BAHAGI 4: ANG BAGONG SIMULA SA GITNA NG ABUHIN
Nagsimula ang pormal na paglilitis makalipas ang anim na buwan. Sa loob ng courtroom, tila muling binuksan ang bawat sugat ng nakaraan, ngunit sa pagkakataong ito, hindi na ako ang biktima na nakaratay sa kama; ako na ang saksi at tagausig na handang maningil.
Tumayo sa witness stand si Dr. Morales, ang doktor na binayaran upang unti-unti akong patayin. Sa ilalim ng panunumpa at kapalit ng mas mababang sentensya bilang state witness, idinetalye niya kung paano siya nilapitan ng aking ama at ni Mateo.
—Ibinigay nila sa akin ang paunang bayad na limang milyong piso,—salaysay ng doktor, nakayuko sa hiya.—Ang bilin nila ay tiyakin na hindi na magigising si Miss Diana bago sumapit ang araw ng kasal. Nang magsimulang magpakita ng senyales ng paggaling ang biktima, sinabihan ako ni Mr. Roberto Ilustre na doblehin ang gamot upang magmukhang natural cardiac arrest ang kanyang pagkamatay.
Nang marinig iyon ng hukom at ng publiko, umalingawngaw ang matinding pagkondena sa loob ng sala. Tumingin ako sa hanay ng mga akusado. Si Stella ay tulala, tila nawalan na ng katinuan habang nakatitig sa kawalan. Ang aking ama at ina ay hindi na magawang mag-angat ng tingin.
Matapos ang tatlong linggong pagdinig, ibinaba ng hukom ang hatol:
Sina Mateo Valderama at Roberto Ilustre ay napatunayang nagkasala ng Qualified Frustrated Murder at sinentensiyahan ng habambuhay na pagkabilanggo (Reclusion Perpetua) nang walang posibilidad ng parole.
Si Carmela Ilustre at Stella Ilustre naman ay hinatulan ng dalawampung taong pagkakakulong bilang mga kasabwat (accomplices) sa krimen.
Nang ihampas ng hukom ang gavel, bumagsak sa sahig si Mama habang umiiyak nang malakas, ngunit walang sinuman sa mga pulis ang nag-atubiling itayo siya at ilabas patungo sa kani-kanilang mga selda. Nang dumaan sila sa harap ko, sandaling huminto si Stella.
—Ate… masaya ka na ba?—mahinang tanong niya, tuyo ang mga labi at basag ang boses.
Tiningnan ko siya nang buong katatagan.
—Hindi ito tungkol sa kasiyahan, Stella. Ito ay tungkol sa katarungan. Kayo ang pumili ng landas na ito.
Nang tuluyan silang mailabas, lumabas ako ng gusali ng korte. Sinalubong ako ng maliwanag na sikat ng araw at sariwang hangin—isang hangin na sa wakas ay malaya na sa lason ng pagkukunwari at kataksilan.
Sa paanan ng mga hagdan, naghihintay si Alexander. Sa nakaraang mga buwan, naging sandigan ko siya hindi lamang sa legal na aspeto kundi maging sa muling pagtataguyod ng aking sarili. Hindi siya humingi ng kapalit; ibinalik niya sa akin ang buong pamamahala ng kumpanya nang walang anumang bawas.
—Tapos na ang bagyo, Diana,—sabi niya habang may tipid ngunit totoong ngiti sa kanyang mga labi.
—Oo, Alexander. Sa wakas, tapos na,—sagot ko habang nakatingin sa malawak na kalangitan.
Sa ilalim ng aking pamumuno, muling bumangon ang kumpanya. Pinalitan ko ang pangalan nito mula sa Ilustre Holdings tungo sa Aurora Enterprises—hango sa bukang-liwayway, sumisimbolo sa isang bagong simula matapos ang napakahabang kadiliman. Ang bahay kung saan ako lumaki, na puno ng alaala ng kasakiman at panlilinlang, ay ipinagbili ko at ang pondo ay inilaan sa pagpapatayo ng isang foundation para sa mga biktima ng pang-aabuso at karahasan sa loob ng pamilya.
Natutunan ko na ang dugo ay hindi garantiya ng pagmamahal, at ang katapatan ay hindi nasusukat sa tamis ng mga salita o sa anyo ng isang marangyang kasal. Ang tunay na lakas ay hindi nagmumula sa pag-iwas sa sakit, kundi sa tapang na tumayo mula sa hukay kung saan ka nila iniwan upang mamatay.
Habang naglalakad kami ni Alexander palayo sa korte, alam kong marami pang hamon ang darating sa hinaharap, ngunit sa pagkakataong ito, handa na ako. Hindi na ako ang babaeng pwedeng ikandado sa dilim. Ako na ang may hawak ng sarili kong kapalaran.