BAHAGI 3
Ang hangin sa loob ng VIP room ay biglang naging yelo.
Napatayo si Leo, Miguel, at Enzo mula sa kanilang kinauupuan. Bagamat bata pa, naramdaman nila ang matinding poot na bumalot sa silid dahil sa tinig ng matandang babae. Agad tumakbo ang tatlong bata at sumiksik sa likod ni Andrea, nanginginig ang maliliit na katawan.
“Mama…” mahinang tawag ni Enzo, nakakapit sa laylayan ng damit ng ina.
Nagsukatan ng tingin si Andrea at Doña Consuelo. Ang dating takot na nagpalayas kay Andrea pitong taon na ang nakalipas ay biglang napalitan ng bangis ng isang inang handang pumatay para sa kanyang mga anak.
“Wala kang karapatang tawaging bastardo ang mga anak ko, Doña Consuelo,” matapang na sabi ni Andrea, kahit namamaga ang kanyang mga mata sa luha. “Hindi ako bumalik para sa pera ninyo. Nandito kami sa Maynila para sa operasyon sa puso ni Leo. Wala akong pakialam sa kahit isang sentimo ng pamilya Montenegro!”
“Operasyon?” singhal ng matanda sabay tawa nang mapakla. “Napakagaling mong gumawa ng drama, Andrea. Ganyan ba talaga kakapal ang mukha mo? Gagamitin mo ang sakit ng bata para makasingil ng sustento kay Rafael? Binayaran na kita pitong taon na ang nakalipas upang lumayo!”
“Wala akong tinanggap na pera mula sa iyo!” sigaw ni Andrea, hindi na napigilan ang hinagpis. “Ibinato ko sa mukha mo ang tseke mo bago ako umalis! Umalis ako dahil pinagbantaan mo ang buhay ng pamilya ko, hindi dahil nabili mo ako!”
“Tama na!”
Isang dumadagundong na boses ang pumunit sa tensyon.
Humakbang si Rafael. Ang kanyang tindig ay hindi na ang masunuring anak na dating pilit sumusunod sa dikta ng angkan. Ang bawat hakbang niya palapit sa kanyang ina ay nagpapakita ng poot na matagal nang naipon sa ilalim ng malamig niyang katauhan bilang negosyante.
Humarang si Rafael sa pagitan ng kanyang ina at nina Andrea.
“Rafael, tumabi ka riyan,” utos ni Doña Consuelo, pinapalo ang tungkod sa sahig. “Bilang pinuno ng pamilyang ito, hindi ko hahayaang dungisan ng babaeng iyan at ng mga batang hindi natin tiyak ang pinanggalingan ang ating pangalan. Magpatawag ka ng pulis at palayasin sila rito!”
“Manahimik ka, Mama,” mababa, mariin, at nanginginig sa galit na tugon ni Rafael.
Natigilan ang matanda. Hindi pa siya kailanman sinagot nang ganoon ng kanyang anak. “Ano ang sinabi mo?”
“Sinabi kong manahimik ka,” ulit ni Rafael, ang kanyang mga mata ay nanlilisik. “Pitong taon. Pitong taon akong nabuhay na parang patay na tao na puro trabaho lang ang iniintindi dahil akala ko iniwan ako ng babaeng mahal ko nang walang dahilan. Pitong taon kong dinamdam ang sakit ng pagkabigo, habang ikaw… ikaw pala ang sumira sa buhay ko!”
“Ginawa ko iyon para sa kapakanan mo! Para sa kumpanya!” depensa ng matanda, bagamat bakas na ang pagkagulat sa kanyang boses.
“Ang kapakanan ko?” Lumingon si Rafael kay Leo, na noo’y maputla at humihinga nang mababaw dahil sa labis na takot at tensyon. “Tingnan mo ang batang iyan, Mama! Tingnan mo ang mukha niya! Tingnan mo ang balat sa tainga niya! Kailangan mo pa ba ng DNA test para makita ang sarili mong dugo sa kanila?!”
Bumaling si Rafael sa kanyang mga bantay na nakatayo sa pinto. “Ilabas ninyo si Doña Consuelo. Ngayon din.”
“Rafael! Nababaliw ka na ba?! Ako ang ina mo!” sigaw ng matanda habang pilit na humahawak sa kanyang tungkod, ngunit magalang ngunit mahigpit siyang hinawakan ng mga security na tapat lamang sa mga utos ni Rafael bilang kasalukuyang tagapangulo ng Montenegro Group.
