APAT NA ARAW KONG IPINAGKATIWALA ANG BAGONG PANGANAK KONG ASAWA SA AKING INA. PAG-UWI KO, NADATNAN KONG NAG-AAPOY SA LAGNAT ANG AMING SANGGOL, AT ANG ASAWA KO AY HALOS MAWALAN NA NG MALAY. NANG IBULONG NIYA ANG MGA SALITANG, “HINDI NILA AKO PINAYAGANG TAWAGAN KA,” DOON KO LUBUSANG NAKITA KUNG GAANO KAHALIMAW ANG SARILI KONG PAMILYA.

Ang Pilit na Pag-alis

Ako si Mateo, tatlumpu’t limang taong gulang. Dalawang linggo pa lamang nakakapanganak ang asawa kong si Clara sa aming panganay na si Leo. Medyo maselan ang naging panganganak niya kaya kailangan niya ng matinding pahinga.

Ngunit isang emergency sa kumpanya ang nangyari. Bilang Head Engineer, kinailangan kong lumipad papuntang Cebu upang ayusin ang isang bumagsak na proyekto. Dahil ayaw kong maiwang mag-isa si Clara, nakiusap ang aking inang si Doña Carmela at kapatid kong si Beatrice na sila na muna ang titira sa bahay namin upang mag-alaga.

“Wag kang mag-alala, Mateo. Kami na ang bahala sa mag-ina mo. Mag-focus ka sa trabaho mo,” matamis na pangako ng aking ina.

Kahit may kaunting kaba dahil alam kong hindi paborito ng ina ko si Clara mula pa noon dahil sa pagiging simpleng probinsyana nito, naniwala ako. Apat na araw lang naman. Tuwing gabi, sinusubukan kong tumawag, ngunit laging si Beatrice ang sumasagot. “Tulog na si Clara, Kuya. Nagpapahinga. Wag mo na siyang istorbohin,” sabi nito.

Ang Nakakagimbal na Pag-uwi

Tinapos ko ang trabaho ko nang walang tulog para makauwi agad. Pagbukas ko ng pinto ng aming bahay, napansin kong tahimik. Inaasahan kong sasalubungin ako nina Mama o Beatrice, ngunit nakita ko ang mga mamahaling bag nila sa sala at mukhang nag-shopping pa sila.

Mabilis akong umakyat sa master bedroom upang makita ang aking mag-ina.

Pagbukas ko ng pinto, sumalubong sa akin ang matinding init. Naka-patay ang aircon. Madilim ang kwarto, nakasara ang makakapal na kurtina. At doon, sa ibabaw ng kama, nakita ko si Clara.

Nabitawan ko ang aking bag.

Nanginginig si Clara, balot ng makapal na kumot, at basang-basa ng pawis. Namumutla ang kanyang mga labi na tila walang dugo. At sa tabi niya, umiiyak nang napakahina ang aming sanggol na si Leo. Nang hawakan ko ang anak ko, para siyang baga sa sobrang init! Nag-aapoy siya sa lagnat!

“Clara! Diyos ko, anong nangyari?!” natatarantang sigaw ko. Tumakbo ako at niyakap ang aking asawa. Napakainit din niya!

Dahan-dahang iminulat ni Clara ang kanyang mga mata. Halos wala na siyang lakas upang magsalita. Tumingin siya sa akin, tumulo ang kanyang mga luha.

Nanginginig niyang hinawakan ang aking kamay, at sa isang napakahina at paos na boses, bumulong siya…

“M-Mateo… t-tulong… k-kinuha nila ang cellphone ko… h-hindi nila ako pinayagang tawagan ka…”..
Ito ay bahagi lamang ng kwento. Ang buong kwento at ang kapana-panabik na wakas ay nasa link sa ibaba ng komento  

Ang Mukha ng mga Halimaw

Parang huminto ang pag-ikot ng aking mundo. Nawala ang hangin sa aking baga. Kinuha nila ang cellphone niya ?! Hindi siya pinayagang tumawag habang
naghihingalo sila ng anak ko ?!

“Sshh, nandito na ako, Clara. Ililigtas ko kayo,” umiiyak kong bulong. Mabilis kong binuhat si Leo gamit ang isang braso, at inalalayan ko si Clara gamit ang isa pa.

Paglabas namin ng kwarto, saktong umaakyat sa hagdan sina Dona Carmela at Beatrice. May bitbit silang mga paper bags mula sa mga luxury boutiques.
Nagtatawanan pa sila.

Nang makita nila akong buhat ang aking mag-ina, natigilan sila.

“O, Mateo! Nandito ka na pala! Ang aga mo yata?” nakangiting bati ng aking ina, tila walang nakikitang mali sa kalagayan ng asawa’t anak ko.

