BAHAGI 3: ANG HULING HATOL AT BAGONG UMAGA
Tumingin ako sa basag na plorera sa sahig, pagkatapos ay muling ibinaling ang aking tingin sa babaeng nagdala ng impiyerno sa aking mga anak. Ang kanyang mga mata ay puno ng pagmamakaawa, isang malayong-malayong imahe mula sa aroganteng Victoria na humahampas ng payong ilang minuto lamang ang nakalilipas.
“Pinapili mo ako kanina,” dahan-dahan kong panimula, ang aking boses ay kalmado ngunit may pait na tumatagos sa kanyang kaluluwa. “Pinapili mo ako sa pagitan ng mga anak ko at ng pera mo. Ngayon, malinaw kong sasabihin sa’yo ang sagot ko, para hindi mo makalimutan hanggang sa huling hininga mo: Hinding-hindi ko ipagpapalit ang kahit isang hibla ng buhok nina Miko at Maya sa lahat ng ginto sa mundong ito, lalo na sa maruming yamang nagmula sa panlilinlang.”
Bumagsak si Victoria sa kanyang mga tuhod. Nangatog ang buong katawan niya, at sa pagkakataong ito, hindi na ito pag-iinarte. Napagtanto niya ang lawak ng kapahamakan na naghihintay sa kanya. Sa ilalim ng batas, ang mga ebidensyang hawak ko ay may katumbas na habambuhay na pagkabilanggo nang walang piyansa.
“Leandro, maawa ka sa akin!” umiiyak na pagsusumamo niya habang pilit na inaabot ang laylayan ng aking pantalon. “Huwag mong ibigay ‘yan sa mga pulis! Huwag mong ibigay sa pamilya ko! Itatakwil nila ako… mabubulok ako sa kulungan! Gagawin ko ang lahat ng gusto mo! Hinding-hindi ko na sasaktan sina Miko at Maya. Ako na mismo ang mag-aalaga sa kanila, magiging mabuting ina ako, ipapangalan ko sa’yo ang lahat ng ari-ariang natitira sa akin, pakiusap!”
Napangiti ako nang mapait at iniatras ang aking paa palayo sa kanyang mga kamay.
“Huli na ang lahat para magpanggap kang ina, Victoria. Ang isang tunay na ina ay hindi nagtataboy ng bata sa gitna ng unos. Ang isang tao na may kaunting konsensya ay hindi gagamit ng mga musmos bilang panakip sa sariling kasamaan. Hindi mo kailanman nirespeto ang bahay na ito, at mas lalong hindi mo nirespeto ang pagiging tao ng aking mga anak.”
Kinuha ko ang aking cellphone mula sa aking bulsa at pinindot ang speakerphone. Tumunog ito nang tatlong beses bago sinagot ng isang pamilyar at mabigat na boses ng isang nakatatandang lalaki.
“Don Roberto,” bati ko sa kabilang linya.
Napatigil sa paghinga si Victoria nang marinig ang boses. Ito ang kanyang ama—ang makapangyarihang patriarch ng pamilyang kanyang pinagnakawan.
“Narinig ko ang lahat sa linya, Leandro,” tugon ng matandang boses, bakas ang matinding pagkadismaya at galit. “Nasa labas na ng gate ninyo ang aking mga security personnel kasama ang mga kinatawan ng National Bureau of Investigation. Patawarin mo ako, Leandro, sa perhuwisyong idinulot ng aking anak sa iyong pamilya at sa iyong mga anak. Hindi ko kailanman kukunsintihin ang isang kriminal, kahit kadugo ko pa.”
“Papa! Hindi! Papa, makinig ka muna sa akin! Si Leandro ang may pakana ng lahat ng ito! Nais niya lang akong sirain!” sigaw ni Victoria patungo sa cellphone, ngunit walang emosyon ang naging tugon ng kanyang ama.