“Ina kita, oo. Ngunit mula sa araw na ito, tinatanggalan na kita ng anumang kapangyarihan sa mga kumpanya ko,” malamig na wika ni Rafael. “Bumalik ka sa mansyon sa Forbes Park. At kapag nalaman kong lumapit ka kahit isang dipa kay Andrea at sa mga anak ko, sisiguraduhin kong mawawalan ka ng karapatan sa bawat ari-ariang ipinagmamalaki mo. Ilabas siya!”
Walang nagawa si Doña Consuelo kundi ang magpumiglas habang inilalabas ng silid, sumisigaw ng mga pagbabanta na unti-unting naglaho sa pasilyo ng paliparan.
Nang sumara ang pinto, muling bumalot ang katahimikan sa silid.
Biglang narinig ang mahinang daing. Napaluhod si Andrea nang mawalan ng malay si Leo sa kanyang tabi dahil sa matinding stress at kakapusan sa paghinga.
“Leo! Diyos ko, Leo, gumising ka!” sigaw ni Andrea sa gitna ng matinding histerya.
Walang pag-aalinlangang tumakbo si Rafael. Mabilis niyang binuhat ang anak. Sa sandaling maramdaman niya ang maliit at mahinang katawan ni Leo sa kanyang mga bisig, parang nawasak ang buong mundo ng bilyonaryo. Ang pait, ang galit, at ang pride ay naglaho. Tanging ang pagmamahal ng isang ama ang natira.
“Ihanda ang chopper sa helipad ng NAIA!” sigaw ni Rafael sa kanyang sekretarya sa telepono habang mabilis na tumatakbo palabas ng VIP room bitbit ang bata. “Tawagan ang St. Luke’s Global City! Sabihin sa punong pediatric cardiologist na maghanda ng operating room! Dadalhin ko ang anak ko ngayon din!”
Sumunod si Andrea habang hawak ang mga kamay nina Miguel at Enzo, umiiyak ngunit sa pagkakataong ito, may kasama na siyang lumalaban.
Lumipas ang labindalawang oras sa pribadong waiting area ng ospital.
Nang sa wakas ay lumabas ang doktor at ibinalitang ligtas na si Leo mula sa banig ng karamdaman at matagumpay na naisagawa ang paunang operasyon upang maayos ang daloy ng kanyang dugo, sabay na napaupo sa sahig sina Andrea at Rafael dahil sa labis na ginhawa.
Hatinggabi na. Natutulog na sina Miguel at Enzo sa malambot na sofa ng executive suite ng ospital, nababalot ng makakapal na kumot. Sa kabilang silid, mahimbing ding nagpapahinga si Leo, may kulay na muli ang mga pisngi.
Nakatayo si Andrea sa tapat ng salamin ng silid ni Leo, pinagmamasdan ang anak. Lumapit si Rafael at marahang ipinatong ang kanyang mamahaling amerikana sa balikat ng babae upang protektahan ito sa lamig ng aircon.
Hindi umalis si Andrea. Sa halip, hinawakan niya ang tela ng amerikana.
“Patawad, Rafael,” mahinang bulong ni Andrea. “Patawad kung pinagkaitan kita ng anim na taon sa buhay nila. Natakot lang talaga ako.”
Humarap si Rafael sa kanya. Hinawakan niya ang magkabilang pisngi ni Andrea gamit ang kanyang mga kamay na dati’y puro kapangyarihan lang ang hinahawakan, ngunit ngayo’y puno ng lambing.
“Wala kang dapat ihingi ng tawad, Andrea,” tugon ni Rafael, nangingilid ang luha sa kanyang mga mata. “Ako ang may kasalanan dahil naging bulag ako sa kasamaan ng sarili kong pamilya. Hinayaan kitang magdusa nang mag-isa habang itinataguyod mo ang tatlong anghel na ito.”
Huminga nang malalim si Rafael at tumitig nang diretso sa mga mata ni Andrea.
“Nawala sa akin ang pitong taon,” patuloy ng bilyonaryo. “Hindi ko na maibabalik ang mga sandaling hindi ko sila nasilayan noong unang beses silang ngumiti, gumapang, o magsalita. Ngunit mula sa gabing ito, Andrea… isinusumpa ko sa buhay ko, hinding-hindi ko na kayo hahayaang mawala pa. Hindi na kayo magtatago. Hindi na kayo matatakot.”
Dahan-dahang inihilig ni Andrea ang kanyang ulo sa dibdib ni Rafael, ramdam ang mabilis ngunit matatag na tibok ng puso nito—ang parehong tibok ng puso na minahal niya noon, at patuloy pa rin palang tumitibok para sa kanya at sa kanilang tatlong anak.