PART 3: ANG PAGGUHO NG KANILANG KAHARIAN
Napakatahimik ng grand hall. Kung may mahuhulog mang karayom sa makapal na Persian carpet, tiyak na maririnig ito ng lahat. Ang lalaking kanilang pinagtawanan, ang taong tinawag nilang ‘inutil’ at ‘lumpo’ limang minuto lamang ang nakalilipas, ay nakatayo nang tuwid sa kanilang harapan—mas matangkad, mas makapangyarihan, at may matatalim na mga mata na tila kayang sunugin ang sinumang sasalungat sa kanya.
Umatras si Bianca hanggang sa tumama ang kanyang likod sa grand piano. Nabitawan niya ang baso ng champagne; kumalat ang bubog at ang kulay-pulang likido sa marmol na sahig, tulad ng duguang kahihiyan na unti-unting bumabalot sa kanya.
“H-hindi… Paano nangyari ito?” nanginginig ang mga labi ni Bianca habang nakatingin sa aking mga paa. “Sabi ng doktor sa Saint Luke’s, durog ang mga buto mo sa spine! Sinabi niya sa amin na habambuhay ka nang nakaratay!”
“Ang doktor na tinutukoy mo ay si Dr. Reyes, hindi ba?” malamig kong tugon habang humahakbang ako pasulong. Ang bawat yabag ng aking mga sapatos ay tumutunog na parang hatol ng kamatayan para sa kanilang mga plano. “Si Dr. Reyes na binayaran mo ng dalawang milyon para maglabas ng pekeng medical report upang mapadali ang paglipat ng aking conservatorship sa’yo?”
Napasinghap ang mga bisita. Si Dr. Morales, isa sa mga respetadong manggagamot na panauhin sa party, ay napailing. “Diyos ko, Eduardo… umabot kayo sa ganyang kasuklam-suklam na paraan?”
“Hindi totoo ‘yan!” bulyaw ni Eduardo, pilit na pinapanatili ang kanyang kontrol kahit basang-basa na ng pawis ang kanyang kwelyo. “Marco, isa itong palabas! Kahit nakakalakad ka, ang board of directors ay nasa panig ko pa rin! Ang shares ng kumpanya ay hawak ko!”
“Wala kang hawak kahit isang kusing, Eduardo,” singit ni Atty. Mendoza habang inilalabas ang isa pang set ng mga dokumento na may opisyal na tatak ng Korte Suprema. “Kaninang alas-tres ng hapon, pormal na naglabas ang korte ng Freeze Order laban sa lahat ng bank accounts, real estate properties, at corporate shares na nakapangalan kay Eduardo Valderama at Bianca Alcantara. Ito ay dahil sa kasong Qualified Theft, Estafa through Falsification of Public Documents, at Attempted Murder.”
“Attempted murder?!” sigaw ni Eduardo, nanginginig na ang buong katawan. “Wala kayong ebidensya! Walang magtuturo sa akin!”
“Gusto mo bang makilala ang state witness ng gobyerno?” tanong ko habang lumalapit sa kanya.
Itinaas ko ang aking cellphone at pinindot ang speakerphone. Matapos ang dalawang ring, isang boses ng lalaki ang narinig sa buong bulwagan.
“Boss Marco…” boses iyon ni Raul Santos, ang mekaniko. “Nasa kustodiya na po ako ng pulisya sa Camp Crame. Ibinigay ko na po sa kanila ang buong voice recording ng pag-uusap namin ni Eduardo at ni Ma’am Bianca sa warehouse. Hawak din nila ang CCTV kung saan personal na inabot ni Ma’am Bianca ang downpayment para kalikutin ang preno ng sasakyan ninyo. Patawarin niyo po ako, Boss… natakot lang po ako para sa pamilya ko.”
Nang marinig iyon, tuluyang nanghina ang mga tuhod ni Bianca. Dumausdos siya pababa sa tabi ng grand piano, napahawak sa kanyang ulo habang humihagulgol. Ang mapagmataas na binibini na kanina lamang ay nagdidikta ng kapalaran ng lahat ay isa na ngayong kaawa-awang anino ng kanyang dating sarili.
“Marco… please,” pagmamakaawa ni Bianca, tumingala siya sa akin habang umaagos ang mascara sa kanyang mukha. “Mahal kita… Ginawa ko lang ‘yon dahil naipit ako! Tinakot ako ni Eduardo! Sabi niya kapag hindi ako sumunod, papatayin niya ako at ang pamilya ko! Siya ang may pakana ng lahat ng ito!”
