Bahagi 4: Ang Bagong Simula
Sa natitirang apat na araw ko sa Cebu, ginawa ko ang lahat ng mga bagay na ipinagkait nila sa akin noong magkakasama pa kami.
Pumunta ako sa Bantayan Island nang mag-isa. Sumakay ako ng ferry nang walang iniintinding schedule ng iba, kumain ng street food nang walang pumupuna, at nagbasa ng libro sa tabing-dagat hanggang sa lumubog ang araw. Natuklasan ko na napakasarap palang maglakbay nang hindi mo kailangang maging tagapangalaga ng ibang tao.
Nang bumalik ako sa Maynila makalipas ang isang linggo, handa na ako para sa kolehiyo.
Sinubukan akong puntahan ni Marco sa aming bahay. Nag-abang siya sa labas ng aming gate habang umiiyak, humihingi ng tawad, at sinasabing isang malaking pagkakamali lang ang lahat. Sinabi rin niyang hiwalay na sila ni Trisha dahil hindi na kinaya ng konsensya at ng pamilya nila ang kahihiyan.
Ngunit hindi ko man lang siya pinagbuksan ng gate. Mula sa bintana ng ikalawang palapag, pinanood ko lang siyang magmakaawa hanggang sa mapagod at umalis. Wala na akong galit; wala na ring awa. Tanging kawalan na lang ng pakiramdam ang natira.
Si Trisha naman ay lumipat ng ibang unibersidad sa probinsya matapos kumalat sa buong batch namin ang totoong dahilan ng aming paghihiwalay. Walang naniwala sa mga palusot niya, lalo na’t ang sarili niyang tinig sa audio recording ang naging pinakamalakas na ebidensya laban sa kanya.
Wakas: Ang Tunay na Paglaya
Makalipas ang ilang buwan, nagsimula na ang pasukan sa unibersidad.
Sa gitna ng mataong hallway ng aking bagong pamantasan, dala ko ang parehong berdeng maleta na iniwan nila noon sa lobby ng hotel—gamit ko na ito ngayon para sa mga gamit ko sa aking dorm.
Tiningnan ko ang maleta at napangiti ako.
Noong una, inakala kong ang pag-iwan nila sa akin sa hotel ang pinakamasakit na araw ng buhay ko. Ngunit sa paglipas ng panahon, napagtanto kong iyon pala ang pinakamalaking pabor na nagawa nila para sa akin.
Iniwan nila ako kasama ang aking mga gamit, ngunit iniwan din nila sa akin ang aking kalayaan, ang aking dignidad, at ang pagkakataong piliin naman ang sarili ko. Sa wakas, hindi na ako kailanman hahabol sa mga taong matagal na palang lumalakad palayo.