Part 3: Ang Pagtatagpo sa Tagapagmana at ang Pagtatapos ng Pagtatago
Makalipas ang tatlong araw, nagpatawag ng isang napakalaking General Assembly si Don Eduardo sa Grand Ballroom ng Vista Malls headquarters. Lahat ng stockholders, board members, executives, at pati na rin ang mga manager ng iba’t ibang branch ay sapilitang pinapunta. Sabi sa memo, may mahalagang anunsyo si Don Eduardo tungkol sa hinaharap ng kumpanya at kung sino ang magmamana ng kanyang bilyun-bilyong kayamanan.
Naka-upo sa unahan si Marcus, abala sa pakikipag-usap sa iba pang board members. Halata sa mukha ni Marcus ang labis na kayabangan at kapanatagan. Sigurado siya na siya ang pipiliin dahil siya ang paborito ng karamihan sa mga opisyal.
“Mga kasamahan,” panimula ng isang boses mula sa speakers. Tumahimik ang buong bulwagan.
Bumukas ang malaking pintuan sa gitna. Pumasok si Don Eduardo. Hindi na ito ang pulubing nakapunit-punit na sando. Suot na niya ang kanyang mamahaling tailored Italian suit, kumikinang ang mamahaling Rolex sa kanyang pulso, at seryoso ang mukha habang naglalakad patungo sa entablado. Sa tabi niya, nakasunod ang isang abugado na may dalang makapal na kulay-brown na folder.
Nagpalakpakan ang lahat. Si Marcus ay nakangiting tumayo pa para sumaludo kay Eduardo.
“Magandang umaga sa inyong lahat,” wika ni Don Eduardo gamit ang mabigat at makapangyarihang boses na nagpatahimik sa buong silid. “Alam ninyong lahat na malapit na akong mamaalam sa mundong ito. Kaya naman nagpasya akong subukan kayo. Isang linggo na ang nakalilipas, nagpanggap ako bilang isang pulubi sa sarili kong mall.”
Nagsimulang magbulungan ang mga tao sa loob. Nanlaki ang mga mata ni Marcus. Namutla naman ang ilang opisyal na naalala kung paano nila tiningnan o tinanggihan ang isang pulubi kamakailan.
“Nakita ko ang tunay na kulay ninyo,” patuloy ni Don Eduardo habang itinuturo ang ilang board members. “Lalo ka na, Marcus. Ipinagmalaki mo ang posisyon mo pero wala kang puso sa mga mas mababa sa iyo. Ang mga taong katulad mo ay sisira sa buong imperyong itinayo ko.”
Biglang namutla si Marcus. “D-Don Eduardo… hindi ko po alam na kayo ‘yon! Kung alam ko lang po sana na kayo…”
“Yun na nga ang punto ko, Marcus!” sigaw ni Eduardo. “Dapat iginagalang ang tao hindi dahil sa mayaman siya o dahil ikaw ay may mapapala sa kanya, kundi dahil siya ay kapwa mo tao!”
Pagkatapos ay lumingon si Don Eduardo sa pintuan. “Miguel, pakiusap, lumapit ka rito sa entablado.”