Bahagi 3: Ang Pagsisiwalat ng Katotohanan at ang Tunay na Mukha ng Pagtataksil
Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Ang ingay ng buong ballroom ay biglang naglaho; ang tanging naririnig ko lamang ay ang malakas na pagkabog ng aking sariling dibdib. Tinitigan ko ang brown envelope na hawak ni Sofia. Ang mga bisita—ang mga kilalang negosyante, mga kaibigan sa alta-sosyedad, at mga kamag-anak—ay nag-uumpukan na sa paligid, nagbubulungan at naghihintay ng susunod na mangyayari.
“Sofia, ano ang laman ng sobre na iyan?” tanong ko, ang boses ko ay basag na at puno ng takot na hindi ko maipaliwanag.
Bago pa man makapagsalita si Sofia, naging mabilis ang mga pangyayari. Isang grupo ng mga kalalakihan sa pormal na kasuotan ang pumasok sa malalaking pinto. Hindi sila mga security guard ng hotel; mga imbestigador sila mula sa National Bureau of Investigation (NBI), kasama ang ilang opisyal ng bangko.
Nang makita ni Clara ang mga taong iyon, tuluyan nang nawala ang kulay sa kanyang mukha. Binitawan niya ang aking braso at umatras palayo sa akin, parang nakakita ng multo.
“Leandro…” nanginginig na bulong ni Clara habang umaatras. “Huwag kang makikinig sa kanila… mahal kita…”
“Mr. Montecillo,” sabi ng nangungunang imbestigador habang lumalapit sa amin at nagpapakita ng badge. “Kami ay narito sa bisa ng isang court order upang imbestigahan ang kasong malversation of funds, corporate fraud, at money laundering sa Montecillo Corporation. At ang pangunahing suspek sa transaksyong ito ay walang iba kundi si Clara Santos… ang iyong bagong asawa.”
“H-Hindi maaari!” sigaw ni Doña Carmen habang hinahawakan ang kanyang dibdib sa tindi ng gulat. “Anong kalokohan ito? Ang manugang ko ay isang disenteng babae!”
Lumapit si Sofia kay Clara, na ngayo’y nakatingala at nanginginig sa takot sa sahig ng entablado. Ibinaba ni Sofia ang sobre at inilapag ang mga dokumento sa harap ni Clara.
“Gusto mo bang ikwento ko sa kanila, Clara, kung paano mo ako tinanggal sa buhay ni Leandro limang buwan na ang nakalipas?” malumanay ngunit matalim na sabi ni Sofia. Tumingin siya sa akin. “Leandro, naaalala mo ba ang gabing nahuli mo ako sa kama kasama si Marco? Ang gabing iyon… isa itong napakagandang palabas.”
Nanigas ako. “Anong ibig mong sabihin?”
“Si Marco ay hindi ko kalaguyo, Leandro,” pagtatapat ni Sofia, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang bahid ng luha sa mga mata niya—hindi dahil sa hinanakit, kundi dahil sa sakit ng mga taon ng pananahimik. “Si Marco ay ang pribadong imbestigador na umupa ako para imbestigahan ang kumpanya mo. Nalaman ko na may malaking butas sa pananalapi, at ang taong may hawak ng mga pekeng pirma at naglilipat ng pondo sa ibang bansa ay walang iba kundi ang iyong tapat na sekretarya na si Clara.”
Lumingon ako kay Clara. Ang mga mata niya ay umiwas, hindi makatingin sa akin. Ang pagiging inosente na ipinapakita niya simula pa noong araw na maging sekretarya ko siya ay gumuho na parang bula.
“Noong gabing iyon,” patuloy ni Sofia, “pumunta si Marco sa bahay natin para iabot sa akin ang huling ebidensya. Ngunit bago kami makapag-usap nang maayos, dumating ka. At si Clara… si Clara ang nagpatawag sa iyo sa gabing iyon. Siya ang nagplano ng lahat. Inutusan niya si Marco na painumin ako ng pampatulog habang tulog ako, at pinagtagpo niya kayo sa kwarto upang isipin mong pinagtaksilan kita. Ginawa nila iyon para mapalayas ako, para mawalan ako ng karapatan sa kumpanya, at para makuha ni Clara ang posisyon ko bilang asawa mo… at bilang utak ng magnanakaw sa Montecillo Corporation.”
Parang may pinatay na tao sa loob ng dibdib ko. Ang buong mundo ko ay biglang umikot. Ang babaeng pinagkatiwalaan ko, ang babaeng pinakasalan ko ngayong araw, ang nag-andukha sa akin noong panahong lugmok ako—siya pala ang tunay na halimaw na sumira sa buhay ko at nagpalayas sa inosenteng asawa ko.
“Clara…” ang tanging salitang lumabas sa aking bibig, puno ng galit, pagsisisi, at matinding poot.