KAKABILI KO LANG NG PANGARAP KONG CONDO SA BGC… HINDI KO INASAHANG ANG ASAWA KO MISMO ANG MAGPAPASOK NG KABIT NIYA ROON HABANG NASA CEBU AKO PARA SA TRABAHO… NGUNIT HINDI NILA ALAM NA MAY ISANG TAONG MATAGAL NANG NAGHIHINTAY SA LOOB NG UNIT!

Ako si Camila Reyes.

Tatlumpo’t dalawang taong gulang. Isang senior marketing director sa malaking kumpanya sa Makati. Halos sampung taon akong nag-ipon para mabili ang una kong luxury condo sa Bonifacio Global City.

Hindi iyon regalo ng asawa ko.

Hindi rin mana.

Bawat piso roon ay galing sa overtime ko, sa walang katapusang business trips, at sa mga gabing halos matulog na ako sa opisina dahil sa sobrang pagod.

Habang inuubos ko ang kabataan ko para mabuo ang pangarap naming mag-asawa…

Si Daniel naman ay laging may dahilan.

Minsan nawalan ng trabaho.

Minsan nalugi raw ang negosyo.

Minsan naman sinabi niyang depressed siya kaya kailangan niyang “magpahinga”.

At ako naman itong paulit-ulit na naniwala.

Hanggang dumating ang araw na tuluyang nasira ang lahat.

Tatlong linggo bago ang turnover ng condo, nakatanggap ako ng notification mula sa bangko tungkol sa credit card transaction ko.

Isang luxury boutique sa Greenbelt.

Halos dalawang daang libong piso.

At alam kong hindi ako ang gumamit noon.

Si Daniel iyon.

Pero hindi pera ang pinakamasakit.

Kundi ang litrato.

May isang batang influencer na si Kylie Fernandez na nag-post ng Instagram story. Dalawampu’t tatlong taong gulang siya. Maganda. Maputi. Palaging nasa mga sosyal na rooftop bar sa BGC.

At suot niya ang eksaktong diamond bracelet na binayaran gamit ang credit card ko.

Nakangiti siya sa camera habang may kamay ng isang lalaki sa bewang niya.

Nakilala ko agad ang Rolex na suot ng lalaking iyon.

Regalo ko iyon kay Daniel noong ikapitong anniversary namin.

Parang nanlamig ang buong katawan ko.

Ngunit hindi pa roon nagtapos.

Kinabukasan, habang naliligo si Daniel, tumunog ang cellphone niya. Hindi ko sana sasagutin.

Pero nakita ko ang pangalan ni Kylie na may heart emoji.

Parang may humila sa akin.

Sinagot ko ang tawag.

Tahimik muna sa kabilang linya bago may mahinang tawa.

“Babe, nakuha mo na ba yung access card ng condo? Excited na akong makita yung walk-in closet natin.”

Parang may sumabog sa tenga ko.

Hindi ako agad nakapagsalita.

At marahil dahil akala niyang si Daniel ang kausap niya, tuloy-tuloy lang siya.

“Siguraduhin mong mapaalis mo na si Camila ha. Ayokong makita pa yung legal wife mo doon. Nakakawala ng mood.”

Mahigpit kong hinawakan ang cellphone.

Pagkatapos ay malamig akong nagsalita.

“Pasensya ka na. Pero mukhang maling babae ang natawagan mo.”

Biglang naputol ang tawag.

Paglabas ni Daniel ng banyo, agad niyang nakita ang mukha ko.

Ngunit imbes na mataranta…

Ngumiti pa siya.

At doon ko lalong naintindihan kung gaano siya kakapal.

“Alam mo na?” kalmado niyang tanong habang nagpupunas ng buhok.

Hindi ako makapaniwala.

“Ganito mo lang sasabihin?”

Umupo pa siya sa sofa na parang walang nangyari.

“Camila, maging practical tayo. Matagal na akong pagod sa relasyon natin. At dahil kasal tayo, hati tayo sa condo.”

Gusto kong basagin ang lahat ng gamit sa apartment.

“Pinaghirapan ko ang condo na iyon!”

“Tayo ang mag-asawa,” malamig niyang sagot. “At ayon sa batas, conjugal property iyon.”

Pagkatapos ay ngumisi siya.

“At saka… mas bagay doon si Kylie.”

Doon ako tuluyang natahimik.

Hindi dahil natalo ako.

Kundi dahil may naalala ako.

May isang sikreto tungkol sa condo na hindi alam ni Daniel.

Tatlong araw bago ang turnover, lihim akong tinawagan ng developer.

Nagkaroon daw ng kakaibang insidente sa penthouse floor.