“Walanghiya kang babae ka!” sigaw ni Eduardo sabay dura sa gawi ni Bianca. “Ikaw ang lumapit sa akin! Ikaw ang nagpanukala na patayin si Marco dahil naiinip ka na sa kabagalan ng kasal niyo! Ikaw ang may gustong makuha agad ang kalahati ng mana niya!”
Nagsimulang magsagutan at magsisihan ang dalawang taksil sa gitna ng bulwagan. Parang mga asong nag-aagawan sa isang buto na matagal nang naging abo. Ang limampung bisita—mga dating kaibigan at kasosyo sa negosyo na pumalakpak kanina sa kanilang mga insulto—ay pawang nakatitig sa kanila nang may matinding pandidiri. Walang lumapit para tulungan sila. Walang nag-abot ng panyo o nag-alok ng tulong.
Tumingin ako sa paligid. Bawat board member na nakipagsabwatan kay Eduardo ay hindi makatingin nang diretso sa akin.
“Sa inyong lahat na naririto,” sabi ko sa isang boses na pumupuno sa buong kwarto. “Bawat isa sa inyo na pumirma sa ilegal na resolusyon kaninang umaga… asahan ninyo na bukas na bukas din, ang inyong mga posisyon sa Valderama Holdings ay tatapusin. Ang aking legal team ay magpapadala ng notice of termination at magsasampa ng kaukulang sibil na kaso para sa breach of fiduciary duty. Walang makakalusot.”
Isa sa mga board members ang lumuhod. “Marco, patawarin mo kami… Nilinlang lang kami ni Eduardo! Sinabi niya na patay na ang kumpanya kapag hindi kami pumirma!”
“Ang katapatan ay hindi nasusubok sa panahon ng kasaganaan,” sagot ko nang walang bahid ng awa. “Nasusubok ito kapag ang pinuno ay nasa pinakamababang kalagayan. At sa gabing ito, pinatunayan ninyong lahat na kayo ay mga linta na nabubuhay lamang sa dugo ng aking pamilya.”
Bumukas muli ang mga pinto. Sa pagkakataong ito, pumasok ang anim na unipormadong pulis mula sa Criminal Investigation and Detection Group (CIDG), pinangungunahan ng isang Police Major.
“Eduardo Valderama at Bianca Alcantara?” tanong ng opisyal habang may hawak na warrant of arrest.
“Kami ‘yon… pero teka lang, may pera ako! Pwede nating pag-usapan ito!” pilit na depensa ni Eduardo habang pilit na kinakapa ang kanyang tseke sa bulsa.
“Wala kang karapatang magpiyansa para sa kasong ito, Mr. Valderama,” mariing sagot ng opisyal. “You have the right to remain silent. Anything you say can and will be used against you in a court of law.”
Nilapitan ng dalawang pulis si Eduardo at mabilis na ipinosas ang kanyang mga kamay sa likod. Samantala, isa pang pulis ang lumapit kay Bianca. Nang maramdaman ni Bianca ang malamig na bakal ng posas sa kanyang mga pulso, nagsimula siyang magsisigaw at magwala.
“Marco! Marco, patawarin mo ako! Huwag mo akong ipakulong!” sigaw ni Bianca habang hinihila siya palabas ng grand hall. “Nagmamahalan tayo, ‘di ba? Pwede nating simulan muli! Marco!”
Hindi ko siya tiningnan. Nanatili akong nakatayo nang tuwid habang ang boses ng kanyang pagmamakaawa ay unti-unting lumalayo, lumalabas ng mansyon, hanggang sa mawala sa ingay ng mga sirena ng pulis sa labas ng Corinthian Gardens.
Ang mansyon na puno ng ingay at panlilibak kanina ay binalot ng katahimikan. Ang mga natitirang bisita ay parang mga estatwa, hindi alam kung paano aalis nang hindi lumilikha ng gulo.
Humarap ako sa kanila. “Tapos na ang party. Lumayas kayong lahat sa pamamahay ko bago ko ipag-utos sa aking security team na kaladkarin kayo palabas.”
Parang mga basang sisiw na nag-unahan sa paglabas ang mga kilalang negosyante at matataas na opisyal. Sa loob ng ilang minuto, ang malawak na grand hall ay naubusan ng tao. Naiwan lamang ako, si Atty. Mendoza, at ang apat na security personnel.
At si Elena.
Nakatayo pa rin si Elena sa tabi ng bakanteng wheelchair, hawak ang itim na kumot, at may mga luhang pumapatak sa kanyang mga pisngi—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa labis na emosyon sa mga nasaksihan.