BAHAGI 3: ANG LIHIM SA BUNDOK AT ANG PAGTATUOS
Umuungol ang makina ng lumang pampasaherong jeep habang binabaybay namin ang matarik at paliku-likong daan paakyat ng Antipolo. Madilim ang gabi. Ang ulan na bumubuhos sa kabundukan ay lumikha ng makapal na hamog na halos bumura sa kalsada. Sa bawat kilometrong nilalagpasan namin, sumisikip ang aking dibdib.
Ang lumang rest house ng pamilya Reyes ay nakatirik sa isang liblib na talampas sa Sitio Bato. Bata pa ako noong huli akong nakatapak doon. Ipinatayo iyon ng aking tunay na ina bago siya pumanaw—isang tagong paraiso na pinaliligiran ng matataas na pader at pine trees. Hindi ko akalaing ang dating kanlungan ng aking kabataan ay gagawing piitan para sa aking ama.
Itinabi ni Mang Lando ang jeep may limang daang metro ang layo mula sa tarangkahan, sa ilalim ng lilim ng malalagong puno ng kawayan.
“Hanggang dito na lang ang sasakyan, Marco,” aniya habang pinapatay ang headlights. “Masyadong maingay kung ilalapit pa natin. May dalawang bantay palagi sa gate, at base sa nalaman ko mula sa dating hardinero, may isa pa sa loob ng bahay.”
Tumingin ako sa unahan. Sa kabila ng hamog, natatanaw ko ang malamlam na ilaw mula sa ikalawang palapag ng lumang mansiyon. Buhay ang bahay. May tao.
“Mang Lando, manatili po kayo rito sa sasakyan,” bilin ko. “Kapag may narinig kayong putok o hindi ako nakabalik sa loob ng tatlumpung minuto, paandarin ninyo ang jeep at dumiretso kayo sa himpilan ng pulisya sa bayan. Ipakita ninyo ang sulat ni Papa.”
“Mag-iingat ka, anak,” hawak ng matanda sa aking braso. “Ang galit, kapag hindi mo kinontrol, baka maging dahilan ng pagkakamali mo.”
Tumango ako, isinukbit ang maliit na bag sa aking likod, at bumaba sa basang damuhan. Kumuha ako ng isang mabigat na tubong bakal na nakita ko sa ilalim ng upuan ng jeep. Hindi ito kasingbagsik ng baril, ngunit sapat na para sa isang taong walang ibang puhunan kundi ang kaniyang buhay.
Lumapit ako sa gilid ng bakod. Sa likod ng bahay, may bahaging gumuho ang sementadong pader ilang taon na ang nakalipas na tinakpan lamang ng lumang alambre. Doon ako pumasok. Tahimik akong gumapang patawid sa madilim na hardin, iniiwasan ang liwanag ng mga ilaw sa paligid.
Nang makalapit ako sa likod ng kusina, narinig ko ang tawanan mula sa loob. May dalawang lalaki na nag-iinuman sa may counter, nakabukas ang telebisyon. May mga nakapatong na baril sa ibabaw ng mesa sa tabi ng kanilang mga bote ng serbesa.
“Kailan ba tatapusin ni Ma’am Vivian ang matanda?” tanong ng isa sabay tungga ng alak. “Naiinip na ako rito sa bundok. Masyadong malamig.”
“Hintayin mo lang ang huling pirma sa Biyernes,” sagot ng kasama niya. “Kapag nailipat na ang offshore account sa Switzerland, bibigyan na ‘yan ng pampatulog na hindi na magigising. Tapos, malaki ang bonus natin.”
Kumulo ang dugo ko. Hindi na ako nag-aksaya ng panahon. Bago pa sila makatayo upang kumuha ng pulutan, dumaan ako sa gilid ng madilim na pasilyo patungo sa lumang hagdanan. Ang bawat baitang ng kahoy ay kabisado ko; alam ko kung saan tatapak nang hindi lilikha ng langitngit.
Nakarating ako sa ikalawang palapag. Sa dulong bahagi ng pasilyo, sa tapat ng lumang silid-aklatan, may nakapinid na pintong kahoy na may bagong kandado sa labas. May maliit na bintanilya roon na may rehas.
Lumapit ako nang dahan-dahan. Sumilip ako sa loob.
Sa gitna ng malamig na silid, nakaupo sa isang lumang silyon ang isang anino. Payat na payat. Nakabalot sa manipis na kumot. Ang kaniyang buhok ay halos puti na lahat, at ang kaniyang mga kamay ay nanginginig habang nakapatong sa kaniyang hita. Nakaikabit sa kaniyang braso ang isang dextrose tube na konektado sa isang bote na may malabong likido—ang lason na unti-unting pumapatay sa kaniya.
“Pa…” mahinang tawag ko. Halos maputol ang hininga ko.
Dahan-dahang lumingon ang matanda. Ang kaniyang mukha ay hupak, lumubog ang mga pisngi, ngunit ang kaniyang mga mata—ang mga matang hindi marunong sumuko na nakita ko sa portrait sa aming sala—ay nanatiling buhay.
Nang magtagpo ang aming mga paningin, pumatak ang luha sa kaniyang mga kulubot na pisngi. Gumalaw ang kaniyang tuyong labi.
“Mar… Marco? Anak ko?”
Hindi ko napigilan ang sarili ko. Gamit ang dalang tubong bakal, buong lakas kong hinampas ang kandado sa pinto.
CLANG!