May isang tech businessman na dating nakatira roon na biglang nawala matapos masangkot sa investment scam sa Taguig.

Bago raw ito mawala, paulit-ulit niyang sinasabing may itinago siyang “mahalagang bagay” sa katabing unit ng condo ko.

Pagkatapos noon, sunod-sunod na may nagtangkang pumasok sa floor.

May nagpapanggap na broker.

May nagpapanggap na maintenance staff.

At dalawang beses nang may nahuling pilit binubuksan ang emergency control panel sa hallway.

Kaya lihim na nag-install ang developer ng surveillance cameras at hidden audio recording system sa buong floor.

Hindi ko iyon gaanong pinansin noon.

Pero habang pinapanood ko si Daniel na masayang nag-iimpake para dalhin ang kabit niya sa condo na ako ang bumili…

Dahan-dahan akong napangiti.

“Sige,” mahina kong sabi. “Sa inyo na muna ang condo.”

Napatigil siya.

“Talaga?”

Tumango ako.

“May business trip ako sa Cebu bukas. Baka next week pa ako makabalik. Kayo na muna bahala sa pag-aayos.”

Hindi niya maitago ang tuwa sa mukha niya.

Kinagabihan, sinadya kong iwan ang envelope na may apat na access card sa ibabaw ng dining table.

Eksaktong alas-dose ng gabi…

Habang kunwari’y natutulog ako sa kwarto…

Tahimik kong pinanood sa CCTV app ang asawa kong lumabas ng apartment dala ang dalawang maleta.

Ilang minuto lang ang lumipas…

May isang babaeng naka-pulang dress na dumating sa parking lot.

Si Kylie.

Nakangiti siyang yumakap kay Daniel bago sila sumakay sa kotse papunta sa condo ko sa BGC.

Tahimik lang akong nakatingin sa cellphone.

Ngunit nang makarating sila sa floor ng condo…

Biglang namatay ang ilaw sa hallway.

Kasunod noon, may lumabas na notification sa screen ng CCTV system.

“MOTION DETECTED INSIDE UNIT 34-B.”

Napabangon ako agad.

Dahil wala dapat tao sa loob ng condo.

Wala pa kaming naililipat kahit isang gamit.

Ngunit bago pa ako makahinga nang maayos…

May isa pang notification na lumabas.

“AUDIO RECORDING ACTIVATED.”

At kasunod noon…

May narinig akong paos na boses ng isang lalaki mula sa loob ng madilim na unit.

Mahina.

Pagod.

Ngunit sapat para manginig ang buong katawan ko.

“Ayaw ko nang magtago… alam kong babalik sila para kunin ang perang iyon…”

Napatitig ako sa screen ng cellphone ko habang paulit-ulit na umaalingawngaw ang paos na boses ng lalaking nasa loob ng unit.

“Ayaw ko nang magtago… alam kong babalik sila para kunin ang perang iyon…”

Biglang naputol ang audio.

Kasunod noon, sunod-sunod na yabag ang narinig ko mula sa hallway ng condo.

Huminto si Daniel.

Kita ko sa CCTV kung paano siya napatingin kay Kylie. Pareho silang namutla.

“Ano ‘yon?” nanginginig na tanong ni Kylie habang mahigpit na kumakapit sa braso niya.

“Baka guard lang,” pilit na sagot ni Daniel kahit halatang kinakabahan din siya.

Ngunit sa sumunod na segundo…

Dahan-dahang bumukas ang pinto ng unit 34-B.

Mag-isa.

Walang tao.

Madilim ang buong loob ng condo maliban sa mahinang emergency light mula sa kusina.

Narinig ko ang mahinang paghinga ni Kylie.

“Daniel… ayokong pumasok.”

Ngunit dahil sabik na sabik siyang maangkin ang condo, pilit niyang hinila ang babae papasok.

“Arte mo naman. Wala ‘yan.”

Tahimik akong nakaupo sa kama habang pinapanood silang maglakad sa loob ng unit na ako mismo ang bumili.

Habang lumalalim ang gabi, mas lalo akong kinakabahan.

Dahil alam kong may tao talaga roon.

At hindi iyon multo.

Makalipas ang ilang minuto, nagsimulang gumalaw ang camera sa sala.

May aninong mabilis na dumaan sa likod nina Daniel.

Napahiyaw si Kylie.

“May tao!”

Lumingon si Daniel ngunit wala siyang nakita.

“Tumigil ka nga!”

Ngunit bago pa siya makalapit sa hallway, biglang bumukas ang speaker system ng condo.

At muling narinig ang parehong boses.

