Ang Pagsabog ng Bilyonaryo

Narinig ko ang komosyon kaya mabilis akong lumabas ng opisina. Pagbukas ko ng pinto ng nursery, umuusok ang mga mata ko sa galit nang makita ko ang isang tagalinis na hawak ang mga anak ko!

“SINO ANG NAGPASOK SA BABAENG YAN?!” dumadagundong na bulyaw ko na yumanig sa buong mansyon. Nagkandarapang umatras ang mga nars.

“S-Sir Alexander! P-Pilit po siyang pumasok! Ipapaaresto ko na po!” natatarantang palusot ni Miss Agatha.

Naglakad ako nang mabilis patungo kay Elara, handang hablutin ang aking mga anak at ipakaladkad siya palabas. “Huwag mong hawakan ang mga tagapagmana ko ng marurumi mong kamay!” sigaw ko.

Ngunit nang makalapit ako, biglang nanigas ang buong katawan ko. Nalaglag ang panga ko at tila nawala ang hangin sa aking baga.

Ang kwarto ay naging napakatahimik.

Sina Leo at Luna… ang mga sanggol na isang buwang hindi tumigil sa pag-iyak at naghihingalo na sa pagod… ay tahimik na natutulog. Nakapikit ang kanilang mga inosenteng mata, ang kanilang maliliit na tainga ay nakadikit sa mismong dibdib ni Elara. Ang kanilang paghinga ay payapa, tila mga anghel na nakahanap ng langit.

“A-Ano… paano mo ginawa ‘yan…?” nanginginig at pabulong kong tanong. Tumulo ang aking mga luha, hindi makapaniwala sa himalang nakikita ko.

Hindi sumagot si Elara. Nakapikit din siya at tahimik na umiiyak. Habang yakap niya ang aking mga anak, dahan-dahan siyang humuhuni ng isang napakalambing at pamilyar na kanta.

Ang paboritong lullaby ni Clara. Ang kantang kinakanta ng yumaong asawa ko sa kanyang tiyan noong buntis pa siya!

Nanlaki ang mga mata ko. “P-Paanong alam mo ang kantang ‘yan?! Sino ka?!”