na bata.
“Celeste! Parang awa mo na! Asawa mo ako! Patawarin mo ako!” nagmamakaawa niyang hiyaw.
Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa.
“Ang asawa ko ay namatay noong araw na itinulak mo ako sa bangin,” kalmado ngunit matalim kong sagot. “Mabulok ka sa kulungan nang walang ni isang sentimo. Iyon ang huling regalong maibibigay ko sa’yo.”
Pinanood ko silang isakay sa sasakyan ng pulis, napapaligiran ng mga flash ng camera at panghuhusga ng mga tao. Ipinagdiriwang nila ang aking kamatayan kanina, ngunit ngayon, sila ang tuluyang inilibing nang buhay.
Niyakap ko ang aking anak, huminga nang malalim, at ngumiti. Ang yelo sa bundok ay maaaring pumatay, ngunit hindi nito kailanman mapapantayan ang nag-aapoy na tapang ng isang inang nagtatanggol sa kanyang anak.