“Anong ginawa niyo sa kanila ?! ” dumadagundong na bulyaw ko na yumanig sa buong bahay. “Bakit nag-aapoy sa lagnat ang anak ko ?! Bakit nakapatay ang aircon at
kinuha ninyo ang cellphone niya ?! ”

Umirap si Beatrice. “Kuya, ang OA mo. Pinatay namin ang aircon kasi baka makasama sa baby yung masyadong malamig. Tsaka kinuha ko yung phone niya kasi
panay ang reklamo! Gusto lang magpapansin sa’yo. Konting lagnat lang ‘yan, iinom lang ng gatas ‘yan!”

“Nag-iinarte lang ang asawa mong ‘yan, Mateo,” sabat ni Dona Carmela nang walang kahit anong awa. “Nung panahon namin, nanganganak kami sa bahay pero
kinabukasan naglalaba na kami! Masyado mong ini-spoil yang babaeng ‘yan. Gusto ko lang siyang turuan kung paano maging tunay na ina na hindi laging naka-asa
sa asawa!”

Ang Pagsabog ng Katotohanan

Kumulo ang lahat ng dugo sa aking katawan. Ang mga babaeng akala ko ay kapamilya, inilagay sa bingit ng kamatayan ang aking asawa at anak para lang sa
kanilang baluktot at malupit na kayabangan!

Tinitigan ko ang ina at kapatid ko. Ang dating paggalang ko sa kanila ay tuluyang namatay at naging isang nakamamatay na yelo.

“Tinuturuan ng leksyon?” malamig at nakakatakot kong tanong. “Hinayaan ninyong mag-agaw-buhay ang apo at pamangkin ninyo … dahil lang sa ego ninyo ?! ”

Maingat kong ibinaba si Clara at Leo sa sofa sa pasilyo. Kinuha ko ang aking cellphone at agad na tumawag ng ambulansya. Pagkatapos, hinarap ko silang mag-ina.
Bawat hakbang ko palapit sa kanila ay tila nagbabadya ng bagyo.

“M-Mateo, wag mo kaming tingnan nang ganyan. Para sa ikabubuti rin ng asawa mo ‘yon-” umatras ang aking ina nang makita ang galit sa mga mata ko.

“Lumayas kayo sa bahay ko,” madiin at walang-emosyong utos ko.

“Ano ?! ” matinis na tili ni Beatrice. “Kuya! Nanay natin ang pinapalayas mo dahil lang sa babaeng’yan ?! ”

“Wala akong nanay na mamatay-tao!” bulyaw ko, dinuduro ang aking ina. “Nagpapadala ako sa inyo ng kalahating milyon buwan-buwan para sa mga luho ninyo!
Ako ang nagbabayad ng bahay niyo, ng mga sasakyan niyo, pati na ʼyang mga binili niyo ngayong araw gamit ang credit card ko! Habang nag-sho-shopping kayo,
naghihingalo sa init ang asawa ko ?! ”

“Mateo! Wala kang utang na loob!” umiiyak na galit ng ina ko.

Kinuha ko ang credit card ko mula sa wallet ni Beatrice at pinunit ito sa mismong harapan nila.

“I-block ko ang lahat ng bank accounts ninyo ngayon din. Lahat ng properties na binili ko para sa inyo, kukunin ko pabalik,” malamig kong hatol. “At kapag may
nangyaring masama sa asawa at anak ko … ipapakulong ko kayo pareho for Child Abuse at Serious Illegal Detention dahil sa pagkuha niyo ng telepono niya.”

“HINDI! Mateo, parang awa mo na! Wala kaming sariling pera!” nagwawalang sigaw ng aking ina, sinusubukang hawakan ang braso ko, ngunit mabilis ko siyang
itinulak palayo.

“Wala akong pakialam. Lumabas kayo ng pinto bago ko pa makalimutan na kadugo ko kayo.”

Ang Bagong Mundo ng Ama

Dumating ang mga paramedics at mabilis na inilagay sa stretcher sina Clara at Leo. Wala akong ibang pinansin kundi ang pamilya ko. Nilagpasan ko sina Dona
Carmela at Beatrice na ngayon ay umiiyak at nagmamakaawa sa sahig habang inilalabas namin ang mag-ina ko.

Salamat sa mabilis na aksyon, nailigtas ang buhay ng aking sanggol at unti-unting nakabawi si Clara. Habang nakaupo ako sa tabi ng hospital bed nila, hawak ko
nang mahigpit ang kamay ng aking asawa. Nang imulat niya ang kanyang mga mata at ngumiti sa akin, alam kong nagawa ko ang tama.

Kinansela ko ang lahat ng sustento ko sa aking ina at kapatid. Tuluyan silang namulubi at napilitang magbenta ng mga lumang gamit upang mabuhay, habang pinag-
uusapan at pinandidirihan sila ng buong subdivision nang lumabas ang balita sa ginawa nila sa aking mag-ina.

Natutunan ko nang araw na iyon, na ang pag-ibig at katapatan ay hindi palaging dumadaloy sa parehong dugo. Ang tunay mong pamilya ay ang mga taong handang
protektahan ka sa oras ng iyong kahinaan, at hindi ako kailanman magdadalawang-isip na sunugin ang aking nakaraan para lamang panatilihing ligtas ang aking