BAHAGI 3
Kinabukasan, sinimulan ko ang aking mga hakbang nang may perpektong katahimikan. Hindi ako komprontasyonal na tao, ngunit tatlumpung taon akong nagturo sa mga kabataang nag-aakalang kaya nilang linlangin ang kanilang guro. Alam ko kung paano magmasid nang hindi nagpapakita ng galaw.
Nagtungo ako sa bangko at inilipat ang lahat ng aking pondo sa isang trust fund na nakapangalan sa isang foundation para sa mga batang ulila, na magiging aktibo lamang sa ilalim ng pangangasiwa ng aking mapagkakatiwalaang abogado. Ang titulo ng beach house at ang bahay sa Quezon City ay inilagay ko sa isang irrevocable trust. Kung may mangyari man sa akin, walang kahit isang sentimo na mapupunta kay Adrian.
Sumunod, nakipagpulong ako sa mga operatiba ng National Bureau of Investigation (NBI) sa tulong ni Joel. Ang ebidensya mula sa laboratoryo, ang ulat ni Joel, at ang dokumentong may pekeng lagda ay sapat na upang maglatag ng isang entrapment operation. Ngunit kailangan namin ng aktwal na akto ng paglalason upang maging matibay ang kasong attempted murder.
“Kaya mo ba itong gawin, Ma’am Lilia?” tanong ng arresting officer. “Maaari itong maging mapanganib.”
“Anim na taon akong nanirahan kasama ang isang ahas,” sagot ko nang buong tapang. “Kaya ko pang tumagal ng isang gabi.”
Nang gabing iyon, naglagay ang NBI ng maliliit na hidden camera sa kusina at sa aming silid-tulugan. Dalawang undercover agents ang nag-abang sa loob ng isang van na nakaparada ilang metro mula sa aming tarangkahan.
Pagsapit ng alas-otso ng gabi, umuwi si Adrian. May dala siyang keyk na tsokolate.
“Advance celebration para sa ika-animnapung kaarawan mo sa susunod na linggo, baby girl,” malambing niyang sabi habang niyayakap ako mula sa likod.
Naramdaman ko ang lamig ng kanyang katawan, ngunit ngumiti ako sa salamin. “Salamat, Adrian. Napakabuti mo talagang asawa. Hindi ko alam kung anong gagawin ko kung wala ka.”
“Huwag mong isipin ‘yan,” bulong niya sa aking tainga. “Hanggang sa dulo, magkasama tayo.”
Pagsapit ng alas-diyes, nagtungo siya sa kusina gaya ng dati. Sa pamamagitan ng maliit na screen ng aking telepono na nakakonekta sa camera, pinanood ko ang bawat galaw niya. Kinuha niya ang baso. Naglagay ng maligamgam na tubig. Binuksan ang lihim na drawer. Kinuha ang maliit na bote.
Sa pagkakataong ito, hindi lang tatlong patak.
Limang patak.
Marahil ay naiinip na siya. Marahil ay nais na niyang tapusin ang palabas bago sumapit ang aking kaarawan upang maging ganap ang kanyang pagluluksa at pagkamal ng yaman. Hinalo niya ang pulot at chamomile nang buong ingat, may bahagyang ngiti sa kanyang mga labi na animo’y nagdiriwang na sa kanyang nalalapit na tagumpay.
Umakyat siya sa hagdan. Huminga ako nang malalim, pinatatag ang aking sarili, at naupo sa gilid ng kama.
Bumukas ang pinto. “Ang pampatulog ng aking little wife,” bungad niya, bitbit ang basong umuusok pa nang bahagya.
Inabot niya ito sa akin. Tinitigan ko ang baso, pagkatapos ay tumingin ako nang diretso sa kanyang mga mata. Sa unang pagkakataon sa loob ng anim na taon, hindi ako ngumiti. Hindi ako nagpakita ng lambing.
“Bakit, mahal? May problema ba?” tanong niya, bahagyang kumunot ang noo dahil sa kakaibang katahimikan sa silid.
“Adrian,” tawag ko sa kanyang tunay na pangalan, walang lambing, walang pag-aalinlangan. “Masyado yatang mainit ang tsaa. Bakit hindi mo muna tikman?”
