Bahagi 3: Ang Pagsabog sa Maynila
Habang tahimik akong umiinom ng kape sa isang tabing-dagat na café sa Mactan kinabukasan, gumuho na pala ang mundo nina Marco at Trisha sa Maynila.
Lumapag ang kanilang eroplano sa Ninoy Aquino International Airport nang walang kamalay-malay sa bagyong naghihintay sa kanila. Dahil offline ang kanilang mga telepono habang nasa ere, huli na nang mabuksan nila ang family group chat.
Nandoon sa arrival area ang nanay ni Trisha at ang ama ni Marco—hindi para sumalubong nang may ngiti, kundi may dalang matinding galit at kahihiyan.
Dahil kilalang pamilya sa aming komunidad ang mga Villanueva at matalik na magkaibigan ang aming mga pamilya, naging malaking dagok sa kanila ang ginawa ng dalawa. Kitang-kita sa spreadsheet kung paanong halos ako ang sumagot ng lahat ng luho nila: ang mamahaling seafood dinner na si Marco ang pumili, ang mga pasalubong na ipinabili ni Trisha, at ang mga upcharge sa hotel rooms. Higit sa lahat, ang audio recording ang naging matibay na patunay ng kanilang panloloko at kawalang-hiyaan.
Puwersahang pinagbayad ng mga magulang nila ang kabuuang halaga ng nagastos ko. Bago lumubog ang araw sa aking ikalawang araw ng solo trip, pumasok sa aking bank account ang buong ₱47,500 mula sa ama ni Marco, kalakip ang isang mahabang mensahe ng paghingi ng tawad.
Hindi na ako sumagot. Tinanggap ko ang perang akin naman talaga, at nagpatuloy sa aking bakasyon.