Umalingawngaw ang tunog sa buong mansiyon. Sa unang hampas, nayupi ang bakal. Sa ikalawa, nabali ang trangka. Itinulak ko ang pinto at mabilis na pumasok sa loob.
Lumuhod ako sa harap ng aking ama. Niyakap ko siya nang mahigpit. Naramdaman ko ang kaniyang mga buto, ang kaniyang panghihina, ngunit naramdaman ko rin ang kaniyang mainit na yakap—isang yakap na tatlong taon kong ipinagkait sa aking sarili dahil sa galit at maling akala.
“Marco… Buhay ka… Patawarin mo ako, anak. Patawarin mo ako…” hagulgol ng matanda, hinahaplos ang aking basang buhok gamit ang nanginginig niyang kamay.
“Wala kayong kasalanan, Pa. Nandito na ako. Ilalabas ko kayo rito,” sabi ko habang mabilis na binubunot ang karayom ng dextrose sa kaniyang braso.
“Ang… ang safe, Marco,” turo ni Papa sa ilalim ng malaking carpet sa ilalim ng estante ng mga libro. “Nandiyan ang tunay na testamento… ang video confession ng doktor na binayaran nila… at ang mga dokumentong magpapatunay na si Jared ang naglipat ng pera ng kumpanya na ibinintang sa ‘yo.”
Agad kong hinawi ang carpet. Nakita ko ang maliit na bakal na vault sa sahig. Kinuha ko ang tansong susi mula sa aking bulsa—ang susi na may keychain na Kiko. Isinaksak ko ito sa butas.
CLICK.
Bumukas ang vault. Sa loob, naroroon ang isang makapal na brown envelope na naglalaman ng mga orihinal na dokumento, titulo, at isang flash drive. Kinuha ko ang lahat ng iyon at isiniksik sa aking bag.
Ngunit bago pa kami makatayo, narinig ko ang mabilis na yabag ng mga paa paakyat ng hagdan.
“Hoy! Sinong nandiyan?!”
Bumukas nang marahas ang pinto ng silid. Bumungad ang dalawang armadong bantay, nakatutok ang kanilang mga baril sa amin. Ngunit bago pa nila maikasa ang gatilyo, sumabog ang isang nakakabinging putok mula sa kanilang likuran.
Bumagsak ang isang bantay. Ang ikalawa ay napalingon sa gulat.
Sa bungad ng pasilyo, nakatayo ang ilang unipormadong pulis, kasunod si Mang Lando na may hawak na lumang payong. Hindi naghintay ang matanda sa jeep; tumawag pala siya ng responde sa pinakamalapit na checkpoint bago pa kami umakyat ng bundok, dala ang reseta at sulat-kamay ni Papa.
“Ibagsak ninyo ang armas!” sigaw ng hepe ng pulisya.
Nataranta ang natitirang bantay at agad na binitiwan ang kaniyang baril, itinaas ang dalawang kamay sa hangin habang pinalilibutan siya ng mga awtoridad.
Huminga ako nang malalim, tila nabunutan ng isang libong tinik ang aking dibdib. Binuhat ko si Papa sa aking mga bisig. Magaan na siya dahil sa panghihina, ngunit para sa akin, siya ang pinakamahalagang kayamanan na nabawi ko mula sa hukay ng kasamaan.
Pagbaba namin sa sala ng mansiyon, biglang huminto ang isang pamilyar na itim na SUV sa tapat ng bukas na gate. Humahangos na pumasok si Jared, kasunod si Tita Vivian na balisa ang mukha. Natunugan siguro nila ang pagkawala ko sa sementeryo at nagmadaling pumunta rito upang tiyaking ligtas ang kanilang lihim.
Ngunit huli na ang lahat.
Napatigil si Vivian sa may pintuan. Nanlaki ang kaniyang mga mata nang makita niya ang mga pulis, ang mga posas na nakakabit sa kaniyang mga bayarang tauhan, at higit sa lahat—ang kaniyang asawa na karga-karga ko, buhay at nakatingin nang diretso sa kaniya.
Nabitawan ni Jared ang susi ng kaniyang sasakyan. Nanginig ang kaniyang buong katawan. “P-pa…?”
Tumingin si Papa sa mag-ina. Sa kabila ng kaniyang panghihina, ang kaniyang boses ay umalingawngaw na may kapangyarihan ng isang amang hindi na muling magpapalinlang:
“Wala kang ama rito, Jared. At ikaw, Vivian… tapos na ang palabas ninyo.”
Lumapit ang hepe kina Vivian at Jared, hawak ang mga warrant at ang pormal na pag-aresto base sa mga ebidensyang hawak ko sa aking bag. Nagsimulang magsisigaw si Vivian, nagmamakaawa, habang si Jared ay napaluhod sa basang sahig, tulala at hindi makapaniwalang ang imperyong itinayo nila sa kasinungalingan ay gumuho sa loob lamang ng isang gabi.
Hindi ko na sila tiningnan pa. Nilagpasan ko sila habang buhat ang aking ama patungo sa naghihintay na ambulansya.
Tumigil na ang ulan. Sa silangan, nagsisimula nang sumilip ang unang liwanag ng bukang-liwayway, pumapawi sa mahabang kadiliman ng gabi.
Tumingin sa akin si Papa, hinawakan ang aking kamay nang mahigpit. “Uuwi na tayo, anak.”
Ngumiti ako, tumulo ang luha ng tunay na kalayaan. “Opo, Pa. Uuwi na tayo.”