“Victoria, sapat na ang mga dokumentong ipinadala sa akin ng abogado ni Leandro kaninang umaga. Ang forensic audit ay hindi nagsisinungaling. Ibinigay ko sa’yo ang lahat, ngunit pinili mong maging magnanakaw at manakit ng mga inosente. Humarap ka sa batas.”
Naputol ang tawag. Kasunod nito ay ang malalakas na katok sa aming pangunahing pinto.
Binuksan ko ito at tumambad ang apat na nakaunipormeng ahente ng NBI kasama ang head of security ng pamilya ni Victoria. Nang makita sila ni Victoria, tuluyan na siyang nawalan ng lakas at napaupo sa sahig, humahagulgol habang inilalagay ang mga posas sa kanyang mga pulso. Ang mga brilyante at mamahaling alahas na ipinagmamalaki niya kanina ay naging walang silbi sa harap ng bakal ng katarungan.
“Isama na ninyo siya,” sabi ko sa mga ahente.
Habang hinihila si Victoria palabas, lumingon siya sa akin sa huling pagkakataon nang may luhaang mga mata. “Leandro… papano ang kumpanya mo? Babagsak ka nang wala ang suporta ko!”
Tiningnan ko siya nang may matatag na paninindigan. “Ang kumpanya ko ay itinayo sa pawis, sipag, at marangal na paraan bago ka pa dumating. At kung kinakailangan kong magsimula muli mula sa wala, gagawin ko iyon nang nakataas ang aking noo—kasama ang aking mga anak.”
Nang maisakay na si Victoria sa sasakyan ng mga pulis at tuluyang lumisan ang convoy sa aming bakuran, muling bumalik ang katahimikan sa paligid. Ang malakas na ulan sa labas ay unti-unti na ring tumitila, at ang malamig na hangin ay tila naghuhugas sa bawat bakas ng lason na iniwan ng nakalipas na mga buwan.
Dahan-dahan akong umakyat sa ikalawang palapag. Kumatok ako sa pinto ng silid ng aking mga anak.
“Miko, Maya… si Papa ito. Ligtas na ang lahat.”
Bumukas ang pinto. Bumungad sa akin ang dalawang pares ng matang namamaga sa pag-iyak ngunit puno ng pag-asa. Nang makita nila ang aking ngiti, sabay silang tumakbo at yumakap sa aking mga binti. Binuhat ko sila pareho at niyakap nang napakahigpit, habang hinahayaan kong pumatak ang aking sariling mga luha—hindi dahil sa pait, kundi dahil sa labis na pasasalamat na natapos na ang bangungot.
“Papa, aalis na po ba kami rito? Galit po ba ‘yung tita?” inosenteng tanong ni Maya habang hawak ang aking pisngi.
Hinalikan ko siya sa noo, at hinawakan ko ang balikat ni Miko. “Wala na siya, mga anak. Hinding-hindi na niya kayo masasaktan kailanman. Tayong tatlo na lang ulit, at walang sinuman ang makapaghihiwalay sa atin.”
Lumipas ang mga buwan. Sa tulong ni Don Roberto na nagbayad ng kaukulang danyos para sa nagawang pinsala ng kanyang anak, nagpatuloy ang aking kumpanya nang walang bahid ng anomalya. Hindi naging madali ang muling pag-aayos ng aming buhay, ngunit ang bawat hapong umuuwi ako na sumasalubong ang mga ngiti at tawa nina Miko at Maya ay patunay na ginawa ko ang tamang desisyon.
Natutunan ko na ang tunay na kayamanan ng isang tao ay hindi nasusukat sa laki ng bank account, sa kinang ng mga diyamante, o sa kapangyarihang kaya mong ipang-api sa iba. Ang tunay na yaman ay ang pag-ibig na nagbibigay-lakas sa isang ama upang ipaglaban ang kanyang mga anak sa kabila ng anumang unos. At sa aming maliit ngunit mapayapang tahanan, ang yamang iyon ay hinding-hindi mauubos kailanman.