Bahagi 2 (Wakas)
Sa halip na sumagot, lumapit si Adrian—hindi sa akin, kundi kay Bianca. Hinawakan niya ito sa siko at dahan-dahang hinila palabas ng kusina na tila ba si Bianca ang biktima na kailangan niyang ilayo sa isang panganib.
“Hayaan mo muna siya, Bianca. Mainit lang ang ulo niyan,” marahan at banayad ang boses ni Adrian, ang boses na matagal ko nang gustong marinig tuwing magkaaway kami, ngunit ngayon ko lang narinig para sa ibang tao. “Mag-order na lang tayo ng pagkain sa labas.”
Hindi man lang siya lumingon sa akin bago sila tuluyang lumabas ng bahay para iwan ako.
Naiwan akong mag-isa sa kusina, tanging ang ugong ng exhaust fan at ang sarili kong mababaw na paghinga ang naririnig ko. Tiningnan ko ang duguan kong kamay. Ang sakit na nanggagaling sa hiwa ay walang-wala kumpara sa unt-unting pagdurog ng puso ko.
Pitong taon. Pitong taon kong binuo ang kasal na ito sa ibabaw ng mga kasinungalingan at pagbabalat-kayo. Akala ko, sadyang ganoon lang siya kalalamig. Akala ko, kasalanan ko kung bakit hindi ko makuha ang pagmamahal na gusto ko dahil hindi ako sapat.
Pero sa araw na ito, malinaw na ang lahat. Hindi siya manhid. Hindi siya maselan. Kaya niyang maging maalaga, kaya niyang maging mapagparaya—hindi lang sa akin.
Huminga ako nang malalim. Sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon, hindi na luha ang lumabas sa mga mata ko, kundi isang malamig na determinasyon.
Hindi ko na hinugasan ang karne. Iniwan ko ang kutsilyo sa lababo, kasama ang lahat ng pagkaing inihanda ko para sa kanila. Pumunta ako sa banyo, hinugasan ang sugat ko, at dahan-dahang binalot ng benda. Pagkatapos, pumasok ako sa kwarto namin.
Kinuha ko ang pinakamalaking maleta na mayroon kami. Walang galit, walang sigaw, walang pagmamadali. Isa-isa kong itinala at inimpake ang mga damit ko, ang mga dokumento ko, at ang mga mahahalagang gamit na ako mismo ang bumili.
Habang nag-iimpake, napatingin ako sa litrato ng kasal namin na nakasabit sa dingding. Mukha kaming masaya. Pero ngayon, nakikita ko na ang katotohanan sa mga mata ni Adrian sa litratong iyon—isang lalaking napilitan lang, isang lalaking kailanman ay hindi ibinigay ang buong puso sa akin.
Sakto pagkatapos kong isara ang zipper ng maleta, narinig ko ang pagbukas ng pinto sa sala. Bumalik na sila.
“Angela!” tawag ni Adrian, bakas ang inis sa boses niya. “Naka-order na kami ng pagkain. Linisin mo na ‘yang kusina at itapon mo na ‘yung naduguang karne. Nakakadiri.”
Hinatid ko ang maleta ko palabas ng kwarto. Pagkababa ko sa sala, natigilan silang dalawa. Si Bianca ay may hawak pang milk tea—na siguradong si Adrian ang nagbayad—habang si Adrian naman ay nakakunot-noo na nakatingin sa maletang hila-hila ko.
“Ano ‘yan?” tanong ni Adrian, malamig pa rin ang tono pero may halong pagtataka. “Saan ka pupunta? Sino ang mag-aasikaso ng mga pagkain dito?”
Tiningnan ko siya nang direkta sa mga mata. Walang kurap. Walang takot.
“Mag-asikaso? Adrian, may kasama ka namang iba,” lumingon ako kay Bianca na biglang nag-iwas ng tingin. “Mula ngayon, malaya niyo nang makakain ang kahit anong gusto niyo. Kahit magpalitan pa kayo ng laway araw-araw, wala na akong pakialam.”
“Angela, ano ba ‘yang mga sinasabi mo? Dahil lang sa strawberry nagwawala ka nang ganyan? Ang babaw mo naman!” bulyaw ni Adrian, pilit na ibinabalik ang sisi sa akin tulad ng lagi niyang ginagawa.
“Hindi ito dahil sa strawberry, Adrian,” mahinahon kong sagot, at ang kahinahunang iyon ang tila nagpapakaba sa kanya ngayon. “Dahil ito sa pitong taon na itinuring ko ang sarili kong katulong at estranghera sa bahay na ito. Dahil ito sa katotohanang hinding-hindi mo ako minahal.”
Lumapit ako sa kanya, kinuha ko ang singsing sa aking daliri, at walang pag-aalinlangang ibinagsak ito sa ibabaw ng coffee table.
“Mag-usap na lang tayo sa pamamagitan ng abogado ko para sa annulment,” sabi ko.
“Angela, sandali—” Pagkaunang pagkakataon, nakita ko ang takot sa mga mata ni Adrian. Humakbang siya paitaas para hawakan ako, ngunit bago pa man dumikit ang kamay niya sa akin, iniwas ko na ang sarili ko.
“Huwag mo akong hawakan,” malamig kong sabi, ginagaya ang tono ng boses na ginamit niya sa akin sa loob ng pitong taon. “Alam mo namang milyong-milyong bakterya ang nasa kamay ng tao, ‘di ba? Ang dugyot.”
Tumalikod ako at tuloy-tuloy na naglakad palabas ng pinto, hila ang aking maleta. Habang sumasara ang pinto sa likuran ko, narinig ko pa ang pagtawag ni Adrian sa pangalan ko, ngunit hindi na ako lumingon.
Sa bawat hakbang ko palayo sa bahay na iyon, kasabay ng pagtulo ng huling luha ko, naramdaman ko ang isang bagay na matagal ko nang naiwala: ang aking kalayaan.