Mabilis na umakyat ang dugo sa aking mga pisngi. Pakiramdam ko ay lalamunin ako ng lupa sa sobrang pagkapahiya. Alam niya?! Huli ako?!
“A-Ano… anong sinasabi niyo, Doc?” nauutal kong tanong, nagmamang-ang-angan habang pilit na dinedma ang panginginig ng aking mga tuhod.
Napatayo si Doc Rafael mula sa kanyang upuan. Dahan-dahan siyang lumapit sa kinaroroonan ko. Sa bawat hakbang niya, umaalingawngaw ang tunog ng kanyang sapatos, at kasabay nito ang mabilis na pagtibok ng aking puso. Ngayon ko lang napansin—sobrang bango niya. Isang halo ng amoy ng mamahaling pabango at ng malinis na shower gel na ginagamit niya gabi-gabi.
Humarap siya sa akin, yumuko nang kaunti para magpantay ang aming mga tingin, at inilapit ang kanyang mukha sa aking tainga.
“Unit 2408,” pabulong na wika niya, na nagpadala ng matinding kilabot sa buong katawan ko. “Alam mo bang ang laking abala ng pag-adjust ko ng oras ng ligo ko para lang mag-match sa oras ng pag-uwi mo gabi-gabi?”
Napanganga ako. Ano raw?!
“A-Akala ko… nagkamali lang ang installer ng blinds mo…” bulong ko, hindi na nakapagtago sa sobrang gulat.
Bahagyang natawa si Rafael, isang mababang halakhak na napakasarap sa tainga. “Nang lumipat ako rito dalawang linggo na ang nakararaan, napansin ko agad na palagi kang nakatitig mula sa bintana mo kapag stressed ka sa trabaho. Kaya imbes na ayusin ko ang blinds, pinaluwag ko pa lalo ang anggulo.”
Bahagya niyang inilapit ang kanyang kamay sa aking leeg. “At noong isang gabi… nakita kong nakatitig ka habang hinahawakan ko ang sarili ko sa ilalim ng shower. Naisip ko, bakit hindi pa natin totohanin?”
“Ikaw… sinadya mo?!” sigaw ng isip ko, pero ang lumabas sa bibig ko ay isang mahinang ingay lang dahil sa hawak ng kanyang mainit na mga kamay sa aking balikat.
“Dahan-dahan,” suave niyang sabi. “Baka lalong lumala ang stiff neck mo.”
Pinalapit niya ako sa examination bed at pinaupo. Dahan-dahan niyang inilagay ang kanyang mga daliri sa partikular na muscle sa aking leeg na namumulikat. Ang init ng kanyang mga kamay—eksaktong-eksakto sa naramdaman ko sa aking panaginip bago ako nagising.
“Huminga ka nang malalim,” utos niya habang nakatitig sa aking mga labi.
Pumikit ako at sumunod. Sa isang mabilis at ekspertong galaw—KRAK!
Napasinghap ako, hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa biglaang relief na naramdaman ko. Naipihit ko na ulit ang ulo ko nang libre! Pero bago ako makalayo, hinawakan niya ang magkabila kong baywang at pinalibutan ako gamit ang kanyang mga bisig, ikinulong ako sa pagitan niya at ng examination bed.
“Ayan, maipipihit mo na nang maayos ang ulo mo,” nakangiting sabi ni Rafael, ang kanyang mga mata ay puno ng pagnanasa at pagiging tamad na lambing. “Para naman hindi ka na mahirapan kapag tumitingin ka sa ibaba gabi-gabi.”
“Doc Rafael… nasa clinic tayo,” paalala ko, bagamat ang buong katawan ko ay tila sumusuko na sa kanyang alindog.
“Tapos na ang consultation time mo, Patient Luna,” sagot niya habang dahan-dahang ibinababa ang kanyang ulo para halikan ang gilid ng aking leeg. “At saka, shift manager ako rito. I can take a long break whenever I want.”
Tila naputol ang lahat ng wisyo sa utak ko nang maramdaman ko ang mainit niyang mga labi sa aking balat. Ang mga kamay kong kanina lang ay nakahawak sa gilid ng kama ay kusa nang umakyat para kumapit sa kanyang malalapad na balikat—mga balikat na tatlong gabi ko nang pinapantasya mula sa malayo.
Hinalikan niya ako sa labi—isang matamis, gutom, at may awtoridad na halik na nagpalambot sa aking buong pagkatao. Wala na ang malamig at seryosong doktor; ang nasa harap ko ngayon ay ang lalaking handang angkinin ako.
“Mamayang gabi…” pabulong na sabi ni Rafael sa pagitan ng aming mga halik, habang ang isa niyang kamay ay dahan-dahang pumapasok sa ilalim ng aking damit, “Huwag mo nang isasara ang kurtina mo. Dahil hindi na ako sa banyo maliligo.”
“S-Saan?” hingal kong tanong.
Ngumiti siya nang nakatutukso at pabulong na sumagot, “Sa mismong unit mo. Siguraduhin mong nakabukas ang pinto ng Unit 2408 pagpatak ng alas-dos ng madaling araw.”
Nang gabing iyon, eksaktong alas-dos ng madaling araw, hindi na ako nakatayo sa tabi ng bintana.
Nakatayo na ako sa harap ng aking pinto, nakasuot ng manipis na silken robe, habang mabilis ang tibok ng aking puso. Nang marinig ko ang tatlong mahihinang katok sa labas, dahan-dahan kong pinalikot ang doorknob.
Sa pagbukas ng pinto, nakatayo roon si Rafael—basa pa ang maikling buhok, nakasuot ng simpleng t-shirt at sweatpants, at may dalang susi ng kanyang unit at isang bote ng alak.
“Late ka ng dalawang minuto, Doc,” pagmamatarung ko, kahit halatang-halata ang kaba sa boses ko.
Pumaso siya sa loob, isinarado ang pinto gamit ang kanyang paa, at agad akong prinobena sa pader habang isinasaayos ang kanyang mga kamay sa aking baywang.
“Bumawi man ako sa oras, sisiguraduhin kong hindi ka makakatulog hanggang mag-umaga,” ngiti niya bago muling iginapos ang aking mga labi sa isang halik na pumawi sa lahat ng lamig ng gabi.
Mula noong gabing iyon, hindi na muling naging problema ang baligtad na blinds sa Unit 2308. Dahil ang malamig na doktor sa kabilang gusali… ay palagi nang mainit na nakakapit sa akin sa loob ng sarili kong kwarto.