“Kung naririnig ninyo ito… ibig sabihin nakabalik na sila…”

Parang nawalan ng kulay ang mukha ni Daniel.

“Anong kalokohan ‘to?”

Pagkatapos ay may sumunod na tunog.

Isang mahinang pagkatok mula sa master bedroom.

Tok.

Tok.

Tok.

Unti-unting umatras si Kylie habang umiiyak.

“Aalis na tayo…”

Ngunit eksaktong hahawak na sana sila sa pinto palabas nang biglang nag-lock ang smart system ng condo.

Automatic na nagsara ang deadbolt.

Tuluyan nang nag-panic si Kylie.

“Buksan mo! Daniel, buksan mo!”

Paulit-ulit niyang pinipindot ang handle ngunit ayaw bumukas.

At doon…

May lalaking lumabas mula sa dilim ng hallway.

Mahaba ang balbas.

Gusot ang damit.

Payat na payat.

Ngunit buhay.

Napaatras si Daniel.

“Ano’ng— sino ka?!”

Mabagal na tinaas ng lalaki ang kamay niya.

“Hindi ko kayo sasaktan…”

Pagkatapos ay tumingin ito diretso sa camera sa sala.

Pakiramdam ko ay direkta niya akong nakikita.

“Ako si Victor Salazar,” paos niyang sabi. “At kung ikaw ang may-ari ng unit na ito… kailangan mo akong tulungan.”

Hindi ako makahinga.

Si Victor Salazar.

Ang negosyanteng matagal nang nawawala.

Akala ng lahat patay na siya.

Ngunit naroon siya ngayon sa condo ko.

Buhay.

At mukhang ilang buwan nang nagtatago.

Biglang nagwawala si Daniel.

“Bwisit! Ano ‘tong setup na ‘to?!”

Ngunit hindi siya pinansin ni Victor.

Dere-diretso itong nagsalita habang halos bumigay ang katawan niya sa pagod.

“May limang bilyong pisong investment fund na ninakaw ng mga partner ko. Tinangka nila akong patayin para ako ang mapagbintangan. Kaya nagtago ako rito habang naghahanap ng ebidensya.”

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang lumapit sa kitchen island.

At doon niya binuksan ang isang hidden panel sa ilalim ng marble counter.

Napasinghap ako.

Dahil may lumabas na itim na metal case.

Mahigpit iyong hawak ni Victor habang nanginginig.

“Nandito lahat ng records. Bank transfers. Politicians. Syndicate. Lahat.”

Biglang nag-iba ang mukha ni Daniel.

Parang may kung anong pumasok sa isip niya.

At bago pa makareact si Kylie…

Bigla niyang inagaw ang metal case mula kay Victor.

“Salamat,” malamig niyang sabi.

Nanlaki ang mata ko.

“Daniel…” mahinang sambit ni Kylie.

Ngunit parang ibang tao na ang asawa ko.

“Alam mo bang magkano halaga nito?” bulong niya habang nanginginig sa excitement.

“Pwede tayong yumaman.”

Piliting inagaw ni Victor ang case ngunit marahas siyang itinulak ni Daniel sa sahig.

Malakas ang pagkakabagsak nito sa tiles.

“Ano bang ginagawa mo?!” sigaw ni Kylie.

Ngunit hindi na nakikinig si Daniel.

Halos mabaliw siya sa kasakiman.

Pagkatapos ay bigla siyang napatingin sa CCTV camera sa sala.

At doon siya napangisi.

“Camila…”

Parang nagyelo ang dugo ko.

Alam niyang nanonood ako.

“Salamat sa condo.”

Kasunod noon, sinipa niya si Victor sa tagiliran bago pilit na binubuksan ang pinto.

Ngunit hindi pa rin gumagana ang smart lock.

At eksaktong sandaling iyon…

May malalakas na katok na umalingawngaw mula sa labas ng unit.

Sabay-sabay.

Mabibigat.

Parang may maraming tao.

Namutla si Victor.

“Sila na…”

“Ano?” takot na tanong ni Kylie.

Ngunit bago pa siya makasagot…

Biglang bumukas ang elevator sa hallway.

At mula sa CCTV monitor, nakita kong may anim na lalaking naka-itim na jacket ang mabilis na lumabas.

May dala silang baril.

Nanigas ako.

Hindi na ito simpleng kabit issue.

Napahawak si Daniel sa metal case habang umatras.

“Putangina…”

Paulit-ulit na umalingawngaw ang malalakas na katok.

“Buksan mo, Victor!”

“Alam naming nandiyan ka!”

Nagsimulang humagulgol si Kylie.

“Ayaw ko na rito!”

Ngunit huli na.

