Tila nagbago ang ikot ng mundo ni Sofia sa loob ng malamig at napakalawak na opisinang iyon. Nanatili siyang nakatitig kay Adrian, habang ang boses ng ama nito sa kabilang linya ay pumailanlang sa tahimik na silid.
“Ano kamo?! Adrian, huwag mo akong pinaglalaruan, ha! Sino ‘yan? Nasaan siya? Dalhin mo rito sa bahay ngayon din!” mabilis at bakas ang labis na kasabikang sigaw ng matanda mula sa kabilang linya.
Inilayo nang bahagya ni Adrian ang telepono sa kanyang tainga habang nananatiling nakatingin sa natatarantang mukha ni Sofia.
“Nasa opisina ko siya ngayon, Dad. Papapuntahin ko riyan mamayang gabi.”
“Siguraduhin mo lang! Pag ‘yan panaginip uli, ako mismo ang magtatanggal sa ‘yo bilang CEO!” banta ng ama bago mabilis na ibinaba ang tawag.
Ibinaba ni Adrian ang kanyang cellphone. Inayos niya ang kanyang pagkakasandal at ibinalik ang paningin kay Sofia, na noo’y halos hindi na makahinga sa matinding pagkalito at kaba.
“P-President Santiago…” nauutal at pabulong na panimula ni Sofia. “A-Ano pong… ibig sabihin noon? Baka po nagkakamali kayo—Sofia Reyes po ang pangalan ko, intern lang po ako—”
“Sofia Reyes,” putol ni Adrian sa kanya sa mahinahon ngunit authoritative na boses. “Anak ni Elena Reyes at ng late Architect Ramon Reyes, tama?”
Higit na nanlaki ang mga mata ni Sofia. “P-Paano niyo po kilala ang papa ko?”
Apat na taon nang pumanaw ang kanyang ama. Isa itong simpleng architect na nagtrabaho sa iba’t ibang kumpanya bago nagkasakit.
Kumuha si Adrian ng isang folder mula sa kanyang drawer at inilabas ang isang lumang dokumento—isang kontrata at handwritten agreement na may lagda ng kanyang sariling ama at ng papa ni Sofia, may dalawampung taon na ang nakakalipas.
“Ang pamilya Santiago at pamilya Reyes ay may lumang kasunduan,” paliwanag ni Adrian. “Bago pa man naging higanteng korporasyon ang Apex Holdings, ang papa mo ang sumagip sa pamilya namin noong halos malugi ang unang proyekto ng tatay ko. Sa sobrang utang na loob ng Dad ko, ipinangako niya na ang nag-iisang anak ng papa mo—na nalaman niyang Sofia ang pangalan—ang makakatuluyan ng kanyang anak.”
Natigilan si Sofia. Naalala niya ang kwento ng kanyang ina noon tungkol sa isang matalik na kaibigan ng kanyang papa na biglang nawalan ng komunikasyon noong umalis sila patungong probinsya.
“Ilang taon kang hinahanap ng Dad ko,” patuloy ni Adrian. “May sakit siya sa puso ngayon, Sofia. At ang tanging hiling niya bago siya operahan sa susunod na buwan… ay ang makitang natupad ang pangakong iyon. Nang makita ko ang pangalan at personal background mo sa résumé na ‘to kanina, kyo-nirm ko lang kung ikaw nga ang anak ni Ramon Reyes.”
Lalong nagulumihanan si Sofia. “Pero… President Santiago, h-hindi po tayo magkakilala! At tsaka, isa lang akong intern. Hindi pwedeng dahil lang sa lumang kasunduan ay—”
“Hindi ko rin gustong pilitin ka,” seryosong sabi ni Adrian habang nakatitig sa kanyang mga mata. “Pero kailangan ko ang tulong mo. At sa tingin ko, magagamit mo rin ang tulong ko.”
Binuksan ni Adrian ang 4th Quarter Draft sa envelope na dala ni Sofia.
“Alam kong hindi mo pagkakamali ang maling envelope. Sinadya ni Manager Cruz na bigyan ka ng maling dokumento para ipahamak ka sa unang araw mo pa lang, dahil ang pamangkin niya ang gustong kumuha ng slot mo bilang regular employee.”
Napasinghap si Sofia.
“Tutulungan kitang protektahan ang posisyon mo rito sa kumpanya, at babayaran ko ang lahat ng ospital bills at natitirang utang ng pamilya mo kapalit ng isang bagay,” sabi ni Adrian sa tiyak na boses. “Magpanggap kang fiancee ko sa harap ng Dad ko hanggang sa makalampas siya sa operasyon niya.”
“P-Panggap lang po?” tanong ni Sofia, habang mabilis na tumitibok ang puso sa halo-halong emosyon—galit sa ginawa ng kanyang manager, awa sa ama ni Adrian, at takot sa pumasok na oportunidad.
“Contractual arrangement. Six months,” wika ni Adrian habang naglalabas ng isang panibagong blangkong papel. “Ibibigay ko sa ‘yo ang kumpletong proteksyon sa kumpanyang ito, at walang sinuman ang makaka-mali sa ‘yo ulit.”
Inabot ni Sofia ang papel. Tumingin siya sa skyline ng Makati mula sa malaking bintana, saka ibinalik ang tingin sa CEO na nasa harap niya. Ang buhay na akala niya’y magiging simpleng internship lang ay biglang lumiko sa isang landas na hindi niya kailanman inasahan.
Pumikit nang madiin si Sofia, huminga nang malalim, at dahan-dahang tumango.
“Kailan po natin sisimulan ang pagpapanggap, President Santiago?”
Bahagyang ngumiti si Adrian—isang totoong ngiti sa pagkakataong ito.
“Mamayang gabi. At kapag nasa harap tayo ng Dad ko… Adrian na lang ang itawag mo sa akin.”