Bahagyang natigilan si Adrian, ngunit mabilis na bumalik ang kanyang pekeng ngiti. “Alam mo namang hindi ako umiinom ng chamomile sa gabi, baby. Para sa’yo ‘yan, pampakalma.”
“Sige na,” mapilit kong wika habang inilalapit ang baso sa kanyang mukha. “Isang higop lang. Patunayan mo sa akin kung gaano mo ako kamahal.”
Nawala ang ngiti sa kanyang mga labi. Ang dating maamong mukha ay unti-unting naging matigas. “Lilia, ano bang drama ito? Uminom ka na lang. Huwag ka nang magpaka-bata.”
“O baka naman ayaw mong inumin dahil alam mong may limang patak ng pamatay sa loob nito?” mahinahon ngunit mariin kong sabi.
Nanlaki ang kanyang mga mata. Sa isang iglap, nawala ang lahat ng kulay sa kanyang mukha. “A-anong sinasabi mo?”
“O baka gusto mong tawagan natin ang kapatid mo sa labas? O ang pharmacist mong kabit na nagbibigay sa’yo ng gamot na ito?” Tumayo ako, hawak pa rin ang baso. “Alam ko ang lahat, Adrian Soriano. Ang tungkol sa tatay mo. Ang tungkol sa pekeng will. Ang anim na taon mong pagpapanggap.”
Nang marinig niya ang apelyido ng kanyang ama, tuluyang nagbago ang anyo ni Adrian. Nawala ang lambing. Ang dating mapagmahal na asawa ay napalitan ng isang mapanganib at galit na estranghero. Dumilim ang kanyang paningin at kumuyom ang kanyang mga kamao.
“Matalinong matanda,” asik niya, ang boses ay puno ng poot na matagal nang kinikimkim. “Akala mo ba talaga may magmamahal sa isang tulad mo na tatlumpung taon ang tanda sa akin? Kinuha ng asawa mo ang lahat sa pamilya ko! Naghirap kami habang ikaw, nagpapasasa sa perang dapat ay sa amin! Karapatan ko lang na bawiin ang nawala!”
Akmang susunggaban niya ako upang piliting ipainom ang baso. “Kung ayaw mong inumin nang kusa, ipipilit ko sa’yo—”
Bago pa man lumapat ang kanyang mga kamay sa akin, bumagsak ang pinto ng silid.
“Pulis! NBI! Huwag kang gagalaw!”
Pumasok ang apat na armadong ahente. Sa isang kisapmata, napadapa si Adrian sa sahig, nakaposas ang mga kamay sa likod habang idinidiin ang kanyang mukha sa carpet. Ang basong hawak ko ay maingat na kinuha ng isang forensic officer bilang pinal na ebidensya.
Habang nakadapa, nagpupumiglas si Adrian at sumisigaw ng mga pagbabanta at mura. Tumingala siya sa akin, ang mukha ay gusot sa galit at kabiguan.
Lumapit ako sa kanya, dahan-dahan, at yumuko nang bahagya.
“Maaaring animnapu na ako, Adrian,” bulong ko sa kanya, bawat salita ay malinaw at mariin. “Ngunit hindi ako naging mangmang. Ang tanging pagkakamali mo ay inakala mong ang kahinaan ng edad ay kahinaan din ng isip.”
Dinala siya ng mga awtoridad palabas ng bahay, kasabay ng pagsilip ng mga kapitbahay sa kalsada. Nang gabing iyon, dinakip din ang pharmacist na kasabwat niya. Nahaharap si Adrian sa mga kasong Frustrated Murder, Falsification of Public Documents, at Conspiracy to Commit Murder—mga krimeng magpapanatili sa kanya sa loob ng rehas sa pinakamahabang panahon ng kanyang kabataan.
Kinabukasan, sumikat ang araw sa aking bintana. Ang bahay ay tahimik, ngunit hindi na ito ang nakakabinging katahimikan ng pangungulila. Ito ay katahimikan ng kalayaan.
Nagtungo ako sa kusina, nagpakulo ng tubig, at nagtimpla ng sarili kong kape—mapait, ngunit totoo. Sa darating na linggo, ipagdiriwang ko ang aking ika-60 kaarawan. Mag-isa, ngunit buo ang pagkatao, gising ang isip, at higit kailanman… malaya.