Biglang nawalan ng ilaw ang buong floor.

Kasunod noon ay isang malakas na putok ng baril.

Napahiyaw ako.

Nagkagulo sa loob ng condo.

Sumigaw si Kylie.

Tumakbo si Daniel papunta sa balcony habang yakap-yakap ang metal case.

At sa gitna ng dilim…

Biglang nagsalita si Victor.

“Camila… kung naririnig mo ‘to… tawagan mo ang pulis…”

Doon lang ako natauhan.

Mabilis kong dinial ang emergency hotline ng Taguig police habang nanginginig ang kamay ko.

“Please! May armed men sa Bellagio Tower sa BGC!”

Kasunod noon, narinig ko sa CCTV ang malakas na pagbasag ng pinto.

Sunod-sunod na sigaw.

Mga yabag.

At putukan.

Halos hindi ako makahinga habang nakatitig sa screen.

Biglang nag-blackout ang camera.

Tuluyan akong napaiyak.

Pakiramdam ko mamamatay si Daniel.

At kahit galit ako sa kanya…

Hindi ko inasahang hahantong sa ganoon.

Makalipas ang halos dalawampung minuto, bumalik ang signal ng CCTV.

At ang unang nakita ko…

Ay si Daniel.

Nakaluhod.

Bugbog.

Duguan ang mukha.

Habang hawak siya ng dalawang armadong lalaki.

Nasa paanan niya ang metal case.

At sa harap nila…

Nakatayo si Victor.

May hawak na baril.

Ngunit ang mas ikinagulat ko…

May mga pulis nang pumapasok sa unit.

Nagkagulo ulit.

May sumigaw.

May tumakbo.

At ilang segundo matapos iyon…

May malakas na putok.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Pagkatapos ay katahimikan.

Tuluyan akong napaupo sa sahig habang umiiyak.

Hindi ko alam kung sino ang buhay.

At kung sino ang patay.

Halos isang oras bago muling tumawag ang isang pulis sa akin.

“Ma’am Camila Reyes?”

“Opo…”

“Safe na po kayo. Nahuli na po ang grupo.”

Napaiyak ako sa sobrang hina ng tuhod ko.

“At… asawa ko?”

Sandaling natahimik ang pulis.

“Buhay po siya.”

Pumikit ako nang mariin.

“Pero inaaresto po namin siya.”

Parang may mabigat na bagay na tuluyang naalis sa dibdib ko.

Kinabukasan, bumalik ako sa condo.

Punong-puno ng police tape ang hallway.

May mga investigator.

May media.

At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon…

Tahimik akong nakahinga.

Lumapit sa akin si Victor.

Malinis na ang damit niya ngunit halata pa rin ang hirap na pinagdaanan niya.

“Pasensya na,” mahina niyang sabi. “Nadamay ka dahil sa akin.”

Umiling ako.

“Hindi mo kasalanan.”

Pagkatapos ay iniabot niya sa akin ang isang envelope.

“Nasa loob ang lahat ng legal documents. Dahil sa pagtulong mo… ibabalik ko ang investment share na ginamit para sa construction ng building.”

Hindi ko agad naintindihan.

Hanggang sa sabihin niya ang sumunod.

“Camila… isa ka na ngayong minority owner ng buong property development company.”

Napatingin ako sa kanya.

Hindi ako makapagsalita.

Samantalang si Daniel…

Nasa kulungan.

Lumabas sa imbestigasyon na tangka niyang ibenta ang metal case sa parehong sindikato kapalit ng pera.

Pati si Kylie, iniwan siya matapos malaman na wala na siyang makukuhang kahit ano.

Sa loob ng ilang buwan, tuluyang bumagsak ang pangalan niya.

Wala nang trabaho.

Wala nang kaibigan.

Wala nang pera.

At habang unti-unti siyang nawawala sa buhay ko…

Ako naman ay nagsimulang mabuhay muli.

Ipinarenovate ko ang condo.

Pinalitan ko ang lahat ng lock.

Lahat ng ilaw.

Lahat ng alaala.

At sa unang gabi na natulog akong mag-isa sa sarili kong tahanan…

Tahimik akong tumayo sa balcony habang tanaw ang ilaw ng BGC.

Ngumiti ako habang hawak ang isang baso ng wine.

Dahil sa wakas…

Hindi na ako babaeng niloloko.

Hindi na ako babaeng ginagamit.

At hindi na rin ako babaeng natatakot mawalan ng pagmamahal.

Dahil minsan…

Kailangang wasakin muna ng maling tao ang puso mo…

Para tuluyan mong matuklasan kung gaano ka talaga kalakas.